Ο Ιμπεριαλιστικός ανθρωπισμός, το κράτος έκτακτης ανάγκης και οι συμμορίες του θρησκευτικού φανατισμού


Πριν από λίγες μέρες ένας βομβιστής αυτοκτονίας ανατινάχθηκε μέσα σε έναν ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό αγώνα στο Ιράκ. Σκοτώθηκαν δεκάδες άτομα και τραυματίσθηκαν ακόμα περισσότερα Ήταν άλλη μια δολοφονική επίθεση από τις πολλές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες: Τουρκία, Λίβανος, Γαλλία, Βέλγιο, Μάλι, Β. Αφρική κ.α. Από όλες αυτές τις επιθέσεις αυτές που τράβηξαν την προσοχή ήταν φυσικά αυτές που έγιναν στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στο Παρίσι και πρόσφατα στις Βρυξέλλες με την δολοφονία δεκάδων αθώων στου χώρους  του αεροδρομίου.

Στις περιοχές, που έχουν την ατυχία να βρίσκονται εκτός του δυτικού πολιτισμού και των ανθρωπιστικών αξιών του, η αντιμετώπιση από τα μέσα ενημέρωσης και τις κυβερνήσεις ήταν βέβαια διαφορετική: κανείς δεν θα ακούσει το είμαστε όλοι Ιρακινοί, ή Τούρκοι, ή Λιβανέζοι. Αυτό φυσικά δεν προκαλεί εντύπωση αν σκεφτεί κανείς ότι όσοι ζουν σε αυτές τις περιοχές και αποφάσισαν ότι δεν θα περιμένουν την επόμενη φορά για να δουν αν θα είναι ζωντανοί η όχι, αντικρίζουν τώρα κάποιο ευρωπαϊκό ανθρωπιστικό συρματόπλεγμα ή κολυμπάνε στις λάσπες κάποιας  Eιδομένης, αν βέβαια δεν έχουν πνιγεί στο Αιγαίο.

Τα γεγονότα στις Βρυξέλλες ξεκίνησαν σε όλη την Ευρώπη (και γενικότερα στον δυτικό κόσμο) μια συζήτηση που μοιάζει με ένα έργο που γίνεται κάθε φορά πιο αποκρουστικό για την υποκρισία και τον κυνισμό του: Την δολοφονική επίθεση ακολουθούν αμέσως διακηρύξεις για τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, τις αξίες του κ.λ.π. Την ίδια στιγμή εξαπλώνεται μια οργανωμένη τρομουστερία που δημιουργεί κλίμα ώστε να εξαγγέλλονται κατευθείαν νέα κατασταλτικά μέτρα και ο στρατός κατεβαίνει στους δρόμους των Ευρωπαϊκών πόλεων. Οι επικοινωνιακοί μηχανισμοί, κρατικοί και επιχειρηματικοί, στήνουν μια παρέλαση από δεξιούς και αριστερούς πολιτικούς, καθηγητές, δημοσιογράφους, αναλυτές, που χωρίζονται, χοντρικά, σε αυτούς που απαιτούν πιο πολλά κατασταλτικά μέτρα και σε αυτούς που θρηνούν τις Ευρωπαϊκές αξίες και τον πολιτισμό. Τελικά όλοι μαζί συναινούν σε αυτά τα μέτρα και τις αντίστοιχες πολιτικές, εντός και εκτός των συνόρων τους, που αποτελούν και την εγγύηση ότι η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί.

