Articles

Το μεγάλο παιχνίδι

Σε όλα τα σημαντικά παιχνίδια στην ζωή χρειάζονται τουλάχιστον δύο. Η ισοπαλίαείναι αδιάφορη. Η ήττα δεν είναι αποδεκτή.Αλλά κανείς δεν μπορεί να την αποφεύγει για πάντα. Στο μεγάλο παιχνίδι της ζωής ωστόσο, η ήττα δεν μπορεί να διαρκεί πολύ, ακριβώς γιατί ο διαθέσιμος χρόνος είναι πεπερασμένος. Τομεγάλο παιχνίδι της ζωής λοιπόν, χρειάζεται δύο για να λειτουργήσει και ένα ψεύδος  για να διαιωνιστεί.

Το λυκόφως της Μέρκελ, στο λυκαυγές του ευρωπαϊκού φασισμου

Η πρόσφατη ήττα της Μέρκελ στις τοπικές εκλογές του Βερολίνου δεν είναι απλά η ήττα μιας πολιτικής που έχει κουράσει ή απογοητεύσει την γερμανική κοινωνία. Το σημαντικό είναι ότι πρόκειται για μια διττή ψήφο που αρνείται το μοντέλο διακυβέρνησης της Μέρκελ και αποφαίνεται ταυτόχρονα θετικά, σε ένα υπόδειγμα πολιτικής εξουσίας που  στηρίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες :

• Στην περαιτέρω ένταση του αστυνομικού κράτους

• Στα κλειστά εθνικά και ευρωπαϊκά σύνορα για τους  πρόσφυγες και μετανάστες

O κύκλος των χαμένων κυνηγών (των Εξαρχείων)

Το μέγεθος της επίθεσης του κεφαλαίου έχει αφήσει πιά ελάχιστα περιθώρια στο πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης για να δικαιολογήσει την ύπαρξη του.  Καθώς έχουν όλοι ψηφίσει το μνημόνιο απο το καλοκαίρι του 2015, ο τσακωμός  γίνεται πιά για το ποιος θα το εφαρμόσει …..καλύτερα, για το αν η εμπορευματοποίηση της ενημέρωσης και η εξουσία των καναλαρχών θα έχει κρατική άδεια η όχι, ποιος θα κάνει το καλύτερο παζάρι με τους εργολάβους για τα έργα κλπ.

Μέσα σε αυτό το τοπίο η δεξιά πτέρυγα του αστικού πολιτικού θίασου και η ηγεσία της, απογοητευμένοι απο την πλήρη αδυναμία να αρθρώσουν διαφορετικό λόγο, (αφού η αριστερά προχωράει το μνημόνιο χωρίς να αφήνει τελεία να πέσει κάτω), αποφάσισαν την στροφή στην παλιά καλή συνταγή: Τάξη και ασφάλεια.Εδώ έρχονται και οι υποσχέσεις του αρχηγού της ότι «θα τελειώσει(;;;;) τα Εξάρχεια».

“Άνθρωποι και ποντίκια” : Τα λησμονημένα παιδιά της Αμυγδαλέζας

Η συνήθεια είναι αποτρόπαια κατάσταση.Ειδικά  η συνήθεια που γίνεται νοσηρή κανονικότητα. Κάπως έτσι εξελίσσεται η κατάσταση με τους πρόσφυγες, καθώς με γεωμετρική πρόοδο γίνεται η φτώχεια και η δυστυχία,  αναπόσπαστη πλευρά μιας αβίωτης ζωής.

Στην αρχή οι πρόσφυγες ήταν ένα σημαντικό ανθρωπιστικό ζήτημα, τότε που η Ελλάδα είχε ακόμη “ανθρωπιστική κρίση”, γιατί τώρα έχει “δίκαιη ανάπτυξη”. Στην συνέχεια έγιναν ένα σημαντικό οικονομικό ζήτημα και άρχισε η ακατάσχετη ροή κονδυλίων προς τις διάφορες ΜΚΟ που στηνόντουσαν με fast track διαδικασίες. Αμέσως μετά εξελίχθηκαν σε σημαντικό κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα, με αποτέλεσμα μια νοσηρή κατάσταση να μετατραπεί έλλογα, σε νοσηρό εξάρτημα μιας νοσούσας ζωής.

Η οικονομία της πολιτικής κυριαρχίας

Στην επικείμενη σύνοδο του Eurogroup στην Μπρατισλάβα το βασικό διακύβευμα δεν είναι φυσικά η υποδόση των 2,8 δισ. Ευρώ για την Ελλάδα. Καθώς ο Τσίπρας κάποια στιγμή θα κάνει ότι επιτάσσουν οι δανειστές και θα πάρει τα χρήματα για να χει πορεύεται. Το βασικό και κυρίαρχο επίδικο είναι η δημιουργία ενός μηχανισμού που θα προσιδιάζει στο ΔΝΤ τόσο σε επίπεδο μορφολογικό όσο και σε επίπεδο αρμοδιοτήτων, και θα λειτουργήσει ως μέσο επιβολής ενός θεσμοποιημένου οικονομικού μοντέλου διαρκούς καπιταλιστικής λιτότητας,κοινό για όλες τις χώρες.

