Επάγγελμα, αριστερός


αριστερός

Οι υψηλές προσδοκίες ακριβώς επειδή καταρρέουν από ψηλά, παράγουν θόρυβο εκκωφαντικό. Οι κρυφές και ανομολόγητες προσδοκίες ωστόσο, που έντεχνα αποκρύβονται, ώστε να μπορούν εκ των υστέρων αβρόχοις ποσί να ανακληθούν, αποτελούν μια θλιβερή φαρσοκωμωδία.

Αναφέρομαι στο πλέγμα ¨κριτικής¨ στήριξης που οικοδομήθηκε υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, κατά την προηγούμενη προεκλογική περίοδο, όπου δια της ανοχής ή της εκπεφρασμένης συμπάθειας, δημοσιογράφοι που θεωρούνται αριστεροί, όπως και στελέχη πολιτικών οργανώσεων της “αντικαπιταλιστικής” αριστεράς, αποπειράθηκαν να στοιχηθούν σε κεντρικές ή περιφερειακές θέσεις πέριξ του ΣΥΡΙΖΑ.

Η τακτική είναι σχετικά γνωστή και ίσως σε εκείνη την περίοδο, να έμοιαζε και ως ευφυής επιλογή. Μονομερής και ολομέτωπη επίθεση -και δικαίως- στην ΝΔ του Σαμαρά, αφήνοντας ταυτόχρονα αλώβητο τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε έντεχνα να προκύπτει ότι αποτελούσε το μοναδικό αντίπαλο δέος απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές. Τώρα οι ίδιοι, ή κάποιοι που τους μοιάζουν, δημοσιογράφοι και στελέχη της αριστεράς, γράφουν πολεμικά κείμενα ενάντια στον Τσίπρα , και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Τσίπρας που μάτωνε στις διαπραγματεύσεις, που αγωνιζόταν για το καλό του ελληνικού λαού, και ήταν η ελπίδα της αναγέννησης της αριστεράς σε Ελλάδα και Ευρώπη, μετατράπηκε αίφνης σε μνημονιακό τυχοδιώκτη.

Μήπως δεν ήξεραν οι συγκεκριμένοι ανανήψαντες πρώην θιασώτες του ΣΥΡΙΖΑ, την πολιτική ιστορία και την πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ ;

Δεν είχαν διαβάσει, ή ακούσει έστω, ότι το συγκεκριμένο πολιτικό και θεωρητικό ρεύμα που εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ, προτάσσει την ειρηνική διευθέτηση των κοινωνικών και ταξικών αντιθέσεων, ως αυτές να είναι υποθέσεις του κοινού αστικού δικαίου ;

Δεν καταλάβαιναν, δεν ήξεραν ή συνειδητά απέκρυπταν αυτή την πασίδηλη πραγματικότητα ;

Τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους. Κάποιοι που αυτοαποκαλούνται αριστεροί δημοσιογράφοι, ή εμφανίζονται ως παράγοντες της αριστεράς, στα χρόνια των μνημονίων έχτισαν καριέρες. Όχι φυσικά αποκαλύπτοντας, την ωμότητα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και αναδεικνύοντας την ανάγκη οριστικής υπέρβασης του κανιβαλικού καπιταλισμού, αλλά προλειαίνοντας το έδαφος για την έλευση του ΣΥΡΙΖΑ, που τον προέκριναν ως την αναγκαία μεταβατική λύση για να απαλλαγεί ο ελληνικός λαός από τα μνημόνια και την λιτότητα.

Η συζήτηση για το χρέος και για το νόμισμα, αποτελούν έκδηλα δείγματα αυτής της τακτικής. Μεγιστοποίηση του συμπτώματος ώστε να αποσιωπηθούν οι γενεσιουργές αιτίες, από τις οποίες αυτό εκβάλει. Ενώ ταυτόχρονα πλήρης απόκρυψη του γεγονότος, ότι είναι αδύνατον να ελεγχθούν τα συμπτώματα, αν δεν ανατραπούν οι αιτίες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές που τα γεννούν.

Αυτή η τεράστια απάτη ωστόσο, συγκρότησε πρωτοβουλίες διαλόγου για την ενότητα της “αριστεράς”, στελέχωσε επιτροπές λογιστικού ελέγχου του “επαχθούς” χρέους, έστησε ραδιοφωνικές παραγωγές, δημιούργησε νέα sites, πριμοδότησε ντοκυμανταίρ, αρθρογραφία, όπως και σχετική βιβλιογραφία. Τώρα όμως που ο πλαστός κόσμος που οικοδομήθηκε καταρρέει, η μετάνοια σιωπηρή ή αμετροεπής δεν μπορεί να κρύψει την διαχρονική φυσική ροπή της μικροαστικής “αριστεράς” στο να αναβάλλει ή να μεταθέτει την σύγκρουση με την καπιταλιστική κυριαρχία, επιμένοντας ωστόσο να αναφέρεται -γενικώς- σε αυτή, μετατρέποντάς της, σε μια κενή και κούφια θεωρητικολογία.

Δεν μπορεί να κρύψει ότι οι αυταπάτες των πολλών, μετατράπηκαν σε χρυσή ευκαιρία για τους λίγους.

Η αριστερά ως επαγγελματικός προσανατολισμός, δημιούργησε νέα δημοσιογραφικά και πολιτικά μαγαζιά, κατασκεύασε επαγγελματίες της λελογισμένης αμφισβήτησης, μεταθέτοντας την συζήτηση από τα κυρίαρχα κοινωνικά και πολιτικά επίδικα, σε μια ανώδυνη , επίπλαστη, και εν τέλει ανύπαρκτη θεματολογία.

Έτσι το κενό περιεχομένου δίπολο μνημόνιο – αντιμνημόνιο , έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, για να εφαρμόσει το τρίτο “αριστερό” μνημόνιο.

Ωστόσο δεν είναι η πρώτη φορά. Δεν είναι πρώτη φορά ,και δεν θα είναι ούτε η τελευταία απόπειρα, της μικροαστικής “αριστερής” κενολογίας να ναρκοθετήσει κάθε χειραφετητική προοπτική σε συνοπτική κοινοβουλευτική νεκρολογία, που θα εμφανιστεί πάλι – όπως πάντα- ως η μόνη ρεαλιστική επιλογή.

Ωστόσο μόνο στην θεολογία η μετάνοια είναι τρόπος εξιλέωσης. Στην πολιτική είναι  λόγος αναχώρησης. Η έστω σιωπής.

 

του Χρήστου Μιάμη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s