Είναι η Ελλάδα η “εξαίρεση” στο “ευρωπαϊκό κεκτημένο” ;


Ένα από τα πλέον διαδεδομένα μυθεύματα της εγχώριας αστικής προπαγάνδας που την αναμασάει με κάθε ευκαιρία και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι πως η Ελλάδα συνιστά την εξαίρεση της ευρωπαϊκής κανονικότητας, με την έννοια ότι στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες όλα κινούνται σύμφωνα με τα “ευρωπαϊκά δημοκρατικά πρότυπα πολιτικής και οικονομικής διακυβέρνησης” και μόνο η Ελλάδα αδυνατεί να ακολουθήσει τους ρυθμούς ευημερίας και ανάπτυξης των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών.

Φτώχεια

Εύλογα, λόγω της ανισόμετρης ανάπτυξης μεταξύ των επιμέρους εθνικών οικονομιών της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, κάποιες εθνικές οικονομίες βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση από άλλες, γεγονός που προκύπτει σαφώς αν διενεργηθεί μια πρωτογενής έστω αντιπαραβολή μεταξύ των οικονομικών μεγεθών των χωρών της Ευρώπης. Από την εν λόγω αντιπαραβολή θα προκύψει περαιτέρω, πως η ελληνική οικονομία βρίσκεται στα βασικά της μεγέθη σε δυσχερέστερη θέση από όλες τις υπόλοιπες οικονομίες. Ωστόσο οι ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης, που αποτυπώνονται με ανάγλυφο τρόπο στα μεγέθη των επιμέρους εθνικών οικονομιών, δεν αναιρούν και δεν αναστέλλουν την στρατηγική πολιτική και οικονομική κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα πλαίσια ενός αδυσώπητου διεθνούς ανταγωνισμού.

ereunaftoxia1

Στην Ελλάδα αυτή η κατεύθυνση που στηρίζεται στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική εξόντωση της εργασίας, εκβάλλει με εκκωφαντικό τρόπο οδηγώντας τον κόσμο της εργασίας στην πλήρη εξαθλίωση, γεγονός ωστόσο που ακολουθεί τη γενική κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως ενός μηχανισμού καπιταλιστικής ολοκλήρωσης που σαρώνει στο διάβα του τα κοινωνικά, πολιτικά και εργασιακά δικαιώματα των εργαζόμενων που κατακτήθηκαν από τα εργατικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη. Άλλωστε τα στοιχεία που γνωστοποιούνται από τα κέντρα που ελέγχουν οι καπιταλιστικές ελίτ καταδεικνύουν πως η κατεύθυνση της επιβολής ενός μοντέλου άγριου καπιταλισμού είναι κοινή για όλες τις αστικές τάξεις της Ευρώπης.

assets_large_t_942_43385394

Τα εν λόγω στοιχεία έχουν μόνο δύο αναγνώσεις. Μπορούν να ερμηνευθούν είτε από εθνική καπιταλιστική σκοπιά, με έλλογη απόρροια να συρθούμε σε μια ανερμάτιστη μάχη μεταξύ βορείων και νοτίων, είτε να ερμηνευθούν από ταξική εργατική σκοπιά, κάτι που σημαίνει πως πρέπει να αναλυθεί η γενική ροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως ενός καπιταλιστικού μηχανισμού ολοκλήρωσης που αφαιρεί εργατικές κατακτήσεις και δικαιώματα επιβάλλοντας έναν πολιτικό και οικονομικό σχεδιασμό, που συστήνεται ως μονόδρομος που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.

κατωτατοι μισθοί

Απέναντι στην μονολιθικότητα των καπιταλιστικών ελίτ δεν μπορεί να σταθεί -ποτέ δεν μπορούσε- πόσο μάλλον στην παρούσα καπιταλιστική φάση ένα σοσιαλδημοκρατικό αφήγημα που εγκαλεί τους εκφραστές του νεοφιλελευθερισμού στην βάση του δημοκρατικού κεκτημένου της Ευρώπης, η ακόμη γελοιωδέστερα στην βάση των καταστατικών συνθηκών ίδρυσης της Ευρώπης, που δήθεν στηρίχθηκαν στην κοινωνική ισότητα και στην κοινωνική δικαιοσύνη. Ακριβώς για αυτό μοιάζει και είναι ευρωπαϊκό ανέκδοτο το αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμοστεί στην Ελλάδα το ευρωπαϊκό κεκτημένο για τις εργασιακές συμβάσεις, την ίδια στιγμή που στην χώρα έχει επιβληθεί το δόγμα του πιο άγριου καπιταλισμού, όχι ω εξαίρεση αλλά ως πρόκριμα, για το τι θα επακολουθήσει στο σύνολο της Ευρώπης. Είναι φανερό ακόμη και στον πλέον αδαή : Το ευρωπαϊκό κεκτημένο εφαρμόζεται στην Ελλάδα με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο.

Από αυτή την άποψη η Ελλάδα δεν είναι η εξαίρεση στην Ευρώπη. Είναι η ίδια η Ευρώπη στις πιο αυθεντικές της στιγμές. Στην Ελλάδα εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται ότι πρόκειται να εφαρμοστεί σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενώ όσο η αριστερά και οι εργατικές τάξεις θα εκπροσωπούνται από αριστερά αποκόμματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ όπως συμβαίνει εξάλλου σε όλη την Ευρώπη, η τύχη των εργαζομένων θα είναι κοινή ανεξαρτήτως εθνικότητας. Στην Ελλάδα εφαρμόζεται η καπιταλιστική κανονικότητα της Ευρώπης, ανεξάρτητα αν το εγχώριο πολιτικό προσωπικό που εκπροσωπεί με αξιομνημόνευτη επιτυχία τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου το πράττει με τον γνωστό ευρωλιγούρικο τρόπο που διαχρονικά το χαρακτηρίζει. Η ουσία ωστόσο δεν αλλάζει.

Δεν υπάρχει εναλλακτικό ευρωπαϊκό μοντέλο που τάχα εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή ανάλογα μορφώματα που ευδοκιμούν στην Ευρώπη και μισθοδοτούνται από τους Ευρωπαϊκούς μηχανισμούς για να υποδύονται την αριστερά. Ο κόσμος της εργασίας δεν έχει ανάγκη από μια τέτοια αριστερά. Μπορεί και πρέπει να εκπροσωπήσει με ταξική ανεξαρτησία από τους υπαλλήλους του κεφαλαίου τα συμφέροντα και τις ανάγκες του, κάτι που συνιστά την μόνη εναλλακτική στην επέλαση του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.

Ως τότε, το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα με την μορφή του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ ή μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, θα συνεχίσει να εφαρμόζει απρόσκοπτα το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

γράφει ο Χρήστος Μιάμης
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s