Στην περίπτωση των πρόσφατων επιθέσεων υπάρχει βέβαια μια διαφορά: καθώς δεν βρισκόμαστε στο 2003 αλλά στο 2016, είναι όλο και πιο δύσκολο να σκεπαστούν οι πραγματικές αιτίες της κατάστασης στην Μέση Ανατολή και της δολοφονικής δράσης των θρησκόληπτων συμμοριών. Έτσι τώρα όλο και πιο πολύ ακούγονται αναλύσεις για τον πόλεμο και τις συνέπειες του. Αυτή η παραδοχή δεν έχει βέβαια καμία σχέση με κάποια λύση του προβλήματος. Είναι στην πραγματικότητα μια κυνική ομολογία που καταλήγει στο να θεωρήσει δεδομένη την κατάσταση και μη αντιστρέψιμη. Για αυτό και τις περισσότερες φορές αυτές οι αναλύσεις  δεν καταλήγουν πουθενά, πέρα βέβαια από τους υποκριτικούς ψευτοανθρωπιστικούς μονόλογους ή την υπεράσπιση των κατασταλτικών μέτρων.

Οι κραυγές για περισσότερη καταστολή συνήθως συνοδεύονται και από θεωρίες για τον χαρακτήρα του Ισλάμ (ξεχνώντας προφανώς ότι  ο χριστιανισμός στην κρατική μορφή έχει νομιμοποιήσει  τους πολέμους με αμέτρητα θύματα και καταστροφές στην διάρκεια των αιώνων) και τις κατασκευασμένες στα ιμπεριαλιστικά επιτελεία παραλλαγές της σύγκρουσης των πολιτισμών (του ιστορικού ανάλογου του «εκπολιτισμού των αγρίων» των χασάπηδων της αποικιοκρατίας). Αυτές οι προτάσεις για περισσότερα αυταρχικά μέτρα στην πραγματικότητα δεν έχουν νόημα σαν μέτρο για την αντιμετώπιση της δράσης ομάδων τύπου ISIS. Οι φράχτες στα σύνορα δεν φτιάχνονται για αυτούς αφού όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι σε μεγάλο μέρος τους οι δράστες αυτών των επιθέσεων δεν προέρχονται από έξω αλλά από μέσα. Ούτε φυσικά το καθεστώς έκτακτης ανάγκης κατάφερε να αποτρέψει στο παρελθόν αυτές τις δολοφονικές επιθέσεις που χτυπάνε πολίτες σε συναυλίες, χώρους αεροδρομίων και πλατείες.

Έχουν νόημα όμως για την επιβολή ενός κλίματος φόβου, τρόμου και χειραγώγησης του πληθυσμού, κρίσιμο στην σημερινή εποχή της κρίσης που οι αστικές κυβερνήσεις δεν έχουν τίποτα πέρα από την λιτότητα και την φτώχεια να δώσουν στους εργαζόμενους. Η επιχείρηση της μεταφοράς της συζήτησης από την ανεργία και την φτώχεια, στην ασφάλεια, η οποία τροφοδοτεί τα ακροδεξιά και ναζιστικά κόμματα σε όλη την Ευρώπη προβάλλει έτσι σαν μονόδρομος. Μονόδρομος για τις αστικές τάξεις και το πολιτικό τους προσωπικό που αξιοποιούν τελικά την δράση αυτών των ομάδων (που εξάλλου οι ίδιες ενίσχυσαν και δημιούργησαν). Έτσι το έδαφος προετοιμάζεται γρήγορα για νέα αυταρχικά μέτρα όπως οι απαγορεύσεις των διαδηλώσεων, η εξοικείωση με τους στρατιωτικούς νόμους και η ενίσχυση του πανευρωπαϊκού φακελώματος τα οποία δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη ενάντια σε ποιους πραγματικά στρέφονται.

Αυτή η στρατηγική υποστηρίζεται για την ώρα σε επίπεδο Ε.Ε, όμως λόγω των ανταγωνισμών εμφανίζονται και δυνάμεις που επιδιώκουν να την εφαρμόσουν και σε εθνικό επίπεδο (ακροδεξιοί, συντηρητικές δυνάμεις που υποστηρίζουν το Brexit κλπ.). Την ίδια στιγμή η Τουρκική κυβέρνηση, η οποία διαπλέκεται με αυτές τις συμμορίες προσπαθώντας να τις χρησιμοποιήσει ενάντια στους κούρδους, καλείται σε κεντρικό ρόλο στην Ε.Ε και χρηματοδοτείται για να συμμετάσχει στις «ανθρωπιστικές επιχειρήσεις» ενώ στην Συρία ο κύριος εχθρός παραμένει ο…..Άσαντ. Αυτή είναι η απροκάλυπτη απάτη των υποστηριχτών της ασφάλειας και της σιδερόφραχτης δημοκρατίας.

