Κάθε στιγμή, είναι η σωστή στιγμή


34

Μπροστά στα μάτια μας διεξάγεται, μια διττή ταξική σύγκρουση. Ο εσωτερικός ανταγωνισμός των ευρωπαϊκών αστικών ελίτ -και της ελληνικής- αλλά και των λαών της Ευρώπης και του ελληνικού λαού, ενάντια στον κανιβαλικό νεοφιλελευθερισμό, που συνιστά την συγκυριακή εκφορά του σύγχρονου καπιταλισμού.

Στην πρώτη εσωτερική αντιπαράθεση, ενδέχεται να υπάρξει κοινός τόπος συνεννόησης και κοινά επωφελής λύση. Στην σύγκρουση όμως των αναγκών και δικαιωμάτων των εργαζόμενων απέναντι στις κυρίαρχες αστικές τάξεις σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο, δεν υφίσταται αμοιβαία επωφελής λύση. Καθώς η ήττα του ενός, σημαίνει την επιβίωση και εδραίωση του άλλου, εις βάρος του ηττηθέντος.

Ποιοι καταστράφηκαν από το πενταετές μνημόνιο και ποιοί καταστρέφονται από την εφαρμογή του 3ου μνημονίου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ;

Οι μισθωτοί εργαζόμενοι και η συντριπτική πλειονότητα των μικροαστικών στρωμάτων που ήρθαν αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα, όταν το ελληνικό καπιταλιστικό όνειρο της “αέναης ανάπτυξης”, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος συμπαρασύροντας στην πτώση του, ελπίδες, προσδοκίες και ανεδαφικές ονειρώξεις.

Τι ρόλο διαδραμάτισε σε αυτή την κατάρρευση, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ΟΝΕ ;

Αποτέλεσε το πεδίο, όπου δρομολογήθηκε και πραγματώθηκε η αφαίμαξη των εργαζόμενων στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεδομένου ότι η πολιτική, οικονομική και νομισματική ολοκλήρωση, προϋποθέτει την ύπαρξη φθηνού, αναλώσιμου, ειδικευμένου χωρίς εργασιακά , συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα εργατικού δυναμικού.

Υπάρχει μια Ευρωπαϊκή Ένωση των λαών της ευημερίας και της ανάπτυξης ;

Μια τέτοια θεώρηση ισχύει, στον βαθμό που ο σύγχρονος καπιταλισμός μπορεί να ιδωθεί ως ένα σύστημα που δεν παράγει πολέμους, φτώχεια, ανεργία, κρίση και εξαθλίωση. Αν μια τέτοια οπτική για τον καπιταλισμό, μπορεί να θεωρηθεί και σωστά, ως έκδηλα μεταφυσική, τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως δεσπόζουσα καπιταλιστική ολοκλήρωση, αποτελεί συνεκτική έκφραση του σύγχρονου καπιταλισμού, που ενώνει τα εθνικά συμφέροντα των εθνικών κυρίαρχων τάξεων -όχι αναίμακτα- διαιρώντας και κατακερματίζοντας των κόσμο της εργασίας, σε πλήθος ατομικών συμφερόντων.

Τι πρέπει να κάνει ο κόσμος της εργασίας, οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι εξαθλιωμένοι της Ευρωπαϊκής Ελλάδας ;

Αποτελεί ζήτημα πρωταρχικής σημασίας, η απαγκίστρωση από το ηγεμονικό δίπολο αντιπαράθεσης που αφορά είτε στην επικράτηση του αιμοσταγούς νεοφιλελευθερισμού που εκπροσωπεί κυρίως η Γερμανία και οι δορυφόροι της, είτε στην ευόδωση μιας κίβδηλα φιλολαϊκής σοσιαλδημοκρατικής πρότασης που εκπροσωπεί η ελληνική κυβέρνηση.

Ο απεγκλωβισμός από αυτό το δίπολο δεν συνδέεται με μια θεώρηση οικονομικού τύπου, που εστιάζει στο άτοπο του νεοφιλελευθερισμού ως οικονομικού προτάγματος, ή φορτίζεται δυσμενώς προς την σοσιαλδημοκρατία ως μια οικονομικά ανέφικτη προοπτική. Η αντιπαράθεση είναι κυρίως πολιτική και ιδεολογική. Κάθε άλλη οπτική καταλήγει σε λογιστική και αριθμητική αξιολόγηση των πραγματικών κοινωνικών και πολιτικών δυνατοτήτων να συντριβούν οι καπιταλιστικές ελίτ στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Το ζήτημα μπορεί να λυθεί μόνο με όρους εργατικού κινήματος. Ενός πολιτικού κινήματος εργατικής χειραφέτησης, που απαιτεί και αγωνίζεται για την έξοδο από την ΕΕ και την ΟΝΕ, την μονομερή διαγραφή του χρέους, την συντριβή του καπιταλιστικού υποδείγματος σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο.

Απορρίπτοντας την ακινησία της υπομονετικής πειθαρχίας έως ότου προκύψει η σωστή στιγμή. Καθώς δεν υπάρχει “σωστή στιγμή” για την τελική αναμέτρηση με ένα καθεστώς που οδηγεί την κοινωνική πλειοψηφία στο απόλυτο έρεβος.

Κάθε στιγμή, είναι η σωστή στιγμή.

Η στιγμή της σύγκρουσης, κυοφορείται, δρομολογείται και πραγματώνεται ως δυναμική διαδικασία, μέσα στις λειτουργίες ενός συστήματος σε κρίση, ως απόλυτη και ολόπλευρη άρνησή του. Αλλά και ως ιστορική δυνατότητα ανάδυσης, ενός καινούργιου κόσμου που ξεπροβάλλει μέσα από τα αποκαΐδια του παλιού.

H σωστή στιγμή δεν αναμένεται. Προκαλείται. Από την κοινωνική και πολιτική πράξη ενός συλλογικού υποκειμένου, που δίνει υλική μορφή στις στις ανατρεπτικές επαναστατικές δυνατότητες, μετουσιώνοντας τις τελευταίες, από θεωρητική πρόθεση, σε πραξιακή δυνατότητα.

Ας μην ζήσουμε ως άβουλοι θεατές και ως “οιονεί Κασσάνδρες”, την μετάβαση από την απελπισία της αγανάκτησης, στην απέλπιδα υποστήριξη μιας κυβέρνησης με “αριστερή ευαισθησία”, στην διαχείριση της ανθρώπινης δυστυχίας.

Οι πλατείες και οι δρόμοι πρέπει να είναι γεμάτοι κάθε ημέρα, από μαχητές του αδιανόητου, από αγωνιστές που σπάνε τις κόκκινες ζώνες της ατέρμονης αναμονής, και “πράττουν το απρόοπτο” :

Αφαιρούν την ηγεμονία των κινήσεων, από τους διαπραγματευτές, και τους “θεωρητικούς” της λελογισμένης αντιπαράθεσης, αποδεικνύοντας στην πράξη, την ιστορικότητα και την διαχρονικότητα του δίπολου, που με άλλο όνομα και άλλα ρούχα εμφανίζεται “πεισματάρικα”, ξανά και ξανά :

“Η τελική μάχη δίνεται, ανάμεσα σε αυτούς που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, και σε αυτούς που έχουν να χάσουν τα πάντα”.

του Χρήστου Μιάμη 

αρχική δημοσίευση στο Εργατικό περιοδικό Praxis,

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s