Πολιτική και πολιτισμός στο “αριστεροχώρι”


Το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα έχει παράξει, σχηματοποιήσει και οντολογικά αναδείξει τεράστιες μορφές στην ποίηση, στην λογοτεχνία, στην πολιτική θεωρία. Η εποχή μας, μια εποχή ανατροπών, αντιφάσεων και ακήρυχτων συγκρούσεων είναι μια άνυδρη εποχή.

Όχι γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να δημιουργήσουν εκτείνοντας, τα πεπερασμένα όρια του εργατικού και κομμουνιστικού πολιτισμού που ασφυκτιά στο εκκενωμένο από ορίζοντα πεδίο του αριστερού μικροαστισμού, αλλά γιατί η ηγεμονία της τεχνητής διάρρηξης της πολιτικής από την ιδεολογία και τον πολιτισμό, λειτουργεί αποτρεπτικά για την απαραίτητη υπέρβαση.

γράφει ο Χρήστος Μιάμης*

Ο Ρίτσος, ο Καββαδίας, ο Λουντέμης, ο Μπρεχτ, ο Χικμέτ, ο Αναγνωστάκης, ο Βάρναλης, και τόσοι άλλοι αποκρυστάλλωναν την πορεία εξέλιξης, τις αντιφάσεις, τις νίκες και τις ήττες του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Οι τωρινοί “διανοούμενοι και καλλιτέχνες” που κατοικοεδρεύουν στο με την ευρεία έννοια “αριστεροχώρι” στην συντριπτική τους πλειοψηφία με εξαιρετικές διαφοροποιήσεις, εν πολλοίς άγνωστες, λειτουργούν ως τεχνητή συγκολλητική ουσία που παρασιτεί στο σώμα της εργατικής τάξης, σε πλήρη αδυναμία και ταξική ανικανότητα κατανόησης των αντιφάσεων που διέπουν την διττή και πολυδιάστατη φύση του κόσμου της εργασίας.

Ο έρπων αριστερός, με κομμουνιστικό βερνίκι “ποιητικός μικροαστισμός”, ενώ κραυγάζει ότι εκφράζει τις ανάγκες αλλά και τις δυνατότητες της εργατικής τάξης ως καθολικού επαναστατικού υποκειμένου, ουσιαστικά αποτυπώνει με τον πιο γλαφυρό και εκκωφαντικό τρόπο τα αδιαπέραστα και ουσιαστικά ακατάλυτα όρια μιας ταξικής διευθέτησης, που χρησιμοποιεί την εργατική τάξη και την κομμουνιστική προοπτική, ως εναλλακτική εμπορευματική ενασχόληση που φέρει στα μέρη που την συνέχουν, τα λυσιτελή όρια του μικροαστισμού που την πάραξε.

Η αντιγραφή και η κακότεχνη παράφραση υπαρχόντων έργων , δεν συνιστά εργατικό πολιτισμό, δεν συνιστά καν πολιτισμό. Η ιλαρή προσκόλληση στο σώμα της εργατικής τάξης εκ μέρους της μικροαστικής “διανόησης” που λησμονεί τον μικροαστισμό της και παριστάνει την διανόηση, λειτουργεί ως τροχοπέδη για την παραγωγή εργατικής επαναστατικής θεωρίας και εργατικού πολιτισμού, που δεν θα “προσπορίζεται από τα έτοιμα” , γεγονός που συνιστά την προσφιλή και διαχρονική πρακτική κάθε μορφής μικροαστισμού τους τελευταίους δύο αιώνες.

Η πολιτική είναι πολιτισμός. Η αστική πολιτική μορφοποιεί και κατασκευάζει τον αστικό πολιτισμό. Η εργατική πολιτική για να μπορέσει να συγκροτήσει εργατικό πολιτισμό συνολικά αντιθετικό προς τον κυρίαρχο, αποτελεί αμετάκλητη προϋπόθεση να απαλλαγεί από την μικροαστική φορμόλη, υπερβαίνοντας το πεπερασμένο ύψος της οκνηρότητας του εφικτού, που αντικρίζει την σκιά της και την θεωρεί ως το μπόι της.

Είναι απλά το παίγνιο του φωτός.

*υπ. Διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Πολιτική και πολιτισμός στο “αριστεροχώρι”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.