Από την άλλη πλευρά πληθαίνουν οι φωνές για τις ανθρωπιστικές αξίες της Ευρώπης και οι εκκλήσεις για επιστροφή στις ουμανιστικές της ρίζες. Όμως κανείς δεν εξηγεί καθαρά ποιες είναι αυτές οι ρίζες και το ανθρωπιστικό παρελθόν της Ε.Ε στο οποίο η λύση είναι να επιστρέψουμε: Στο Μάαστριχτ του 1992, το οποίο έφτιαξε τα μνημόνια και την λιτότητα σε όλη την Ευρώπη που κρατάει τρείς δεκαετίες; στην επέμβαση στην Γιουγκοσλαβία; στο Αφγανιστάν; στο Ιράκ; στην Λιβύη; Στην πολιτική της Ε.Ε και των άλλων ιμπεριαλιστών στο Παλαιστινιακό; ή μήπως στα χρόνια πριν την ίδρυση της Ε.Ε, την εποχή των επεμβάσεων τύπου Βιετνάμ και  Αλγερίας και των πυρηνικών ανταγωνισμών;

Η διαφορετική Ε.Ε που φαντασιώνονται και προβάλλουν οι υποστηρικτές των «ανθρωπιστικών αξιών της Ευρώπης» δεν υπήρξε ποτέ και ούτε θα υπάρξει. Οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί τύπου Ε.Ε δημιουργούνται και λειτουργούν για πολύ συγκεκριμένους σκοπούς που τους έχουμε ζήσει και στην χώρα μας όλα αυτά τα χρόνια. Κοντά σε αυτούς τους υποστηρικτές ακολουθούν και διάφορες δυνάμεις της αριστεράς που πλειοδοτούν σε διακηρύξεις για διεθνισμό, αλληλεγγύη κλπ. αλλά στο βασικό θέμα της συμμετοχής στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και του ρόλου τους είτε σιωπούν, είτε αρχίζουν τα «ναι μεν αλλά» είτε υπερασπίζονται ανοιχτά την ιμπεριαλιστική πολιτική.

Οι υπαίτιοι όμως για την δράση των συμμοριών τύπου ISIS έχουν ονοματεπώνυμο: Είναι οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί (ΝΑΤΟ, ΕΕ) και οι δυτικές αστικές τάξεις με το πολιτικό και επικοινωνιακό τους προσωπικό που εδώ και δεκαετίες (και ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης) οργάνωσαν, υλοποιήσαν και υποστήριξαν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που έχουν σαν αποτέλεσμα την πλήρη διάλυση κρατών, τα εκατομμύρια νεκρών και ανάπηρων, τα μεταναστευτικά κύματα προσφύγων χωρίς τέλος αλλά και την περιθωριοποίηση των φτωχών στρωμάτων και της νεολαίας των μειονοτήτων στο εσωτερικό τους. Όλα αυτά και η κοινωνική κατάσταση που δημιουργούν ήταν είναι ο μεγαλύτερος χορηγός της δράσης τέτοιων ομάδων. Όμως, πέρα από τις κοινωνικές συνθήκες, όλοι αυτοί οι μηχανισμοί εξόπλισαν, χρηματοδότησαν και στήριξαν άμεσα και ανοιχτά αυτές τις συμμορίες προσπαθώντας να τις αξιοποιήσουν για τα σχέδια τους. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;. Την «αντίσταση» κατά του Καντάφι, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τις μπίζνες με το πετρέλαιο ,το λαθρεμπόριο πάνω στα πτώματα του άμαχου πληθυσμού αυτών των περιοχών ή την Συρία και τον «συριακή αντιπολίτευση», που εξοπλιζόταν ανοιχτά από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, κάτω από τη σημαία της οποίας οργανώθηκαν αρχικά αυτές οι συμμορίες;.

