Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο


Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια” Νίκος Χουλιαράς.

Πληροφορήθηκα καθυστερημένα το φευγιό του Χουλιαρά κι από μέσα μου έβρισα, τώρα που χρειαζόμαστε την ψυχή μας αυτή πεταρίζει στον ουρανό; Δεν έγλειψε, δεν προσκύνησε, δεν φτιάχτηκε από τα μέσα ενημέρωσης και τα δίκτυα κοινωνικών σχέσεων. Υπήρξε ευαίσθητος πολίτης, Ηπειρώτης, πολυτάλαντος, πατούσε γερά στον τόπο αλλά πετούσε και πέρα απ’ αυτό. Το πεζογράφημά του “Λούσιας”(1987) έφερε νέα πνοή στο γράψιμο. Η ποίηση είναι παντού, είναι ο τρόπος που βλέπει κανείς τη ζωή, ακόμη κι ότραν ο ουρανός είναι γκρίζος.

“Την άλλη τη μέρα, πάλι μοναχός μου ήμουν στο σπίτι, κι είπα από μέσα μου. Καλά που είμαι και μοναχός μου, είπα. Γιατί κι ο Στέργιος να ‘ταν, κι ο Βαγγέλης, εγώ πάλι μοναχός μου είμαι, κι όλα μες στο κεφάλι μου βρίσκονται. Ακόμα και τα Γιάννενα, κι αυτά, μες στο κεφάλι μου τα ‘χω. Αλλά κι αυτοί που είναι απόξω απ’ το κεφάλι μου, καλοί είναι, λέω, γιατί κι αυτοί μες στο δικό τους το κεφάλι, πάλι μοναχοί τους θα ‘ναι. Όταν έιμαστε όμως όλοι μαζί, αλλιώτικοι είμαστε. Γιατί εγώ είναι εγώ, κι ο Βαγγέλης είναι ο Βαγγέλης. Ο Στέργιος πάλι είναι άλλος, κι άλλος είναι ο πατέρας του Βαγγέλη.

Όλοι μαζί όμως, η Ελλάδα είμαστε. Γιατί, η Ελλάδα είναι και πιο μεγάλη απ’ τα Γιάννενα. Αλλά και τα Γιάννενα, Ελλάδα πάλι είναι κι αυτά”(ΛΟΥΣΙΑΣ).

του Ευάγγελου Αυδίκου

Πηγή : artinews

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s