Μια συνάντηση, αδιανόητη


Ένα καθοριστικό λάθος, διέπραξε ο αστικός πολιτικός κόσμος. Σε μια τεράστια αβλεψία υπέπεσε η καπιταλιστική χούντα, ο παρασιτικός εσμός των ΜΜΕ και του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου. Η πλειοψηφία του λαού και των εργαζόμενων δεν είχαν και δεν έχουν τίποτα να χάσουν, κάτι που φάνηκε με τρόπο έκδηλο, στο πρόσφατο δημοψήφισμα.

Η συντριπτική πλειοψηφία των καταθέσεων του λαού στις τράπεζες , κυμαίνεται από 0-2000 ευρώ. Μεγάλο κομμάτι των εργαζόμενων δεν έχει καν καταθέσεις, ενώ ένα τεράστιο κομμάτι του κόσμου της εργασίας, επιβιώνει υπό το διαρκές τρομοκρατικό καθεστώς, της απόλυσης, της ανεργίας και της φτώχειας.

Ακριβώς για αυτό, η ψήφος στο πρόσφατο δημοψήφισμα, ήταν μια πολυσήμαντη ταξική ψήφος. Οι φτωχογειτονιές των εργατών ψήφισαν ” Όχι”. Τα μεσοαστικά και αστικά στρώματα των διαφόρων προαστίων τάχθηκαν με το ¨Ναι”. Μια μελέτη των αποτελεσμάτων ανά περιοχή, καταγράφει εύγλωττα την κοινωνική διαστρωμάτωση μιας ψήφου, με εκκωφαντικά κοινωνικά και πολιτικά χαρακτηριστικά.

Είναι αυτονόητο ωστόσο, ότι η έκβαση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, παραμένει διακύβευμα. Επαφίεται στην εργατική τάξη και στην επαναστατική αριστερά, η αποκρυστάλλωση της δυνατότητας, η αντίσταση και η αντίδραση των λαϊκών και εργατικών στρωμάτων στις πολιτικές της λιτότητας, να μετουσιωθούν σε ολιστική ρήξη, με την ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση, ως ηγεμονική εκφορά του σύγχρονου καπιταλισμού.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση θα αποπειραθεί -το κάνει ήδη- να φυλακίσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, στα όρια της κυβερνητικής πολιτικής, να αποστεώσει την άρνηση του λαού και της εργατικής τάξης, από κάθε απελευθερωτικό και ρηξιακό χαρακτηριστικό.

Είναι η στιγμή της διττής σύγκρουσης τόσο με την κυβέρνηση, όσο και με το σύνολο του αστικού ευρωπαϊκού προτάγματος, που θέτει την συμμετοχή στην ΕΕ και στην ΟΝΕ, ως απαράβατο όρο επιβίωσης των συμφερόντων των εγχώριων καπιταλιστικών ελίτ.

Είναι η στιγμή η θεώρηση της αναμονής των προϋποθέσεων, να αποκαθηλωθεί, από την ενεργή διαδικασία έλευσης των αναγκαίων προϋποθέσεων, υπέρβασης της καπιταλιστικής ηγεμονίας. Μια διαδικασία που γεννάται από την ίδια την κίνηση του κόσμου της εργασίας, που διαστέλλει τα όρια του εφικτού, ανατρέποντας το ψεύδος, του απαράβατου και του απρόσβλητου.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αποτελεί πραγμάτωση αυτής ακριβώς της δυνατότητας. Η λαϊκή ψήφος, αντιφατική, πολλαπλής σημασίας, ανοίγει ένα παράθυρο δυνατοτήτων και ευκαιριών, που πρέπει να αξιοποιηθούν. Η μάχη της πολιτικής ηγεμονίας παραμένει ανοικτή. Η μάχη για να επικρατήσουν τα εργατικά συμφέροντα, ώστε να μετουσιωθεί η εργατική τάξη σε πραγματική υλική πρωτοπορία της κοινωνίας, είναι πιο σημαντική, πιο καθοριστική και πιο εφικτή από κάθε άλλη στιγμή, την τελευταία πενταετία.

Καθώς, τόσο η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να οδηγηθεί σε μια ανεκτή συμφωνία- για την κυβέρνηση- όσο και η ενδεχόμενη κατάληξη σε ένα “αριστερό” μνημόνιο, θα οδηγήσουν από διαφορετικό μονοπάτι, στην όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιθέσεων, που με κάποιο τρόπο πρέπει να εκφραστούν και θα εκφραστούν. Είτε με την επιστροφή σε μια αντιδραστική παλινόρθωση, είτε με την ρήξη με το κανονιστικό καπιταλιστικό πλαίσιο εγχώριο και ευρωπαϊκό.

Ούτε η καπιταλιστική ενσωμάτωση της σοσιαλδημοκρατίας, ούτε η παραλυτική ακινησία της αριστερής θεολογίας, είναι σε θέση να δώσουν διέξοδο σε μια μάχη που θα δοθεί σε κάθε περίπτωση. Καθώς συνιστούν απόβλητα παράγωγα μιας θεώρησης, που είτε υποτάσσεται και επιδιώκει την διαιώνιση της καπιταλιστικής πραγματικότητας, είτε προτάσσοντας την μεσσιανική αναμονή, συμβάλλει συνειδητά στην διατήρηση του ασφυκτικού, αφόρητου και απάνθρωπου καπιταλιστικού status quo.

Ο κρίκος της ομαλής εξέλιξης έχει σπάσει. Ο αστικός πολιτικός κόσμος δάκρυσε. Οι υποτελείς της καπιταλιστικής εξουσίας σήκωσαν κεφάλι. Οι τοποτηρητές της ομαλής μετάβασης στον σοσιαλιστικό παράδεισο, φόρεσαν τα περιβραχιόνια των εφόρων της τάξης, αλλά ο λαός αρνήθηκε να υπακούσει, στους”σιδερένιους νόμους” της αιώνιας αναμονής.

Μια συνάντηση αδιανόητη μέχρι πρότινος, πραγματώνεται. Αργά αλλά σταθερά. Αυτή του λαού με την αγωνιζόμενη εργατική τάξη και την μισθωτή εργασία. Το καθήκον και το μέλημα του κόσμου της εργασίας, των επαναστατών, είναι να τείνουν στο χέρι, σε όποιον σηκώνεται.

Μια κίνηση, απλή,αυτονόητη αλλά τόσο αναγκαία, σε μια ιστορική καμπή του κοινωνικού και πολιτικού πολέμου, που μαίνεται με αμείωτη ένταση.

του Χρήστου Μιάμη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s