Δικαίωμα στην άρνηση


 

Αν ζει κάποιος στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης έχει απολέσει κάθε δικαίωμα στην άρνηση. Μια οποιαδήποτε δουλειά, μια οποιαδήποτε κατοικία, μια οποιαδήποτε ζωή, είναι το μόνιμο και διαρκές ζητούμενο. Αρκεί να επιτυγχάνεται η αναπαραγωγή μιας αφόρητης καθημερινότητας που προσλαμβάνεται ως η φυσιολογικά μοναδική επιλογή, για την κοινωνική πλειοψηφία.

Αν στην καπιταλιστική Ελλάδα, ανήκεις στον κόσμο της εργασίας, είσαι έρμαιο της δωροληψίας του κράτους και της καλής διάθεσης, των κάθε λογής αφεντικών.

Η ολοκληρωτική αποψίλωση του δυτικού μοντέλου κράτους πρόνοιας, συνοδεύεται από την κατάργηση κάθε εργατικού δικαιώματος, μετατρέποντας την αγορά εργασίας σε μια αρένα όπου οι επιχειρήσεις “ψωνίζουν” σε εξευτελιστικές τιμές υψηλά ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, που απέναντι στο έρεβος της ανεργίας και της απόλυτης φτώχειας, επιλέγει την χωρίς κανένα ουσιαστικό νόημα και καμία προοπτική, αισχρή επιβίωση.

Η κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, συνιστά το μέλλον του δυτικού μοντέλου καπιταλισμού, και έλλογα, την ζοφερή προοπτική των εργαζόμενων σε διεθνές επίπεδο.

Η ελληνική περίπτωση δεν είναι ένα ατυχές περιστατικό, μια παράλογη ανωμαλία, αλλά αντίθετα μια κανονική εκδοχή της καπιταλιστικής πραγματικότητας, που εξαιτίας των ειδικών κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών στην Ελλάδα, έχει λάβει την συγκεκριμένη ακραία μορφή. Η ταχύτητα, η έκταση, το βάθος όπως και ο βαθμός διασποράς της κρίσης, διέρρηξε την σχέση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, με κάθε πιθανότητα συμμετοχής με ανεκτούς -έστω- όρους στο καπιταλιστικό παιχνίδι.

Ένα γεγονός που διαχρονικά ήταν το πιο πιθανό σενάριο, και το οποίο επιταχύνθηκε με ρυθμούς γεωμετρικούς, ως αποτέλεσμα της δεινής καπιταλιστικής κρίσης.

Τώρα βρισκόμαστε στο σημείο, όπου ο κόσμος της εργασίας φυτοζωεί στο περιθώριο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, πολυδιασπασμένος και κατακερματισμένος, εντός της περιδίνησης μιας κρίσης, που επεκτείνεται μέσω αλλεπάλληλων κύκλων εξαθλίωσης, που δεν κλείνουν ποτέ. Η ίδια η κίνηση της καπιταλιστικής πραγματικότητας είναι που δημιουργεί ζώνες ανεργίας, φτώχειας και εξαθλίωσης, όχι ως συνέπεια κάποιου παρανοϊκού σχεδίου, αλλά ως απόρροια της αδυναμίας επίλυσης των στρατηγικών αντιφάσεων του συστήματος, που προκύπτουν ως εκφορά, του βαθιά εκμεταλλευτικού του χαρακτήρα.

Δεν είναι η γενικευμένη φτώχεια, η εκτεταμένη ένδεια, η αδυναμία κάλυψης βασικών υλικών αναγκών. Φυσικά όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά. Εξαιρετικά ουσιαστικά για την ανθρώπινη καθημερινότητα. Ωστόσο το γεγονός που κάνει την καθημερινή επιβίωση αφόρητη είναι η ολοσχερής υπεξαίρεση του δικαιώματος της άρνησης του παρόντος που ζούμε, και του ακόμη δυσμενέστερου επερχόμενου μέλλοντος, που είναι ήδη εδώ.

Της άρνησης της συμμετοχής στο καπιταλιστικό παιχνίδι. Της άρνησης της συμμετοχής σε ένα παιχνίδι έτσι δομημένο, ώστε να αναπαράγονται αέναα ,οι όροι της υποταγής του κόσμου της εργασίας.

Η άρνηση αποτελεί την βασική, την καθοριστική προϋπόθεση απαγκίστρωσης, από μια ζωή προγραμματισμένη να κυλήσει και να περαιωθεί μέσα σε ένα καθεστώς αναξιοπρέπειας και αθλιότητας.

Σε αυτό το ταξίδι, ο μίτος της Αριάδνης είναι το τρόπαιο, η έξοδος από τον Λαβύρινθο το διακύβευμα.

του Χρήστου Μιάμη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s