Η αφόρητη έλξη της υπακοής


3333333333333333333333

Οι μονόδρομοι είναι ασφυκτικοί. Ωστόσο η σηματοδότηση είναι απλή, οι κανόνες εύληπτοι, με μόνο προαπαιτούμενο, τον αμελητέο βαθμό ελεύθερης σκέψης και δράσης. Μήπως το 3ο μνημόνιο, το κάθε μνημόνιο βίαιης προσαρμογής είναι μια κάποια λύση ; Ίσως η ενδεδειγμένη λύση για να δικαιολογηθεί η μαζική αδράνεια, η μαζική απραξία και η συνθηκολόγηση ; Είναι τελικά η δύναμη του συστήματος τόσο ακατανίκητη, που οι στρατιές πειθήνιων ατομικοτήτων που κατασκευάζει, να βολεύονται στον ρόλο που τους διανέμεται, χωρίς ουσιαστικές αντιρρήσεις ;

Ο εργαζόμενος μαθαίνει να διεκπεραιώνει πειθήνια το οκτάωρο, δεκάωρο ή δωδεκάωρό του, ανάλογα με τις ανάγκες της επιχείρησης, ο άνεργος εκπαιδεύεται να περιφέρεται άσκοπα στους διαδρόμους των ΜΚΟ και να θεωρεί επιπρόσθετο προσόν την δωρεάν εργασία, ο συνταξιούχος μαθαίνει να σιωπά και να φοβάται, αφού ακόμη μπορεί να επιβιώνει με τον ελάχιστο μισθό του, η νεολαία εθίζεται στο να αναγνωρίζει στην μοναξιά του ατομικισμού το μόνο οικείο τρόπο κοινωνικοποίησης, ενώ η ενσωμάτωση και η υποταγή, καλύπτουν κάθε ισχνή γωνιά ελευθερίας.

Το αδιέξοδο, συλλογικό και ατομικό, πολιτικό και οικονομικό, ταυτόχρονα ακραία πολιτισμικό, και στην ουσία αφόρητα καθημερινό, μετατρέπεται σε διαρκές καθεστώς. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι ψηφιδωτό εικόνων από ένα μέλλον που διασχίζει τις αχανείς εκτάσεις του υπανάπτυκτου πλανήτη σπάει τα σύνορα της επίπλαστης ευημερίας, κατακλύζοντας κάθε γωνιά του αναπτυγμένου δυτικού κόσμου. Από όσους το σύστημα αρπάζει την δουλειά, το σπίτι, την ίδια τους την ζωή, έχει ήδη φροντίσει να τους απαλλοτριώσει από κάθε δυνατότητα αντίστασης, από κάθε πιθανότητα να σκεφτούν και να δράσουν ατομικά και συλλογικά, εκτός του δοθέντος μονόδρομου.

Αυτή είναι και η πιο μεγάλη νίκη του συστήματος. Ουσιαστικά είναι η μόνη πραγματική νίκη του.

Αλλά ισχύει κάτι ακόμη. Κάτι πολύ πιο σημαντικό που κάνει δυνατή την νίκη του συστήματος. Πρόκειται για την μαζική εμπέδωση του ψεύδους ότι η πολιτική, η οικονομία, ο πολιτισμός η ίδια η ανθρώπινη ιστορία εκβάλλει από τους θεσμούς. Από τους θεσμούς της εξουσίας. Από το κράτος, το κοινοβούλιο, από την ολότητα του πλέγματος εξουσίας που διαχέεται στο σύνολο της κοινωνίας, με την μορφή της έννομης πραγμάτωσης της κυρίαρχης κανονικότητας, χωρίς αντίλογο, χωρίς ουσιαστική αντίσταση. Με αυτόν τον τρόπο δρομολογείται η κοινή πεποίθηση ότι κάθε σημαντική απόφαση, κάθε σημαντική αλλαγή προκύπτει μόνο εκ των θεσμών, κάτι που προϋποθέτει ταυτόχρονα, την πλήρη αποδοχή τους, ως αναντικατάστατου πυλώνα της κοινωνικής ζωής.

Στην πραγματικότητα οι θεσμοί της κυρίαρχης εξουσίας, αναπαράγουν και αναδιπλασιάζουν τον εαυτό τους.

Πρόκειται για μια εξουσία που έλκει την δύναμη της από την κοινή αποδοχή της υπακοής σε ένα κανονιστικό πλέγμα καθημερινότητας που απεχθάνεται κάθε έκπληξη που μπορεί να αποτελέσει κριτική άρνηση μιας κατάστασης που κατασκευάζει αναρίθμητα γκέτο κοινωνικής πειθάρχησης, που ενοποιούνται ως κοινός τόπος μαζικής υπακοής και πειθήνιας αποδοχής, του καθεστώτος εξουσίας.

Τρόμος και υπακοή, είναι τα κυρίαρχα ερείσματα της αέναης απαλλοτρίωσης κάθε ισχνής δυνατότητας ελεύθερης βούλησης και πράξης, από το καθεστώς του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Η ανεργία, η φτώχεια, η κοινωνική περιθωριοποίηση, δεν είναι μονοσήμαντα συμπτώματα μιας νοσηρής κυριαρχίας, αλλά ακόμη περισσότερο, αποτελούν όρο και μέθοδο για να πραγματωθεί η ολοκληρωτική εμπέδωση αυτής της κυριαρχίας.

Η μαζική κοινωνική και πολιτική ανυπακοή αποτελεί την μόνη αντίρροπη δύναμη, απέναντι σε μια πραγματικότητα κυριαρχίας , που εδράζεται στην μαζική κοινωνική και πολιτική υποταγή.

Μόνο τότε θα αποκαλυφθεί σε όλο της το μεγαλείο η φάρσα των καπιταλιστικών μονόδρομων, των “αναπόφευκτων” μνημονίων, των “αναγκαίων” μεταρρυθμίσεων.

Μόνο τότε οι γελωτοποιοί της εξουσίας, τώρα με αριστερό προσωπείο, μέχρι πρότινος με εκσυγχρονιστικό ή νεοφιλελεύθερο, θα αποκαλυφθούν ως αυτό που πραγματικά είναι, μια ιλαρή παρένθεση, μια θλιβερή στιγμή στις ανάγκες και στις δυνατότητες που μπορεί να θέσει στον εαυτό της, η ανθρώπινη ιστορία.

Ωστόσο υπάρχει ένας όρος, που πρέπει να εκπληρωθεί. Καθολική και μαζική ανυπακοή.

του Χρήστου Μιάμη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s