Αρνητική ψήφος απελπισίας


Η επιλογή ΣΥΡΙΖΑ, όπως και κάθε επιλογή με ανάλογο πρόσημο, είναι αποτέλεσμα μιας επαγωγικής αρνητικής διαδικασίας, με την έννοια ότι προτιμάται από τους ψηφοφόρους η διαιώνιση μιας αφόρητης ωστόσο γνωστής κανονικότητας, ελλείψει αποδεικτικής αντιθετικής πρότασης με στρατηγικό ορίζοντα ικανό, να υποσκελίσει την κυρίαρχη αφήγηση. Άλλωστε αποτελεί άτοπη επιθυμία να αναμένει κάποιος μια κοινοβουλευτική εκλογική διαδικασία, να γεννήσει μια ριζοσπαστικοποίηση που δεν έχει ακόμη πραγματωθεί στο κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό πεδίο.

Ακριβώς για αυτό, το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών, δεν αποτελεί ούτε αφορμή για πολιτική κατάθλιψη, ούτε λόγο για μια εκ νέου ανακάλυψη της πραγματικότητας, που ήταν γνωστή πριν το αποτέλεσμα των εκλογών, τόσο σε ότι αφορά στην κατάσταση του εργατικού και λαϊκού κινήματος όσο και σε ότι αφορά, στον βαθμό επίδρασης των ριζοσπαστικών και επαναστατικών προταγμάτων, στο σώμα της κοινωνίας. Οι εκλογές κατέγραψαν με επιμέρους αποκλίσεις, μια κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που προσδιορίζεται από την αδυναμία ανάδυσης μιας καθολικά διαφορετικής συγκρουσιακής κοινωνικοπολιτικής αφήγησης, που να είναι σε θέση να ανυψωθεί ως αντίπαλο δέος απέναντι στην ηγεμονική.

Οι απέλπιδες ψήφισαν με βασικό κριτήριο την απελπισία.

Με την έννοια ότι η εργατική και λαϊκή πλειοψηφία βρίσκεται εγκλωβισμένη στον κυκεώνα ενός μοναχικού αγώνα επιβίωσης, ο οποίος εξοβελίζει από την καθημερινότητα των ανθρώπων, την πιθανότητα της στρατηγικής επιλογής, μιας πλήρους και οριστικής αναστροφής τόσο του ουσιαστικού όσο και το μορφολογικού πεδίου της καπιταλιστικής κανονικότητας. Η εκλογική διαδικασία ενταγμένη οργανικά στην διαδικασία χειρισμού και διαχείρισης της κανιβαλικής καθημερινότητας, ξεβράζει στην επιφάνεια το αρχετυπικό στοιχείο της αποκρυστάλλωσης της ψήφου, που σε συνθήκες σοβούσας κρίσης, είναι η πλατιά και εκτεταμένη απογοήτευση και απελπισία, που εκφέρεται ως μια αρνητική εκλογή. Δεν πρόκειται απλά για την επιλογή του μικρότερου κακού, πρόκειται για την συνειδητή επιλογή διαχειριστή μιας αβίωτης ζωής, που θεωρείται ως μη αναστρέψιμη.

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η ήττα της επαναστατικής στρατηγικής. Είναι η ήττα της δυνατότητας, να σκεφτούν και να δράσουν οι άνθρωποι, εκτός των ορίων της καπιταλιστικής διάστασης.

