Οι χορτάτοι και οι αδαείς, “αγωνιούν” για την παιδεία


παιδεία

Ίσως πρέπει κάποτε να μιλήσουν για την πανεπιστημιακή παιδεία στην Ελλάδα οι άνθρωποι που πραγματικά αγωνίζονται διαχρονικά, ώστε η πανεπιστημιακή παιδεία να είναι κτήμα ολόκληρης της κοινωνίας, πραγματικό ίχνος και αποτύπωμα στην καθημερινότητα του λαού και των εργαζόμενων. Ίσως πρέπει να μιλήσουν οι άνθρωποι που συνειδητά δεν εξαργύρωσαν την συνδικαλιστική τους δράση στα πανεπιστήμια, συνειδητά δεν έγιναν επιστήθιοι φίλοι του καθηγητικού κατεστημένου, συνειδητά δεν ενθυλάκωσαν ξεροκόμματα από δήθεν επιστημονικά ερευνητικά προγράμματα.

Ίσως πρέπει να μιλήσουν οι άνθρωποι, που την πανεπιστημιακή γνώση την κατανοούν μόνο ως δυνατότητα και ως κεκτημένο, αναφαίρετο δικαίωμα, του κόσμου της εργασίας.

Η τραγελαφική αφήγηση κοινωνικού διαλόγου για την παιδεία που προσπαθεί να συγκροτήσει με τρόπο άναρθρο και ερασιτεχνικό η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί όνειδος τόσο για την ίδια την πανεπιστημιακή παιδεία όσο και για τους ανθρώπους που ονειρεύονται και αγωνίζονται για την καθημερινή απαλλοτρίωση των τεχνητά κατασκευασμένων στεγανών ανάμεσα στο λαό και στην περιβόητη “διανόηση”.

Η πανεπιστημιακή “διανόηση¨στην Ελλάδα και ειδικότερα η “αριστερή διανόηση” δεν είναι παρά το υλικό αποκρυστάλλωμα συντεχνιακών συμφερόντων για την διατήρηση ενός ακροατηρίου- χειροκροτητών που ελάχιστα διαβάζουν, ελάχιστα γράφουν και ακόμη λιγότερο καταλαβαίνουν. Ταυτόχρονα ο κοινωνικός διάλογος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά αντιαισθητικό Show αμετροέπειας, της έκδηλα αδαούς ανικανότητας, πρωτόλειας έστω κατανόησης, του πραγματικού διακυβεύματος της πανεπιστημιακής παιδείας.

Ο κίβδηλος κοινωνικός διάλογος που στήνει η κυβέρνηση, τρεκλίζει πάνω στα ερείπια της δημόσιας δωρεάν παιδείας, στα συντρίμμια της πανεπιστημιακής έρευνας, στα αποκαΐδια της πανεπιστημιακής παιδείας, που έχει εκφυλιστεί με την ενεργό συμμετοχή της “διανόησης” που μας έλαχε, σε πολυκατάστημα πώλησης ανερμάτιστων, ιλαροτραγικών ειδικεύσεων άχρηστων για οποιαδήποτε κοινωνία, χρήσιμων για κάθε επιχειρησιακή γαλέρα που ψάχνει manager πωλήσεων για κάθε δυσθεώρητα βλακώδη, ωστόσο “ευφάνταστη”, επιχειρησιακή ιδέα.

Αφού μετέτρεψαν κάθε ανερμάτιστη θλιβερά ανούσια διαδικασία της ελεύθερης αγοράς σε γνωστικό και στην συνέχεια σε επιστημονικό αντικείμενο και τύπωσαν σωρεία αστείων συγγραμμάτων για να δώσουν επιστημονικό κύρος στο απόλυτο τίποτα, τώρα κόπτονται να διαλεχθούν για την παιδεία. Λες και δεν ξέρουν ποιο είναι το πρόβλημα.

Το πρόβλημα είναι αυτοί οι ίδιοι όπως και οι διάφοροι παρατρεχάμενοι του καθηγητικού και ερευνητικού κατεστημένου που εκλιπαρούν για μια οποιαδήποτε θεσούλα στις παρυφές της “πανεπιστημιακής διανόησης”. Πρόκειται για μια θλιβερή αγέλη ηττημένων που θεωρούν ότι η πανεπιστημιακή γνώση και η πανεπιστημιακή παιδεία αναλογούν στον πεπερασμένο ορίζοντα της φυσικής τους παρουσίας.