Δεν υπάρχει λοιπόν καμία πραγματική λύση στο πρόβλημα αν δεν σταματήσουν αυτοί οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί και οι συμμορίες που δημιουργούν να επιτελούν αυτό το καταστροφικό έργο. Και επειδή αυτό το έργο είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν και δημιουργήθηκαν (όπως είδαμε ας ρίξει κανείς μια ματιά στο βιογραφικό του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε και τις επεμβάσεις που στήριξαν μόνο από το 90 και μετά) δεν πρόκειται να σταματήσουν αν δεν διαλυθούν.

Απέναντι σε αυτήν την αντίληψη και προοπτική διατυπώνονται εδώ και καιρό διάφορες θέσεις, είτε συντηρητικές, είτε αριστερές. Υπάρχει βέβαια η κατεστημένη παραλλαγή της εξομοίωσης όσων διαφωνούν με την Ευρωπαϊκή Ένωση και αγωνίζονται για την αποχώρηση της χώρας τους από αυτήν με τους ακροδεξιούς, κάτι σαν την θεωρία των δύο άκρων σε Ευρωπαϊκό Επίπεδο. Όμως για το εργατικό κίνημα η αποχώρηση είναι μέσο για να διαλυθούν οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί εκμετάλλευσης , βίας και καταστολής και όχι για να αναπαραχθούν και να ενισχυθούν σε εθνικό επίπεδο, όπως υποστηρίζουν τα ακροδεξιά και ναζιστικά κόμματα. Εξάλλου τα κόμματα αυτά στην πραγματικότητα είναι, με όλη την πατριδοκαπηλία τους, υποστηρικτές και συνεργάτες αυτών των μηχανισμών.

Υπάρχει επίσης η αριστερή εκδοχή της συγκεκαλλυμένης υποστήριξης των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών που βλέπει την Ε.Ε σαν πεδίο ταξική πάλης και την έξοδο από αυτήν σαν. επιστροφή στον….. εθνικό απομονωτισμό. Και ειδικά σε αυτό το θέμα πρέπει οι θέσεις να είναι ξεκάθαρες. Το έθνος-κράτος σαν ιστορική μορφή συγκρότησης των κοινωνιών αποτέλεσε, με όλες τις θυσίες που χρειάστηκαν, προοδευτικό βήμα απέναντι σε προηγούμενες μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Kαι είναι η βάση για την δυνατότητα να πραγματοποιηθεί η μετάβαση σε έναν άλλο τρόπο οργάνωσης της παραγωγής και της κοινωνίας, που δεν μπορεί βέβαια παρά να ολοκληρωθεί σε διεθνές και παγκόσμιο επίπεδο.

Οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις και ολοκληρώσεις δεν είναι μια τέτοια βάση. Δεν είναι το διεθνές ανάλογο του έθνους κράτους, δεν είναι κρατικές οντότητες αλλά συνεταιρισμοί-συμμαχίες των αστικών τάξεων των διαφορετικών κρατών που συνασπίζονται και διεθνώς για να μοιράζουν την λεία από τα εργατικά δικαιώματα, κοιτώντας πάντα μόνο την πάρτη τους. Ετσι έγινε και με το προσφυγικό. Ούτε είναι λοιπόν πεδίο ταξικής πάλης, διακύβευμα η άλλα απίθανα που γράφονται, ούτε είναι αντιπαραθετικές στον εθνικισμό (τον οποίο στην πραγματικότητα τροφοδοτούν και ενισχύουν). Τέτοιες απόψεις, που συχνά προβάλλονται και με επαναστατική φρασεολογία και Μαρξιστικές (!!!!!) αναφορές, στην πραγματικότητα αντανακλούν την ενσωμάτωση της αριστερής διανόησης των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων κάθε απόχρωσης (αλλά και διάφορων συνοδοιπόρων τους) στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.

