Ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ;


Η εμμονή του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με την λιτότητα συνιστά απόρροια του ηθικοπλαστικού οικονομισμού της ηγεμονικής Γερμανικής ελίτ που προσλαμβάνει την πολιτική μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς μιας αδιασάλευτης οικονομικής συμμετρίας ;

Η μήπως η εμμονική διαστροφή του Γερμανού υπουργού Οικονομικών με την μεσσιανική κανονικότητα των δημοσιονομικών μεγεθών προκύπτει ως το αποκρυστάλλωμα της επιδίωξης του “ιερού” σκοπού της μεταλαμπάδευσης του γερμανικού οικονομικού δόγματος στην Μεσόγειο και ειδικότερα στην περιοχή της Βαλκανικής ;

Και οι δύο αυτές αναγνώσεις δεν αποτελούν τις αιτίες, παρά μόνο τα τα συμπτώματα μιας δεσπόζουσας αιτίας.

Μιας δεσπόζουσας αιτίας που αφορά στην στρατηγική κενότητα ενός πολιτικού και οικονομικού δόγματος, που είναι προγραμματισμένο να διαχειρίζεται με αμείλικτη πυγμή ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα που δεν μπορεί να αλλάξει γιατί αν αλλάξει θα καταρρεύσει, συμπαρασύροντας μαζί του το σύνολο του πολιτικού και οικονομικού προσωπικού που πληρώνεται αδρά, για να συμβάλει στην απρόσκοπτη διαιώνισή του.

Κυρίαρχη έκφραση αυτού του πολιτικού και οικονομικού συμπλέγματος είναι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που δεν είναι τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο παρά μια ιστορικά συγκυριακή φιγούρα, καρικατούρα ενός ξεπεσμένου φεουδάρχη στα τέλη του μεσαίωνα που προσπαθεί στα όρια της ιδιοκτησίας του να αποφύγει την επέλαση του βιομηχανικού καπιταλισμού. Ως γνωστόν δεν τα κατάφερε.

Ούτε ο Σόιμπλε θα καταφέρει να αποτρέψει την κατάρρευση μιας πολιτικής και οικονομικής Βαβέλ που όσο ψηλώνει τόσο αποσαθρώνονται τα ερείσματα της. Το μόνο που επιδιώκει τελικά ο Σόιμπλε είναι αυτή η κατάρρευση να μην συμβεί στα πεπερασμένα όρια του βιολογικού του κύκλου. Δεν πρόκειται παρά για την γραφική εκφορά ενός στείρου ηγεμονισμού που πνέει τα λοίσθια ακόμη και αν κάτι τέτοιο δεν είναι θεατό στα στα πλαίσια της παρούσας συγκυρίας.

Η τρέχουσα Γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη, μοιάζει τόσο αδιαμφισβήτητη όσο απρόσβλητο έμοιαζε το φασιστικό σχέδιο του Χίτλερ λίγες μέρες πριν καταρρεύσει στα περίχωρα του Στάλινγκραντ.

Το βασικό πρόβλημα του Σόιμπλε είναι ότι αδυνατεί να διαβάσει την ιστορία και την πολιτική στην στρατηγική τους προοπτική. Αρκείται, ως αποτέλεσμα της έκδηλα ενδεούς πολιτικής του θέασης να διαχειρίζεται την Ευρώπη, δηλαδή τους ανθρώπους της Ευρώπης, από Eurogroup σε Eurogroup. Αυτό το μοτίβο δεν πρόκειται να διαρκέσει πολύ.

Ο Σόιμπλε μαζί με το χαμηλής ποιότητας τεχνοκρατικό προσωπικό που τον περιστοιχίζει και τους διάφορους παρατρεχάμενους υπηκόους που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να υποκύψουν στον τρύπιο “ορθολογισμό” των γερμανικών ελίτ, συνιστούν ένα πολιτικό ανέκδοτο εκρηκτικών διαστάσεων.

Αλλά ως γνωστό τα ανέκδοτα κάποτε τελειώνουν και η ιστορία λησμόνει εύκολα τους γελωτοποιούς.

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s