Το πιο αποκρουστικό, το πιο προκλητικό και προσβλητικό ταυτόχρονα, είναι ότι τολμάνε οι διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες όπως και οι φίλα προσκείμενοι της κυβέρνησης, παιδιά του πολιτικού σωλήνα της σχολής του διαρκούς συμβιβασμού -αρκεί να μην διασαλεύεται η ακαδημαϊκή κανονικότητα- να εγκαλούν και να προσπαθούν να γελοιοποιήσουν ανθρώπους που αγωνίζονται για την κατοχύρωση της παιδείας ως ελεύθερο, δημόσιο και αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα, για τον λαό και τους εργαζόμενους και όχι φυσικά κτήμα μιας κάστας “διανοητών” που ταυτίζουν την υλική τους επιβίωση, με την διαιώνιση της πανεπιστημιακής παιδείας, ως μέσο εξυπηρέτησης των συμφερόντων της κρατικής γραφειοκρατίας και ως αρένα για την ευόδωση των επιδιώξεων της κοινωνικά παρασιτικής επιχειρηματικότητας.

Το πιο αστείο είναι ωστόσο, το ύφος ατέρμονου προβληματισμού το οποίο συνοδεύει την εναγώνια αναζήτηση των κυβερνητικών παραγόντων και των παρατρεχάμενων τους, των αιτιών των παθογενειών της πανεπιστημιακής παιδείας. Αν έβγαιναν μια βόλτα στους χώρους των πανεπιστημίων και ρωτούσαν τους πραγματικούς φοιτητές που εργάζονται και σπουδάζουν ή που σπουδάζουν με τις οικογένειές τους να ματώνουν οικονομικά, και όχι φυσικά τους “διανοούμενους” της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως να μάθαιναν σχετικά εύκολα πως η δωρεάν σίτιση δεν υπάρχει, η δωρεάν στέγαση είναι απλά ανέκδοτο, η ελεύθερη πρόσβαση σε ερευνητικές και βιβλιογραφικές πηγές είναι σχεδόν αδύνατη και εξαιρετικά ακριβή.

Ενώ η συνολική ανακατεύθυνση της δομής των σπουδών και των γνωστικών αντικειμένων, η σύνδεση της παραγόμενης γνώσης με τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες είναι ταυτόχρονα βασική προϋπόθεση ώστε η πανεπιστημιακή παιδεία να μετουσιωθεί σε χρήσιμη, αναντικατάστατη και οικεία κοινωνική λειτουργία οργανικά ενταγμένη στην καθημερινή κοινωνική πραγματικότητα.

Μια τέτοια προοπτική ωστόσο προϋποθέτει η χώρα, να μην είναι έρμαιο των μνημονίων και των οικονομικών πολιτικών του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού που συντρίβει κάθε εργατικό, κοινωνικό και εκπαιδευτικό δικαίωμα. Προϋποθέτει ωστόσο ταυτόχρονα να πάψουν να διαλέγονται για την παιδεία όλοι όσοι έχουν υποκύψει στον ρεαλισμό του κανιβαλισμού του καπιταλισμού και προσπαθούν να εμφανίσουν τους αγωνιστές του φοιτητικού και εργατικού κινήματος, ως παραφωνία σε μια κανονικότητα που είναι η μόνη επιλογή.

Ίσως γιατί είναι η δική τους επιλογή. Αφού διαθέτουν την ικανότητα να προσαρμόζονται με ευκολία σε κάθε κατάσταση, ώστε να συνεχίσουν να αναπαράγουν τον εαυτό τους, και την θέση τους, κάνοντας μαθήματα -ανερυθρίαστα- περί δημοκρατίας και κοινωνικού διαλόγου που δήθεν υποσκάπτεται από τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις φοιτητών και εργαζόμενων.

Για πόσο ακόμη οι “ειδήμονες” και οι χορτάτοι θα συνδιαλέγονται ερήμην της νεολαίας και των εργαζόμενων ;

Δεν τους αναγνωρίζεται ούτε η δυνατότητα , ούτε η ικανότητα να λάβουν οποιαδήποτε απόφαση για το παρόν και το μέλλον της παιδείας, της εργασίας, και της ζωής μας.

Όσο για την δημοκρατική ευαισθησία που δείχνουν κάποιοι, επειδή στραπατσαρίστηκε η βιτρίνα του “κοινωνικού διαλόγου” για την παιδεία, ίσως θα ήταν καλύτερα να την επιδείκνυαν όταν τα δημοψηφίσματα καταστρατηγούνται, όταν η κυβέρνηση που υπηρετούν λαμβάνει εντολές από υπαλλήλους της ΕΕ, όταν καταστρέφονται οι ζωές του κόσμου της εργασίας.

Σε κάθε περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ακόλουθοι του δεν είναι σε θέση να εκχυδαΐσουν και να μολύνουν, τους αγώνες και την ιστορία του εργατικού και φοιτητικού κινήματος, που υπέρκεινται της δυσωδίας που η καρικατούρα αριστεράς αποπνέει, σε κάθε της βήμα , σε κάθε της λέξη.

του Χρήστου Μιάμη
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s