Δημοψήφισμα, για να μιλήσει η κοινωνία, για να σιωπήσει η “δημοκρατία” των media


Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Η αστική δημοκρατία ωστόσο στην Ελλάδα, είναι σε πλήρες αδιέξοδο. Δεδομένου, ότι υφίσταται πλήρης απορρύθμιση των βασικών λειτουργιών του αστικού κοινοβουλευτισμού, καθώς η εκλεγμένη βουλή της χώρας δεν μπορεί να ασκήσει νομοθετική εξουσία, ενώ ταυτόχρονα στην εκλεγμένη κυβέρνηση έχει αφαιρεθεί η δυνατότητα να ασκεί εκτελεστικό έργο.

Εάν επρόκειτο για την πρότερη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, ένα τέτοιο γεγονός δεν θα αποτελούσε παρέκκλιση από την κανονικότητα. Ωστόσο για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίζει τον εαυτό της ως την αριστερή απάντηση στον νεοφιλελευθερισμό, και ως την δημοκρατική απάντηση απέναντι στην ασυδοσία των αγορών, η κατάσταση που διαμορφώνεται οδηγεί με γεωμετρική πρόοδο, στον ραγδαίο εκφυλισμό της ιστορικής διαδρομής της αριστεράς όπως και στην αποκαθήλωση του όποιου αριστερού συμβολισμού έχει απομείνει ανέγγιχτος, από τον εσμό της σοσιαλδημοκρατίας.

Αποτελεί εκκωφαντική ένδειξη του ταξικού χαρακτήρα της αστικής δημοκρατίας, η απαγόρευση από μέρους των καπιταλιστικών ελίτ -που ταυτίζονται με τους περιβόητους δανειστές- στην ελληνική κυβέρνηση, να ασκήσει κάθε είδους νομοθετικό ή εκτελεστικό έργο εάν δεν υφίσταται η έγκρισή τους. Ταυτόχρονα το κοινό μέτωπο ευρωπαϊκών και αμερικανικών ελίτ, σε μια αναμενόμενη επίδειξη συνοχής και ισχύος, κατέστησε σαφές στην κυβέρνηση ότι αποτελεί μονόδρομο η ολοκληρωτική υποταγή στο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο πολιτικής και οικονομίας. Η νωθρή αντίδραση της κυβέρνησης, καταδεικνύει πολιτικό εγκλωβισμό και προσχώρηση στον βασικό νεοφιλελεύθερο σχεδιασμό, με κάποιες ήσσονος σημασίας αντιστάσεις, που δεν μεταλλάσσουν ούτε στο ελάχιστο, τις πυρηνικές πλευρές της οικονομικής πολιτικής, που έχει ήδη αποδεχθεί.

Απέναντι στην διαμορφωθείσα κατάσταση, το μόνο αριστερό και αντικαπιταλιστικό αίτημα, που πειθαρχεί σε μια πρωταρχική θεώρηση δημοκρατικής νομιμοποίησης, είναι η άμεση διενέργεια δημοψηφίσματος. Με την πλευρά της κυβέρνησης να παίρνει σαφή θέση, ενημερώνοντας πλήρως της κοινωνία για το ακριβές περιεχόμενο των προτάσεων των δανειστών, και για τις συγκεκριμένες συνέπειες που η αποδοχή ή μη αυτών των προτάσεων, θα σημάνει για τους εργαζόμενους και για τον ελληνικό λαό. Μόνο ο ελληνικός λαός μπορεί να αποφασίσει αν θα χρεοκοπήσει αποδεχόμενος το όλο του νεοφιλελεύθερου οικονομικού και πολιτικού μοντέλου που προτείνεται, ή θα επιλέξει την μετωπική σύγκρουση με την καπιταλιστική ευρωπαϊκή και ελληνική κουστωδία των ελίτ, με μονομερή διαγραφή του χρέους, κρατικοποίηση των τραπεζών, κοινωνικοποίηση του παραγωγικού ιστού της χώρας, από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Αυτό αποδεικνύει εμφατικά και η στάση των δανειστών. Δεν πρόκειται περί έλλειψης αλληλεγγύης ή παράλογου κυνισμού. Πρόκειται για συνειδητή και μη αναστρέψιμη επιλογή ενός συγκεκριμένου πολιτικού και οικονομικού σχεδιασμού που δεν αλλάζει, ούτε αμοιβαία, ούτε με κοινά επωφελείς όρους και για τα δύο μέρη. Καθώς τα δύο μέρη, δεν είναι οι Έλληνες και οι άλλοι. Αλλά ο ελληνικός λαός και οι λαοί της Ευρώπης, απέναντι στις εθνικές και διεθνικές καπιταλιστικές ελίτ, που αποδεικνύουν, σαφής, αδιαπραγμάτευτη και μονομερής ταξική οπτική.

Η μόνη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει η κυβέρνηση είναι να διευθετήσει τους χρονικούς όρους διεξαγωγής του δημοψηφίσματος. Είναι το μόνο που μπορεί να πράξει, καθώς το κεντρικό δίλημμα και το ουσιαστικό διακύβευμα, την ξεπερνούν τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά.

Το κύριο και ουσιαστικό βάρος μετακυλίεται ωστόσο, στα κινήματα των εργαζόμενων και των ανέργων, στα αντικαπιταλιστικά κινήματα πόλης, όπως και στις αριστερές, αντικαπιταλιστικές συλλογικότητες και δυνάμεις – δεν περιλαμβάνεται φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές- , ώστε να πιέσουν και να απαιτήσουν άμεσα -χθες- , την διενέργεια δημοψηφίσματος με κύριο μέλημα να αποφασίσει η ίδια η κοινωνία για το μέλλον της χώρας, ύστερα από πλέρια και συνολική ενημέρωση. Με αυτή την μεθοδολογία θα γίνει κατανοητό σε όλους, ότι η κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγματικότητα αλλάζει ή εμπεδώνεται περαιτέρω, με ευθύνη των ίδιων των λαών. Καθώς, τόσο η απουσία όσο και η συμμετοχή στα οριακά διλήμματα φέρουν αναλογικά, ίσης βαρύτητας πολιτικό φορτίο.

Κάθε ψήφος σε μια τέτοια διαδικασία, θα φέρει το ονοματεπώνυμο του καθενός από εμάς. Ενώ θα έχει εγγεγραμμένο στην μετόπη της, την ταξική μας θέση , την ταξική μας καταγωγή και κυρίως την ταξική μας προοπτική.

Είναι φανερό νομίζω ότι η ψήφοι του αφεντικού που πλούτισε εν μέσω κρίσης, και του εργαζόμενου ή του άνεργου που έχασε τα πάντα, δεν μπορεί να είναι ίδιες.

του Χρήστου Μιάμη 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s