Χωρίς αυταπάτες, χωρίς προσδοκίες


ξξξξξξξξξξ

Το έρεβος που σκορπίζει η καπιταλιστική ηγεμονία, αποτρέπει το βλέμμα απ’ το να διαπεράσει το πέπλο σιωπής και υποταγής που καλύπτει ερμητικά τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες, οι οποίες ωστόσο, ποτέ δεν σταματούν, ποτέ δεν σταμάτησαν. Το βάθος και η έκταση της καπιταλιστικής ηγεμονίας, συγκροτείται σε αντιστοιχία προς την ρευστότητα της δεσπόζουσας κοινωνικής και πολιτικής αντίφασης, που σε πείσμα κάθε άοσμης μεταμοντέρνας αφήγησης, παραμένει αυτή ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία.

Ο κομμουνισμός ως απελευθερωτική κοινωνική επιλογή, αποκτά ξανά ζωτικό χώρο, σε μια περίοδο όπου ο ωμός νεοφιλελευθερισμός αποκαλύπτει την βαρβαρότητα του καπιταλισμού, ενώ η σοσιαλδημοκρατία στην δεξιά ή στην αριστερή εκδοχή της, αποκαλύπτεται, ως η κάλπικη εκδοχή του ίδιου καπιταλιστικού “νομίσματος”. Είναι η δυναμική της ιστορίας που σαρώνει κάθε ενδιάμεση, μεταβατική, διαμεσολαβημένη φόρμουλα αντιπαράθεσης, ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία.

Η καπιταλιστική κυριαρχία δεν χρειάζεται πια το ψεύδος του σοσιαλδημοκρατικού μανδύα για να επιβληθεί, οι δυνάμεις της εργασίας ρακένδυτες και αποκαμωμένες, στέκονται απέναντι στην καπιταλιστική εξουσία, χωρίς αυταπάτες και χωρίς προσδοκίες.

Χωρίς αυταπάτες και χωρίς προσδοκίες. Στον κοινό τόπο αυτής της διττής παραδοχής, κρύβεται η δυναμική της ανάδυσης της κομμουνιστικής στιγμής ως μια υπαρκτή και ρεαλιστική προοπτική υλικής αποκρυστάλλωσης της συνάντησης, των αντικειμενικών συνθηκών και των υποκειμενικών δυνατοτήτων. Είναι ταυτόχρονα ο αιμοσταγής ολοκληρωτισμός της καπιταλιστικής κυριαρχίας που αδειάζει το πεδίο της μάχης από τσαρλατάνους, γελωτοποιούς και σαλτιμπάγκους, που για πολύ καιρό, συμπίεζαν τον ορίζοντα της αντιπαράθεσης, στο πεπερασμένο όριο της μικρότητας, της πολιτικής τους ύπαρξης.

“Χορτάτοι” και “αβράκωτοι”, βρίσκονται αντιμέτωποι ξανά, με το πεδίο της μάχης καθαρό, από τα ναυάγια της ιστορίας.

Χωρίς αυταπάτες και χωρίς προσδοκίες. Καθώς κάθε απόπειρα ελέγχου της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, κάθε προσπάθεια μετάβασης σε μια πιο ήπια, πιο ανθρώπινη μορφή καπιταλισμού, επιστρέφει, -ειδικά σε περιόδους κρίσης όπως η τωρινή- ως βίαιη, πολεμική αναδιάρθρωση των όρων πραγμάτωσης της καπιταλιστικής κυριαρχίας που ανακτά με φρενήρεις ρυθμούς το χαμένο έδαφος, οικοδομώντας ένα καθεστώς κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ασφυξίας, ακόμη πιο ολοκληρωτικό, από την πρότερη εκδοχή του.

Είναι η φυσική ροπή της καπιταλιστικής κυριαρχίας προς την βία και την καταπίεση, που διαλύει κάθε αυταπάτη, που συντρίβει κάθε προσδοκία.

Ακριβώς για αυτό, οι εργατικές ορδές των απέλπιδων ανθρώπων, ακολουθούν την πορεία τους προς μια μάχη που είναι αναπόφευκτη. Η έκβασή της παραμένει διακύβευμα, αλλά η πραγματοποίησή της, δεν μπορεί να αποτραπεί.

Καθώς έχει ήδη ξεκινήσει.

του Χρήστου Μιάμη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s