Δύο σενάρια, εξίσου δυναμικά


Η πυρετώδης διαπραγμάτευση με το “σκληρό λόμπι” των δανειστών συνεχίζεται αμείωτη. Οι “δραματικές” ώρες που περνά η χώρα, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της καθημερινής ειδησεογραφίας. Είναι όμως τα πράγματα τόσο τραγικά ; Και αν ναι, για ποιόν ;

Στην πραγματικότητα δύο είναι τα πιθανά σενάρια αναφορικά με την έκβαση της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης, με τις κυρίαρχες καπιταλιστικές ελίτ στην Ευρώπη.

Το πρώτο αφορά στην επίτευξη συμφωνίας, με εξαιρετικά ετεροβαρή χαρακτηριστικά για την ελληνική πλευρά, και με εξαιρετικά επώδυνο χαρακτήρα οικονομικά και κοινωνικά, για την κοινωνική πλειοψηφία και την μισθωτή εργασία. Σε αυτή την περίπτωση η φαινομενική επικυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ, θα αποψιλωθεί ραγδαία, καθώς εδράζεται στην -έωλη- ελπίδα της πλειοψηφίας του λαού περί δίκαιης και βιώσιμης λύσης εντός του καπιταλιστικού ευρωπαϊκού καπιταλιστικού πλαισίου. Καθώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν είναι εφικτό, η αρχική ανακούφιση περί επιστροφής στην πρότερη καπιταλιστική κανονικότητα, θα συνοδευτεί από όλα τα χαρακτηριστικά που την συγκροτούσαν -μέχρι πρότινος- και τα οποία την καθιστούσαν αφόρητη. Φτώχεια, ανεργία, υπερφορολόγηση του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος, απόγνωση, δυστυχία και αναπόφευκτη κοινωνική έκρηξη.

Σε αυτό το ενδεχόμενο, η πρόσφατη σχεδόν καθολική άρνηση του λαού στο πρόσφατο δημοψήφισμα, αποτελεί και μπορεί να αποτελέσει το αναγκαίο εφαλτήριο για την συγκρότηση μιας πλατιάς κοινωνικής εργατικής πλειοψηφίας, που είναι δυνατόν να ιχνηλατήσει το μέλλον της, εκτός του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού πλαισίου. Η αποδόμηση της σοσιαλδημοκρατικής αφήγησης του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέργεια με την όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιθέσεων είναι πιθανό να γύρουν “την πλάστιγγα της ιστορίας”, προς τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Στο δεύτερο σενάριο όπου η επίτευξη συμφωνίας με τους δανειστές θα είναι αδύνατον να επιτευχθεί -υπό την πίεση του λαού-, απόρροια και του πρόσφατου αποτελέσματος στο δημοψήφισμα, θα σημάνει το άνοιγμα ενός νέου κύκλου σύγκρουσης του αστικού κόσμου με τον κόσμο της εργασίας, με αποτέλεσμα να τεθεί στο κέντρο της κοινωνικής και πολιτικής αναμέτρησης, η αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού δρόμου, ως εκδοχή ενός καπιταλιστικού μοντέλου, συνολικά εχθρικού προς τις ανάγκες και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού. Δεν θα επρόκειτο για μια μονομερής αμφισβήτηση του νομισματικού χαρακτήρα της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, αλλά περί της δυνατότητας ενός συνολικού αναστοχασμού, κοινωνικού, πολιτικού οικονομικού και πολιτισμικού, του αναπόδραστου και αμετάβλητου της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Σε κάθε περίπτωση η επιστροφή στην πρότερη κανονικότητα αποτελεί μια αδύνατη εξέλιξη. Είτε θα επικρατήσει μια αντιδραστική καπιταλιστική παλινόρθωση που θα αποπειραθεί να ποδηγετήσει ολοκληρωτικά τον κόσμο της εργασίας, είτε θα αδράξουν ο κόσμος της εργασίας και οι λαϊκές δυνάμεις την δυνατότητα να πραγματώσουν εντός του αντιφατικού παρόντος, ένα ολιστικά διαφορετικό κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό παράδειγμα.

Ανεξάρτητα από την όποια έκβαση, η επικείμενη -ήδη ζώσα- σύγκρουση, θα είναι διαρκής, μακρόχρονη, ενώ θα ανασκαφτεί και θα αναδομηθεί πλήρως το κανονιστικό κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο εξουσίας, που για μεγάλη χρονική περίοδο έμοιαζε αμετακίνητο.

Η εποχή που για δεκαετίες η επαναστατική αριστερά ανέμενε, είναι ήδη εδώ. Είναι η εποχή των ρήξεων και των επαναστάσεων. Καθαρή ματιά, ψυχραιμία και “κρύο αίμα” όροι απαραίτητοι, ώστε η τελική έκβαση της μάχης να βρει τον κόσμο της εργασίας, “στο τιμόνι της ιστορίας”.

του Χρήστου Μιάμη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s