Για μια τάξη της αταξίας


Το καθεστώς των μνημονίων ως συγκυριακή εκφορά της κανιβαλικής ιστορικότητας του καπιταλισμού, δεν απομυζά μονοδιάστατα το εισόδημα, τα δημοκρατικά δικαιώματα, τα δικαιώματα στην υγεία , στην ασφάλιση ή στην παιδεία. Πρόκειται για ένα καθεστώς που θρέφεται από την διαρκή υποταγή των υπηκόων του, από τη διαρκή και απεγνωσμένη απόπειρα επιβίωσης τους, χωρίς ποτέ να αμφισβητείται ο φορέας αυτής της απόγνωσης.

Οι κραυγές των ηττημένων πνίγονται στην “Βαβελική” οχλαγωγία μιας μεσσιανικής, μιας ιερής ανάπτυξης που δεν πρόκειται να σώσει, όσους έχουν πραγματική ανάγκη διάσωσης.

Ο καπιταλισμός συνιστά ένα διαρκές καθεστώς κλοπής της ζωής των αποσυνάγωγων της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Ο καπιταλισμός με την μορφή των μνημονίων, αποτελεί την ειδική μορφή απόσπασης του ιστορικού χρόνου, ως η βίαιη εκβολή μιας ετεροβαρούς κοινωνικής σχέσης, όπου οι δυνάμεις της εργασίας αποθέτουν το παρελθόντα, παρόντα και μελλοντικό χρόνο τους, εντός ενός διηνεκούς κύκλου βαρβαρικής αναπαραγωγής του καθεστώτος. Μέσα από ένα δαιδαλώδη μηχανισμό ψευδούς αναγωγισμού, η εργασία αναζητά την ολοκλήρωσή της ως αναλώσιμο υλικό της καπιταλιστικής ανάπτυξης υιοθετώντας την παραδοχή, ότι η επιτυχής ευόδωση της καπιταλιστικής συνέχειας συνιστά την διαιώνιση της δικής της οντολογίας.

Όσο, -και για όσο- οι δυνάμεις της εργασίας θα δένουν την μοίρα τους με την αιωνιότητα της καπιταλιστικής κυριαρχίας, δεν πρόκειται ποτέ να ξεφύγουν από αυτή.

Η αφόρητη καρτερικότητα, απόρροια της βεβαιότητας για μια επερχόμενη οικονομική ανάπτυξη που θα διαχυθεί στο σύνολο της κοινωνίας είναι τόσο ανεδαφική, που τείνει να μοιάζει στις “θεωρητικές αναλύσεις”των παλιάτσων, που συνεχίζουν να προπαγανδίζουν ότι το αριστερό κοινωνικό, πολιτικό και ιστορικό υπόδειγμα, ταυτίζεται με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η κανονικότητα που η κυβέρνηση ευαγγελίζεται, δεν θα επιστρέψει ως ίαση ή ως απεμπλοκή από το καθεστώς των μνημονίων, καθώς είναι ήδη παρούσα, ως διαρκές μνημόνιο, ως διαρκής έκφραση ενός μοντέλου καπιταλισμού που ζει από -και μόνο- με την δυστυχία των επικυρίαρχων του καθεστώτος.

Η επιστροφή στην κανονικότητα έχει ήδη συμβεί. Οι εξαιρετικές συνθήκες, έχουν γίνει κανονικές. Είναι πια καθεστώς. Μια διαρκής κατάσταση πολέμου.

Οι αποσυνάγωγοι του καθεστώτος δεν έχουν λόγο να επιζητούν την κανονικότητα. Δεν έχουν λόγο να συγχέουν τις επιδιώξεις του κράτους, της κυβέρνησης και των καπιταλιστικών ελίτ, την κανονικότητα του καθεστώτος δηλαδή, με την δική τους επιθυμία και ανάγκη για ζωή και ελευθερία. Η τάξη που προσπαθεί η κυβέρνηση να οικοδομήσει, η ανάπτυξη στην οποία στηρίζει την διατήρησή της στην διαχείριση της πολιτικής εξουσίας έχει ως απαράβατο όρο την διαρκή και αμετάκλητη υποταγή του κόσμου της εργασίας στις επιδιώξεις του καπιταλιστικού καθεστώτος.

Η αναγνώριση ότι πραγματώνεται μια διαρκής κατάσταση πολέμου, ως μορφή πραγμοποίησης μιας νέα ολοκληρωτικής καπιταλιστικής κανονικότητας, αποτελεί προϋπόθεση ώστε μια πραγματική εξαιρετική κατάσταση να προβάλλει στον ορίζοντα της πολιτικής, ως διαρκής και μη διαχειρίσιμη από την κυριαρχία, αταξία που μπορεί να λήξει μόνο, με την οριστική υπέρβασή της.

Πρέπει να σπάσει ο κώδικας της αέναης επιστροφής σε μια κάποια κυρίαρχη κανονικότητα. Χωρίς κώδικα, χωρίς επιστροφή, χωρίς κανονικότητα, εκβάλει η ελευθερία από την αθέατη πλευρά της ιστορίας.

γράφει, ο Χρήστος Μιάμης

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s