Το ασφαλιστικό, οι κινητοποιήσεις και η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος


Η σημερινή -εκτός απροόπτου που δεν φαίνεται πιθανό-ολοκλήρωση της ψήφισης του ασφαλιστικού νομοσχεδίου από την βουλή σηματοδοτεί άλλο ένα επεισόδιο στην νύχτα που ξημερώνει για το εργατικό κίνημα εδώ και χρόνια και ιδιαίτερα από την εποχή του πρώτου μνημονίου και μετά. Τα κόμματα της ευρωπαϊκής ένωσης και του μνημονίου, που μοίρασαν ρόλους υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι, προχώρησαν αυτό το σαββατοκύριακο σε άλλη μια κακοστημένη παράσταση. Με μόνο σκοπό να δικαιολογήσουν την θέση τους στην αστική πολιτική σκηνή και ότι απορρέει από αυτήν. Έτσι, ανάμεσα σε αριστερά τσιτάτα και εθνικοπατριωτικές κορόνες, ψηφίζεται ένα νομοσχέδιο λαιμητόμος ακόμα και για τα στοιχειώδη ασφαλιστικά δικαιώματα.

Ο νόμος για το ασφαλιστικό αποτελεί μια γενικευμένη τομή στον προσανατολισμό του ασφαλιστικού συστήματος σε κεφαλαιοποιητικό, ακριβώς στην λογική των επαγγελματικών ταμείων που οι οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης διακήρυξαν ήδη από την δεκαετία του 90 και μετά (και υποστηρίχθηκαν διαχρονικά και από όλες τις τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε κλάδους όπως το φάρμακο).

Το μέγεθος της επίθεσης πάνω σε μια κοινωνία που τα κόμματα αυτά (ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ και οι υπόλοιποι νυν και πρώην μαιντανοί) κατέστρεψαν και κορόιδεψαν όλα μαζί τον Αύγουστο και στις εκλογές του Σεπτέμβρη είναι χωρίς προηγούμενο: Με τον νόμο καταργείται σταδιακά το ΕΚΑΣ που το έπαιρναν 370.000 συνταξιούχοι η οποίοι θα οδηγηθούν στην απόλυτη φτώχεια. Οριστικοποιείται το σπάσιμο της κύριας σύνταξης σε εθνική και αναλογική – ανταποδοτική. H εθνική σύνταξη γίνεται ακόμα μικρότερη από (345 ευρώ μηνιαία στα 15 χρόνια ασφάλισης και 384 στα 20 χρόνια), και κατά συνέπεια κόβεται η κατώτερη σύνταξη, που μέχρι τώρα ήταν 486 ευρώ με 15 χρόνια ασφάλισης και 4500 ένσημα.

Η εθνική σύνταξη, θα χορηγείται με τέτοιες προϋποθέσεις που μεγάλες κατηγορίες δικαιούχων – κυρίως ΑμεΑ με αναπηρία μικρότερη του 80% και όσοι φύγουν με μειωμένη σύνταξη πριν την πλήρη θεμελίωση ασφαλιστικού δικαιώματος τους – θα παίρνουν πολύ λιγότερα από 345 ή 384 ευρώ το μήνα. Όσοι συνταξιοδοτηθούν μετά την ψήφιση του νόμου θα χάσουν 20-30% στις κύριες συντάξεις λόγω νέας μείωσης των ποσοστών αναπλήρωσης στο αναλογικό τμήμα της σύνταξης στο 40,7% στα 40 χρόνια ασφάλισης, αντί του 45% που πρότεινε αρχικά η κυβέρνηση, 60% που προβλεπόταν στους νόμους Λοβέρδου και 70% στον προηγούμενο Νόμο Ρέππα. Και επιπλέον επειδή θα υπολογίζεται όλος ο εργασιακός βίος για τις συντάξιμες αποδοχές (αντί π.χ των 5 καλύτερων από την τελευταία 10ετία που ίσχυε στο ΙΚΑ) θα υπάρχουν και άλλες μεγάλες μειώσεις.

Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθούν, μεταξύ άλλων, το κόψιμο των επιδομάτων τέκνων, τις ήδη υπάρχουσες μειώσεις στις κύριες συντάξεις που έγιναν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το καλοκαίρι, τις μειώσεις 15-20% στις επικουρικές λόγω της ρήτρας μηδενικού ελλείματος, τις μειώσεις 10-30% στις εφάπαξ παροχές και βέβαια την θέσπιση μόνιμου αυτόματου μηχανισμού νέων μειώσεων των παλιών και νέων (κύριων και επικουρικών συντάξεων) από 1-1-2017 λόγω της θέσπισης του στόχου της μη αύξησης της συνταξιοδοτικής δαπάνης. Και όλα αυτά με δεδομένες τις μειώσεις 35-50% των συντάξεων από τις κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ τα προηγούμενα χρόνια

Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια να καταλάβει κανείς πώς αυτά τα μέτρα θα χτυπήσουν άμεσα την καθημερινότητα των 370.000 χαμηλοσυνταξιούχων που έπαιρναν το ΕΚΑΣ, των 500.000 που παίρνουν επιδόματα τέκνων που συνδέονται με εισοδηματικά κριτήρια αλλά και την συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων που τις περισσότερες φορές συντηρούν με την σύνταξη τους και ένα η δύο άνεργα παιδιά που έχουν στην οικογένεια τους η άλλα μέλη της οικογένειας που έχουν προβλήματα υγείας κλπ. Ακόμα χειρότερα θα είναι τα πράγματα για τους μελλοντικούς συνταξιούχους ενώ και η σημερινή εργατική τάξη θα δει, σύμφωνα με τον νόμο, την εισφορά της να αυξάνεται 0,5%, όσο δηλαδή και των.. ..Βιομηχάνων και των Εφοπλιστών.

Η ψήφιση του νομοσχεδίου αποτελεί μεγάλο χτύπημα για την εργατική τάξη που έρχεται να προστεθεί σε εκείνα των προηγούμενων χρόνων. Και δείχνει ότι η εποχή των αυταπατών για τον ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας του ΣΥΡΙΖΑ και των υπόλοιπων κομμάτων της Ε.Ε έχει παρέλθει προ πολλού. Η τριήμερη κινητοποίηση του ΠΑΜΕ, παρά την προσπάθεια υπονόμευσης κάθε αγωνιστικής κινητοποίησης από τους κυβερνητικούς/εργοδοτικούς συνδικαλιστές ήταν πρακτικά η μόνη αντιπολίτευση από την μεριά των εργαζομένων. Και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία ιδιαίτερα αν σκεφτούμε τις σημερινές συνθήκες της απογοήτευσης που επικρατούν σε τμήματα των λαϊκών στρωμάτων που πίστεψαν τον βολικό δρόμο των εναλλακτικών μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι μαζικές τριήμερες κινητοποιήσεις είναι σημαντική παρακαταθήκη στην προσπάθεια για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, που προβάλλει πιο έντονα από ποτέ, πρώτα από όλα μέσα στους χώρους δουλειάς αλλά και στην οργάνωση των ανέργων που στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι τμήμα της εργατικής τάξης. Ταξική ανασυγκρότηση που είναι και η προϋπόθεση τόσο για την κινητοποίηση ενάντια στα αντεργατικά μέτρα αλλά για την ανατροπή τους, ώστε και η ίδια η τάξη να βλέπει από την πείρα της ότι μπορεί να τους εμποδίσει. Και σε αυτό τον αγώνα η ευθύνη κάθε συναδέλφου, κάθε ταξικού συνδικαλιστή είναι πιο κρίσιμη από ποτέ. Πολύ περισσότερο που η επίθεση στο ασφαλιστικό δεν ήταν το τέλος αλλά η αρχή, όπως γνωρίζουμε και από τα προηγούμενα χρόνια. Ήδη ετοιμάζονται τα επόμενα μέτρα, τα επόμενα νομοσχέδια, τα επόμενα «προληπτικά» μνημόνια. Δεν πρόκειται να σταματήσουν πουθενά εκτός αν το ταξικό εργατικό κίνημα τους χαλάσει τα σχέδια..

γράφει ο Βαγγέλης Ζέρβας

Πηγή Εργατικό περιοδικό Praxis

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s