Τα κανάλια του καθεστώτος

Ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες ήταν ένα κακοστημένο κυβερνητικό παιχνίδι αναδιανομής της πίτας των τηλεοπτικών συχνοτήτων και αναπροσαρμογής των όρων ηγεμονίας μεταξύ πολιτικής και οικονομίας. Το καινούργιο πολιτικό προσωπικό που αποπειράται να εδραιωθεί εντός του κρατικού μηχανισμού, χρειάζεται -και αυτό είναι λογικό- φίλια μέσα προπαγάνδας της πολιτικής του αφήγησης, εκτός της κρατικής τηλεόρασης που αποτελεί σημαντικό μέσο, αλλά δεν μπορεί να διαδραματίσει με απόλυτη επάρκεια αυτόν τον ρόλο.

Άλλωστε στον καπιταλισμό η σχέση πολιτικής και οικονομίας , είναι μια δυναμική σχέση εναλλασσόμενης ηγεμονίας, αναφορικά με τις μορφικές εκφράσεις της καπιταλιστικής κυριαρχίας –αν και- μόνο για αυτές. Καθώς το βασικό φορτίο της κυριαρχίας παραμένει αμετάβλητο και αλώβητο, από τις όποιες μεταβολές στους τρόπους και στις μεθόδους διαχείρισής της.

Για την απόμαγευση της “κυβερνώσας αριστεράς”

Όμοροι πολιτικοί χώροι η σοσιαλδημοκρατία και η “αριστερά” που εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποφάνθηκε ο Νίκος Παππάς αναφερόμενος στην συμμετοχή του Α.Τσίπρα στην συνάντηση των Ευρωπαίων σοσιαλιστών, πληγώνοντας την αριστερή ψυχή των αμετανόητων ανανεωτικών, που περνούν τις νύχτες τους, αναπολώντας με νοσταλγία την “’Άνοιξη της Πράγας” ή το βράδυ που έπεσε το “τείχος του αίσχους” μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας.

Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη κατάσταση, και ακούν στα κρυφά ομιλίες του Λεχ Βαλέσα. Αλλά αυτοί ήταν πάντα ανίατη περίπτωση, ακόμη και πριν την εποχή της “κυβερνώσας αριστεράς”.Πρόκειται για αυτούς, που δυσκολεύονται να κατανοήσουν ότι η περίφημη “κυβερνώσα αριστερά” ,σε συνθήκες άγριου καπιταλισμού, δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε φυσικά κυβερνώσα.

Το καθεστώς δεν έχει αδιέξοδα, είναι αδιέξοδο

Περιβόητη μυθοπλασία, που βρίσκει ιδανικό πεδίο γέννησης και ανάπτυξης σε κάθε λογής σοσιαλδημοκρατία, είναι αυτή της ύπαρξης ενός “καλού” και ενός “κακού” καπιταλισμού. Ενός καπιταλισμού με“ανθρώπινο πρόσωπο” και ενός βίαιου νεοφιλελεύθερου ή φασιστικού καπιταλισμού. Μια πολιτική και ιδεολογική φενάκη που στο πεδίο παραγωγής κοινωνικοπολιτικής πρότασης, εκφυλίζεται σε δημοκρατικά αντιφασιστικά –δηλαδή αστικοδημοκρατικά μέτωπα- αντιμετώπισης του φασισμού, και σε αντινεοφιλελεύθερα, δηλαδή σοσιαλδημοκρατικά –επίσης αστικά μέτωπα- άμυνας απέναντι στους καπιταλιστές………….

Κατάσταση Πολέμου

Δεν πρόκειται απλά για μια διαρκή κατάσταση εξαίρεσης. Πρόκειται για μια “εξαιρετική” πολεμική κανονικότητα, που πραγματώνεται ως διαρκές καθεστώς μαζικής κρατικής τρομοκρατίας. Ένα καθεστώς έννομης τρομοκρατίας, που εκπληρώνεται με μέσα στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά, σφυρηλατώντας μια κατάσταση τρόμου, που αφορά κάθε πτυχή της ανθρώπινης καθημερινότητας……

Ο φετιχισμός του “αντικαπιταλιστικού” ρεαλισμού

Υπάρχει κάτι χειρότερο και πολύ πιο επικίνδυνο από την επαναστατική ανυπομονησία. Είναι η μικροαστική ραστώνη του “ορθολογιστή-αντικαπιταλιστή” που αναμένει με αξιοσημείωτη υπομονή την επίτευξη όλων των όρων επαναστατικής κατάστασης, που θα την ακολουθήσει-στο μυαλό του- ως έλλογη συνέχειά της η επαναστατική ανατροπή και ο κομμουνισμός……