Γεγονός που καθιστά αδήριτη την αναγκαιότητα, οι κομμουνιστικές δυνάμεις να θέσουν στο προσκήνιο της καθημερινής κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής διαπάλης, το ζήτημα της καθολικής υπέρβασης της καπιταλιστικής αφήγησης, ως ώριμο αίτημα της εποχής, ως αμετάκλητη ανάγκη των ανθρώπων. Διαφορετικά, πάντα θα εμφανίζεται κάποιο κακέκτυπο της σοσιαλδημοκρατίας, όπως στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ, που θα μετασχηματίζει τον πόνο και την αγανάκτηση , σε ήττα και διαχείριση της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Η στρατηγική της επανάστασης, είναι η στρατηγική της καθημερινής, υλικής, αντικαπιταλιστικής πρακτικής, που απογυμνώνει την καπιταλιστική ζωή από την φενάκη της δυνατότητας βελτίωσης της ανθρώπινης ζωής εντός των ορίων της, ενώ καθιστά φανερό, σε κάθε εκδοχή της κοινωνικής ζωής, από την πολιτική και την οικονομία μέχρι τον πολιτισμό και τις επιστήμες, ότι ο καπιταλισμός συστέλλει τα όρια των δυνατοτήτων της ανθρώπινης ιστορίας, ώστε να διαστέλλονται αέναα τα όρια της κυριαρχίας του.

Ο καπιταλισμός λειτουργεί ως φυλακή της ανθρώπινης ζωής, ως τροχοπέδη στην βελτίωση της καθημερινότητας των ανθρώπων, από την την μικρο-κλίμακα του ατόμου μέχρι την καθολική θεώρηση της ανθρωπότητας.

Τα πολιτικά οχήματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν εκείνη την χυδαία συμπυκνωμένη έκφραση της ανάγκης των καπιταλιστικών ελίτ, να βρουν νέους τρόπους και μέσα για να συνεχίσουν απρόσκοπτα να απομυζούν εργαζόμενους και λαούς, στο όνομα μιας κάθε φορά δεσπόζουσας κοινής αναγκαιότητας, που δεν είναι παρά τα συμφέροντα των καπιταλιστών μεταμφιεσμένα, σε εθνικό ή άλλο κοινό τόπο, που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.

Οι λαοί και οι εργαζόμενοι πρέπει να απαγκιστρωθούν από την αυτοκτονική κοινοτυπία, ενός ψευδούς κοινού τόπου των συμφερόντων τους, με αυτά των καπιταλιστικών ελίτ. Το ανειρήνευτο ρήγμα μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου ή διαιωνίζεται ή διαρρηγνύεται.

Μια τέτοια θεώρηση ωστόσο, διαμεσολαβείται από την προϋπόθεση το ζήτημα της αριστεράς να τεθεί με ένα διαμετρικά αντίθετο τρόπο από τον κυρίαρχο. Με το κομμουνιστικό χειραφετητικό πρόταγμα, να τοποθετείται στο κέντρο μιας αριστερής. εργατικής θεώρησης και πρακτικής ως αναβλύζουσα πηγή της, και όχι ως η ακραία πολιτική, ιδεολογική ή κοινωνική εκδοχή της. Ώστε Αριστερά να σημαίνει Κομμουνισμός, κοινωνική και πολιτική χειραφέτηση, διαρκής σύγκρουση με τους καπιταλιστές και το κάθε φορά πολιτικό προσωπικό τους, πλατιά ενεργητική συμμετοχή των εργαζόμενων και του λαού, στην πολιτική, οικονομική, θεωρητική και πολιτισμική πάλη, με τις ψευδώς απαράβατες νομοτέλειες της καπιταλιστικής κανονικότητας.

Η κομμουνιστική αριστερά λοιπόν, είναι που πρέπει να θέσει στον εαυτό της ερωτήματα, που ακόμη δεν μπορεί να απαντήσει. Άλλωστε η ανθρωπότητα τα θέτει ήδη. Οι απαντήσεις έστω και αντιφατικές, μπορούν να γεννηθούν μόνο μέσα στην δυναμική των κοινωνικών αγώνων, όπου η στρατηγική της επανάστασης θα γίνει συγκεκριμένο σχέδιο απελευθέρωσης από τα καπιταλιστικά δεσμά, συγκεκριμένη επαναστατική τακτική, που ακριβώς επειδή θα αναγνωρίζει το ψεύδος του ακατάλυτου της καπιταλιστικής πραγματικότητας, θα επιλέγει να το καταλύσει, -και αυτό- και την πραγματικότητα που το ξερνά, ως κίβδηλο ιδεολόγημα.

