Αριστερά ναυάγια


εεεεεεεεεεεεεεεε

Η αριστερά πρέπει να κυβερνήσει, η αριστερά πρέπει να αφήσει την θέση της ανώδυνης διαμαρτυρίας και να εμπλακεί στην διαχείριση της εξουσίας, η αριστερά της μεταμοντέρνας υποταγής στην δεσπόζουσα δύναμη της μερικότητας, που ξορκίζει κάθε έννοια καθολικού χειραφετητικού εγχειρήματος, ως μη ρεαλιστικό και ως μη υλοποιήσιμο, ήρθε λοιπόν στην εξουσία.

Ανέλαβε την διαχείριση της πολιτικής εξουσίας σε μια χώρα όπου ο εργαζόμενος λαός βρίσκεται στα όρια της εξαθλίωσης και έλλογα, το μόνο που τελικά πράττει -αναμενόμενο ωστόσο- είναι να συνεχίζει την καταστροφική πολιτική της νεοφιλελεύθερης δεξιάς, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Ακριβώς γιατί δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα. Καθώς συνεχίζεται με ρυθμούς γεωμετρικούς η συντριβή κάθε εργατικού, κάθε κοινωνικού και πολιτικού δικαιώματος, στον βωμό της δημοσιονομικής προσαρμογής, στο βωμό της υποταγής, στο δόγμα ΤΙΝΑ.

Ωστόσο υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Απλά αυτή η επιλογή δεν προκύπτει , και δεν πρόκειται να προκύψει ούτε από την σαπίλα της καπιταλιστικής δημοκρατίας, ούτε από τους κόλπους μιας αριστεράς που ήδη από την γέννηση της στηρίχθηκε στον ιστορικό συμβιβασμό, στην ιστορική υποταγή στις βασικές κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συντεταγμένες που έθετε τότε, και τώρα θέτει ακόμη πιο ωμά, η ηγεμονία της κυρίαρχης καπιταλιστικής εξουσίας.

Αυτό το μοντέλο αριστεράς λειτούργησε διαχρονικά ως αριστερό εξάρτημα στην καπιταλιστική μηχανή, διαδραματίζοντας τον ρόλο του συνειδητού κυματοθραύστη σε κάθε πιθανότητα αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής χειραφέτησης του κόσμου της εργασίας. Για αυτή την αριστερά το τελικό όριο της δημοκρατίας, υπήρξαν πάντα οι κάλπες της καπιταλιστικής δημοκρατίας.

Αυτή η αριστερά ήταν πάντα έτοιμη να συνδράμει στην κάθε φορά μεγάλη Εθνική υπόθεση , όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα, όπου η δεσπόζουσα εθνική υπόθεση είναι η πλήρης συντριβή του εργαζόμενου λαού, η ολοκληρωτική αφαίμαξη της εργατικής δύναμης, ώστε να κατασκευαστεί ένα πρότυπο κοινωνικό και πολιτικό παράδειγμα υποταγής, εξαιρετικά χρήσιμο για το σύνολο των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών ελίτ.

Σε αυτό το εγχείρημα ο ρόλος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός, του εκτελεστή του συμβολαίου. Είναι η κυβέρνηση που θα αποδείξει με τον πιο απτό τρόπο ότι δεν υπάρχει αριστερή πολιτική εντός του ασφυκτικού καπιταλιστικού πλαισίου τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνικό επίπεδο που να βρεθεί στην θέση της διαχείρισης της εξουσίας εάν προηγουμένως δεν έχει απεκδυθεί και δεν έχει αποποιηθεί κάθε αριστερή μνήμη, κάθε αριστερή πρακτική, κάθε αριστερό συμβολισμό ακόμη και αν αυτά αφορούν στο ισχνό και πλαδαρό – σε ότι αφορά στην εργατική αριστερά- παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Τελικά δεν υπάρχει πια αριστερά με τον τρόπο που ίσως κάποτε να υπήρξε. Με την έννοια ότι έννοιες και αιτήματα, όπως η ισότητα, η δικαιοσύνη, η δημοκρατία, ή θα εκφέρονται υπό την στρατηγική επιδίωξη της ανατροπής του σύγχρονου καπιταλισμού είτε θα καταλήγουν σε τραγελαφικές εκδοχές διαχείρισης της ανθρώπινης εξαθλίωσης, όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Ίσως τελικά ο κόσμος της εργασίας, το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα να πρέπει να προχωρήσουν σε μια επώδυνη αλλά μάλλον αναγκαία παραχώρηση.

Να παραχωρήσουν το εναπομείναν λείψανο της αριστεράς στους μεμψίμοιρους θιασώτες του μοιρολατρικού συμβιβασμού, για να κερδίσουν το επαναστατικό εγχείρημα της κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης όχι πια ως μια έωλη μελλοντική προβολή, αλλά ως παρούσα εν δυνάμει προοπτική.

Όχι άλλα δάκρυα για τους νεκρούς. Αγώνας για τους ζωντανούς.

του Χρήστου Μιάμη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s