Πόλεμος και Επανάσταση


Η διττή πολεμική τόσο απέναντι στον μικροαστικό αντί-πατριωτικό βερμπαλισμό όσο και εναντίον μιας θεώρησης που εγγράφεται με επίσης με τρόπο εκκωφαντικό στην αστική πολιτική θεωρία καθώς κατανοεί το εθνικό ζήτημα ως την γέφυρα μετάβασης  προς τον προλεταριακό διεθνισμό, αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να υπάρξει έστω πρωτόλεια απόπειρα, θεωρητικής και πολιτικής διαπραγμάτευσης του χαρακτήρα του πολέμου στα πλαίσια της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Η αεθνική αντίληψη-που ενδύεται τα εναπομείναντα κουρέλια της “κομμουνιστικής ή της αναρχικής ορθοδοξίας”- προσλαμβάνει την πολιτική μέσα από το βλέμμα μιας ασυνάρτητης ατομικής περιπλάνησης, ασύνδετων μεταξύ τους προλεταριακών φιγούρων, που αναφέρονται σε ένα έωλο “λογοτεχνικό διεθνισμό” που αμελητέα η καμία σχέση δεν έχει με μια καθολική ταξική επαναστατική ταυτότητα. Καθώς δεν συνιστά, παρά βουτιά στα βαλτώδη νερά μιας κενής φουκωϊκής λογοδιάρροιας, όπου ασύνδετα σώματα , γυμνές μαριονέτες, αιωρούνται εις το διηνεκές σε μια εκκρεμή κίνηση ανάμεσα στην λαγνεία του έθνους και στο αντί-εθνικό μένος. Σε ένα ιδιότυπο καθαρτήριο ψυχών εντός του οποίου, απεμπολείται κάθε εμμενής σύνδεση με τις υλικές συνθήκες της ζωής.

Από την άλλη, η δακρύβρεχτη θεώρηση που υποκλίνεται με δέος στους μεγάλους πατριωτικούς πολέμους, που επιμένει να διαβάζει τον αντί-ιμπεριαλισμό ως μεταβατικό στάδιο για τον αντικαπιταλισμό, μην κατανοώντας ότι ο αντιϊμπεριαλισμός είναι αντικαπιταλισμός με τον ίδιο τρόπο που ο ιμπεριαλισμός  είναι καπιταλισμός, καταλήγει να υποτάσσει και να ενσωματώνει το ταξικό και διεθνιστικό στοιχείο, στα κάθε φορά ηγεμονικά πατριωτικά και εθνικά ιδεολογήματα. Πρόκειται ουσιαστικά για μια αντίληψη, που τεχνητά αποκόβει το συμβάν του Πολέμου, από τα ταξικά διακυβεύματα που το κυοφόρησαν και τον γέννησαν, που απαλλάσσει τον καπιταλισμό από τον πολεμικό του χαρακτήρα και θέτει στην υπηρεσία του έθνους τις ταξικές εργατικές δυνάμεις. Εκχωρεί δηλαδή την εργατική τάξη ως το εν δυνάμει υποκείμενο της επαναστατικής υπέρβασης του καπιταλισμού, στον πολιτικό σχεδιασμό των καπιταλιστικών ελίτ για την διαιώνιση των όρων της κυριαρχίας τους.

Η καθολικότητα της εργατικής τάξης ως το εν δυνάμει επαναστατικό υποκείμενο, ούτε κατακερματίζεται , ούτε εκχωρείται. Δεν κατακερματίζεται εντός μια οπτικής που φαντασιακά αποβάλλει από το σώμα της ιστορίας, έθνη και πατρίδες -ενώ αυτά συνεχίζουν να υπάρχουν-, δεν εκχωρείται ως αποτέλεσμα μια αντίληψης που κατασκευάζει συνεχώς προϋποθέσεις για να αναβάλλει και να αναστέλλει εις το διηνεκές, την στρατηγική ανάδυση του ταξικού διακυβεύματος ως το γεννήτορα κάθε πολεμικής αναμέτρησης στα πλαίσια του καπιταλισμού.

Η εργατική τάξη είναι αντιμέτωπη λοιπόν με το εγχείρημα μιας ρηξικέλευθης στρατηγικής. Να είναι παρούσα στο πεδίο το καπιταλιστικού πολέμου και ταυτόχρονα να μην οικειοποιηθεί ούτε τους σκοπούς  ούτε τις αιτίες του. Να δώσει την δική της μάχη δηλαδή, ώστε να μετατραπεί ο καπιταλιστικός πόλεμος, στον επιθανάτιο ρόγχο της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Διαφορετικά, με τον ίδιο τρόπο που μπορείς να κοιμηθείς πατριώτης και να ξυπνήσεις συνοδοιπόρος του Μεταξά, μπορείς να κοιμηθείς διεθνιστής και να ξυπνήσεις ενθουσιώδης ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ. Το ζήτημα δεν είναι αν θα κοιμηθείς, αλλά αν θα ξυπνήσεις ποτέ.

Γιατί με τον καπιταλισμό αναμετράσαι με αυτό που πραγματικά είναι. Με τα έθνη, τα σύνορα, τις πατρίδες και τους πολέμους. Δεν μπορείς να τα αγνοήσεις, δεν μπορείς να τα αξιοποιήσεις. Η συντριβή ή η διατήρηση του καθεστώτος εξουσίας, είναι μονολιθικά διττή επιλογή.

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s