Οι εργαζόμενοι και ο λαός , ανακατασκεύασαν την απελπισία τους σε μια ψήφο αρνητική. Ενδεχομένως και σε μια στάση αποχής από ένα εκλογικό παίγνιο, που είναι κατά βάση στημένο. Η στρατηγική απογοήτευση μετουσιώθηκε σε μια συγκυριακή αρνητική επιλογή.

Είναι τραγικό να γίνει αποδεκτό, ότι η εκλογική στοίχιση με τον ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να αποτελέσει και το τελικό όριο της επιλογής του λαού και των εργαζόμενων για το παρόν και το μέλλον της ζωής τους.

Το διακύβευμα της ανακατάληψης των δυνάμεων της εργασίας, από την κομμουνιστική και εργατική αριστερά, εισέρχεται στο προσκήνιο της καθημερινής διαπάλης, πιο βίαια και πιο έντονα από ποτέ. Καθώς η εκλογική ηγεμονία μιας ιλαρής σοσιαλδημοκρατίας, δεν συνιστά μια ανάλογη κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική ηγεμονία. ‘Άλλωστε ο χαρακτήρας της καπιταλιστικής κρίσης σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο, δεν παρέχει την δυνατότητα δρομολόγησης μιας σχετικά ήρεμης, σε συνθήκες νηνεμίας, επανατοποθέτησης των βασικών πυλώνων της καπιταλιστικής κυριαρχίας, ακόμη περισσότερο που αυτή, έχει σημαντικά πληγεί την περίοδο της κρίσης.

Είναι αλήθεια ωστόσο ότι οι αντικειμενικές δυνατότητες ανατροπής ενός σαθρού συστήματος εξουσίας, δύσκολα συναντώνται με την ετοιμότητα του κοινωνικού και πολιτικού υποκειμένου να πραγματώσει την δυνατότητα της ανατροπής του, ως εφικτή πραγματικότητα.

Ωστόσο ταυτόχρονα, οι υποκειμενικές επαναστατικές δυνατότητες μπορούν να αποκρυσταλλωθούν ως νέα πραγματικότητα, μόνο εντός του πεδίου της αντικειμενικής πραγματικότητας που τις παράγει ως τέτοιες. Δεν βιώνουμε την ήττα της επαναστατικής , κομμουνιστικής προοπτικής, ζούμε την ήττα της ακινησίας, της ποσοτικής θεώρησης της ιστορίας, που αναμένει πως μια συσσώρευση αρνητικών προϋποθέσεων, θα οδηγηθεί περίπου φυσικά σε μια καθολική κατάφαση. Δεν πρόκειται να συμβεί.

Η απελπισία μπορεί να γίνει επανάσταση, μπορεί να γίνει και φασισμός. Η οργή μπορεί να μετουσιωθεί σε απελευθερωτική, χειραφετητική προοπτική εκτός του καπιταλισμού, μπορεί να μετατραπεί σε ωμό, βάναυσο, δολοφονικό καπιταλισμό όπου οι εργάτες θα προκαλούν την ιστορική γενοκτονία τους.

Κομμουνιστική στρατηγική χωρίς περιστροφές. Επαναστατική τακτική στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα. Ριζοσπαστική κοινωνική και πολιτική δράση, στην θεωρία, στον πολιτισμό, στις τέχνες και στις επιστήμες. Μια κομμουνιστική αριστερά φτιαγμένη από πραγματικούς ανθρώπους που λυγίζουν από το βάρος της καπιταλιστικής βίας, αλλά δεν υποκύπτουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η αιτία, είναι το σύμπτωμα. Και η ιστορία σαρώνει τα συμπτώματα, όταν οι αιτίες της υποταγής, της ήττας και της απελπισίας γίνουν ένα με το μπόι των ανθρώπων.

Ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να φτιάξουν έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων τους, που θα εκδικούνται ξανά και ξανά, όσους πιστεύουν ότι ξεμπερδεύουν εύκολα, όταν κλειδώνουν την ανθρώπινη δυστυχία στις κάλπες της απελπισίας.

του Χρήστου Μιάμη
Πηγή : Εργατικό περιοδικό Praxis
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s