Black Friday : Μαύρες μέρες, μαύρες νύχτες για τα αφεντικά


Στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης, της φτώχειας, της εξαθλίωσης , της ανεργίας, της καταπάτησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας η προσπάθεια “θεσμοθέτησης” της περιβόητης “Black Firday” συνιστά πρόκληση απέναντι στον κόσμο της εργασίας, τους ανέργους και τους εργαζόμενους στο εμπόριο, που αμείβονται με ψίχουλα για ατελείωτες ώρες δουλειάς στα πολυτελή “κλουβιά” των αφεντικών τους.

Τα αφεντικά προκαλούν τους εργαζόμενους στις φωταγωγημένες γαλέρες τους να εργαστούν με πάθος, χαμόγελο και καλή διάθεση για να επιτύχει η “Black Friday” να αυξηθεί ο τζίρος του αφεντικού, να περισσέψουν και κάποια κόκαλα για το τραπέζι του εργάτη. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν λόγο ούτε να παθιαστούν, ούτε να χαμογελούν , ούτε να εξυπηρετούν τον όχλο των καταναλωτών που θα σπεύσει να αρπάξει τις προσφορές.

Ο κόσμος της εργασίας δεν έχει λόγο να ξεστοκάρει τα ράφια και τις αποθήκες από τα απούλητα προϊόντα των αφεντικών. Ράφια γεμάτα και τσέπες άδειες για κάθε μικρό ή μεγάλο εργοδότη που αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους ως καταναλωτικά κουφάρια που στριμώχνονται στις πόρτες των καταστημάτων και στήνονται στην ουρά περιμένοντας το σήμα για  να αδειάσουν το κενό τους, στα γεμάτα ράφια.

Τα κόλπα των αφεντικών για να ξεζουμίσουν μέχρι τέλος το εργατικό εισόδημα, για να βυθίσουν ακόμη περισσότερο τους εργαζόμενους στα χρέη κατασκευάζοντας μια ψεύτικη εικόνα οικονομικής ευμάρειας και καταναλωτικής μέθεξης πρέπει να πέσουν στο κενό. Πρέπει να γίνει η “Black Friday”  “Μαύρη Παρασκευή” για τα κάθε λογής αφεντικά.

Πρέπει “Black Friday” και   “Λευκές νύχτες”  να μετατραπούν σε μαύρες μέρες και μαύρες νύχτες για τους εμπνευστές τους. Τα σχέδια πωλήσεων των κάθε λογής managers και διαφημιστών πρέπει να χρεοκοπήσουν , όπως ακριβώς χρεοκοπούν οι εργαζόμενοι κάθε μέρα, κάθε στιγμή στην φωταγωγημένη κόλαση της καπιταλιστικής Ελλάδας.

Το τελευταίο καταφύγιο της φτώχειας και της ανεργίας είναι η αξιοπρέπεια. Η αξιοπρέπεια της άρνησης συμμετοχής σε ένα παζάρι αθλιότητας και μιζέριας όπου τα προϊόντα δεν είναι αυτά στα ράφια, αλλά αυτοί που τα κρατούν στα χέρια τους, αναρωτώμενοι έστω και ενδόμυχα, αν τελικά άξιζε τόσο κόπο και τόσο εξευτελισμό.

Όχι δεν άξιζε.

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s