Η αριστερά, να διαλέξει πλευρά στην ιστορία


Όσο καταρρέουν τα κενά περιεχομένου ιδεολογήματα των κυρίαρχων ελίτ, περί οριστικής υπέρβασης του κοινωνικοπολιτικού άξονα αριστερά-δεξιά, τόσο εμφανίζεται τελείως γυμνό στο προσκήνιο το κοινωνικό ζήτημα.

Με την έννοια, ότι κάθε πολιτική επιλογή, κάθε οικονομικό μέτρο, εγκολπώνουν στην εσωτερική τους λογική, μια ολόκληρη πολιτική και οικονομική θεώρηση, που υποτάσσεται και πειθαρχεί, σε συγκεκριμένη οπτική συμφερόντων.

Η διεθνής καπιταλιστική κρίση που στο κέντρο της βρίσκεται, η ελληνική οικονομία αναδεικνύει την εξαΰλωση κοινωνική, πολιτική και οικονομική μια διττής μυθοπλασίας.

Το πρώτο σκέλος αυτής αφορά, στον μύθο της Ευρώπης των λαών, που θα μπορούσε να προκύψει, ως απόρροια της συναίνεσης των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών ελίτ, διαμέσου της πολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ακριβές και ευανάγνωστο αποτέλεσμα αυτής της ολοκλήρωσης είναι η διαρκής αποψίλωση του δυτικού μοντέλου δημοκρατίας, όπως και η περαιτέρω οικονομική απομύζηση της εργατικής δύναμης.

Ο δεύτερος μύθος σχετίζεται με την θεώρηση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να μετασχηματισθεί ώστε να προσεγγίσει την προηγούμενη μυθοπλασία της Ευρώπης των λαών. Η ίδια η εξέλιξη της ΕΕ και της ΟΝΕ , αποδεικνύει ότι η ανάγκη των καπιταλιστικών ελίτ, για την διαρκή αύξηση των ορίων κερδοφορίας τους, όπως και οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί τους, μετατρέπουν την ΕΕ σε ρωμαϊκή αρένα, κολαστήριο για τους λαούς της Ευρώπης.

Μια αρένα από την οποία θα περάσουν όλοι οι λαοί της Ευρώπης, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, άλλοι νωρίτερα και άλλοι αργότερα.

Η ελληνική περίπτωση εξελίσσεται σε ευρωπαϊκό αντί-παράδειγμα, ώστε να αποφευχθεί κάθε μελλοντική ή κυοφορούσα πιθανότητα παρέκκλισης, από τον νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μονόδρομο. Αναδεικνύοντας την ισχύ μιας πραγματικότητας, που δεν αλλάζει στα επιμέρους στοιχεία της, αν δεν αμφισβητηθεί ο πυρήνας που την συγκροτεί.

Πρόκειται για μια αναμέτρηση με μια στυγνή καπιταλιστική πραγματικότητα, που δεν μπορεί να αποφευχθεί, ούτε να αναβληθεί επ ‘ αόριστον. Καθώς το διακύβευμα της περιόδου δεν αφορά στη τάδε ή την δείνα δέσμη οικονομικών μέτρων, αλλά συνδέεται άρρηκτα με την αποδοχή ή μη του κανιβαλικού καπιταλιστικού μοντέλου που ηγεμονεύει στην ΕΕ και στην ΟΝΕ.

Κάθε εκδοχή αριστεράς που συνεχίζει λοιπόν, να συντηρεί και να μηρυκάζει, την διττή μυθοπλασία περί Ευρώπης των λαών, και Ευρώπης που μετασχηματίζεται με επωφελή τρόπο για τον κόσμο της εργασίας, βρίσκεται στον αντίποδα των κοινωνικών, λαϊκών και εργατικών αναγκών. Βρίσκεται στη αντίθετη πλευρά από αυτή που στέκεται, -όρθια ακόμη- η χειμαζόμενη εργατική πλειοψηφία.

Βρίσκεται δηλαδή στην λάθος πλευρά της ιστορίας, χρήσιμη μόνο για την διαιώνιση της δυστυχίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης, των λαών της Ελλάδας και όλης της Ευρώπης.

του Χρήστου Μιάμη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s