Ούτε μπορούν να αποτελούν δικαιολογία οι όποιες κριτικές, βάσιμες ή όχι, για τα καθεστώτα τύπου Άσαντ. Γιατί πολύ απλά το τι θα κάνει ένας λαός με την εξουσία και τα κυρίαρχα αστικά στρώματα στην χώρα του είναι δική του υπόθεση και όχι υπόθεση ιμπεριαλιστικής επέμβασης συνεταιρισμού αστικών στρωμάτων από άλλες χώρες. Επέμβασης που όχι μόνο δεν έχει σχέση με κάποια απελευθέρωση όπως είδαμε σε όλες αυτές τις χώρες αλλά διαλύοντας τις κρατικές δομές και ενισχύοντας της θρησκευτικές διαμάχες βάζει ταφόπλακα σε κάθε ελπίδα για οποιαδήποτε προοπτική για τους λαούς αυτών των χωρών.

Είναι λοιπόν σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαία αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, η πάλη ενάντια στον φασισμό και τα αυταρχικά μέτρα. Όμως δεν μπορεί παρά να συνδέεται με την άμεση αποχώρηση κάθε χώρας από αυτούς τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς σαν συμβολή στην γενικότερη προσπάθεια κατάργησης τους. Με την ταυτόχρονη ακύρωση όλων των στρατιωτικών, οικονομικών και πολιτικών μέτρων που ενισχύουν αυτήν την κατάσταση στην Μέση Ανατολή και την Β. Αφρική αλλά και των πολιτικών λιτότητας και αυταρχισμού. Αυτή είναι η μόνη πραγματική λύση υπέρ των εργαζομένων και των λαών. Αυτή η είναι η πρόκληση με την οποία θα αναμετρηθεί το κάθε εργατικό κίνημα στην χώρα του, πολύ περισσότερο που η συνέχιση της κρίσης και η όξυνση των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών θα οδηγήσει τα επόμενα χρόνια σε πολύ μεγαλύτερες καταστροφές, αν δεν  τις αποτρέψουμε.

Υστερόγραφο: Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έγινε γνωστό ότι η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της χώρας υπενθύμισε το ισχύον «ανθρωπιστικό» μέτρο με βάση το οποίο αν οποιοσδήποτε πρόσφυγας η μετανάστης φέρει 250.000 ευρώ στην χώρα τότε θεωρείται επενδυτής και άρα έχει ευνοϊκό καθεστώς και για την αγορά κατοικίας και για την άδεια παραμονής. Και μάλιστα, αν μεταφέρονται σωστά οι δηλώσεις, έμεινε ανοιχτό το ενδεχόμενο για νέα ρύθμιση, δηλαδή για παζάρια στο ποσό. Άλλο ένα ξεκάθαρο παράδειγμα του Ευρωπαϊκού ανθρωπισμού: Το αν θα καταλήξεις στις λάσπες κάποιου κέντρου κράτησης η πίσω ξανά εκεί που έκοψαν τα κεφάλια των συγγενών σου, εξαρτάται πολύ απλά από το ποσό με το οποίο θα ανταμείψεις το Ελληνικό κράτος. Αν βέβαια έχεις την ατυχία να μην ανήκεις στα αστικά στρώματα της Συρίας ή αυτών των περιοχών τότε κρίμα. Ο καπιταλισμός είναι η γη του ανθρωπισμού, της ελευθερίας και των δυνατοτήτων. Με μια μικρή λεπτομέρεια: όλα αυτά ισχύουν για όσο υπάρχουν τουλάχιστον μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.

του Βαγγέλη Ζέρβα
Πηγή : Εργατικό περιοδικό Praxis
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s