Τουρκία: Η αποτρόπαια αποκάλυψη της καπιταλιστικής δημοκρατίας

Η υποταγή, η ήττα και η ενσωμάτωση στον σύγχρονο καπιταλισμό δεν επιβάλλεται, δρομολογείται. Ακόμη περισσότερο, επιβάλλεται ακριβώς γιατί δρομολογείται ως μια φυσική κατάσταση κυριαρχίας, όπου οι εκμεταλλευόμενες τάξεις αδυνατούν να στοχαστούν και να φανταστούν την πολιτική ιδιοσυστασία τους σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο,εκτός του σκαριφήματος που συνιστά το καπιταλιστικό πλέγμα εξουσίας……

Ξένα σύμβολα, εχθρικές σημαίες

Η απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία δεν αποτελεί παρά την συνθετική έκφραση ενός ρέοντος και ταυτόχρονα συγκρουσιακού γεωπολιτικού και οικονομικού πεδίου, στην δίνη του οποίου βρίσκεται το τουρκικό κράτος εδώ και αρκετό καιρό.Το γεγονός της απόπειρας κατάληψης της εξουσίας από ένα μέρος του τουρκικού στρατού, όπως και η αποτυχία της, συνιστούν την αποκάλυψη της συνέργειας τριών βασικών συνισταμένων :…..

Δημοψήφισμα τώρα, για την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ

Το πρόσφατο Brexit κατέδειξε την ισχύ δύο καθοριστικών δεδομένων :

  • Το πρώτο δεδομένο, σχετίζεται με την ραγδαία αύξηση της έντασης των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες εκβάλουν στο πεδίο του γεωπολιτικού και οικονομικού ανταγωνισμού με την ηγεμονία διαλυτικών και αποσαθρωτικών τάσεων.
  • Το δεύτερο δεδομένο, αφορά στην έκδηλη δυστοπία άρθρωσης οποιαδήποτε εναλλακτικής πρότασης απέναντι στο κυρίαρχο υπόδειγμα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, αν αυτή δεν αμφισβητεί τα αρχετυπικά στοιχεία συνοχής του καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας……

Παραιτημένοι, πρώην #Μένουμε Ευρώπη

Όταν η πολιτική γίνεται με hashtag, όταν παραιτημένοι και αδαείς αναζητούν στην πλατεία συντάγματος το χαμένο ευρωπαϊκό όνειρο, το όνειρο να γίνει η Ελλάδα μια “κανονική ευρωπαϊκή χώρα” όπως διατείνονται τα ορφανά του διαφωτισμού , οι εμπνευστές του # παραιτηθείτε, τότε ίσως είναι η στιγμή, για ένα συνοπτικό μάθημα πολιτικής επιστήμης και ιστορίας…….

Κυριαρχία, δίκαιο, απόφαση

Στο κέντρο της συζήτησης που αφορά στην κυριαρχία και στην απόφαση, τοποθετείται το Κράτος, ο Ηγεμόνας, ο φέρων την εξουσία της λήψης αποφάσεων, που στην θεώρηση του Carl Schmitt, εκφέρεται ως θεϊκή μέριμνα, που πραγματοποιείται, όταν τα όρια της κανονικότητας δεν μπορούν πλέον να συγκρατήσουν τις αποσχιστικές τάσεις από το κυρίαρχο κανονιστικό πλαίσιο εξουσίας. Στην συγκεκριμένη αντίληψη παρατηρείται,μια ανορθόδοξη σύζευξη μεταξύ μιας πολιτικής θεολογίας και μιας πολιτικής τακτικής διακυβέρνησης. Καθώς η θέση ότι ο Κυρίαρχος, επιβάλλει την κατάσταση εξαίρεσης, και ότι αυτή η απόφαση πιστοποιεί την κυριαρχία του, με την αποδοχή ότι η κατάσταση εξαίρεσης αποτελεί μια συνειδητή μορφή διακυβέρνησης, συνιστούν ταυτόχρονα, ένα θεωρητικό και πολιτικό πλέγμα, που μένει αδιάφορο στα αίτια λήψης μιας απόφασης, που έχει επιβληθεί στον Κυρίαρχο από την ίδια την κίνηση της πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας…….

Ο Ξένος

Το διαφορετικό, το ανοίκειο, το μη κανονικό, προκαλεί συναισθήματα φόβου, απώθησης και καχυποψίας. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό ; Μήπως η ανθρώπινη φύση είναι “προγραμματισμένη” να αντιδρά αρνητικά απέναντι σε οτιδήποτε διασαλεύει μια γνωστή και οικεία κανονικότητα ; Μήπως η ανθρώπινη ιδιοσυστασία είναι τέτοια που στο πέρασμα του ιστορικού χρόνου επιστρέφει σε εύληπτες, συμπαγείς, στεγνά βιοποριστικές απαντήσεις για την ζωή της ;

Ο “Ξένος”, το διαφορετικό, το αλλότριο, μπορεί μόνο να ιδωθεί ως ένα πολιτικό γεγονός, απόρροια μιας συγκρουσιακής ταξικής κοινωνικής σχέσης…….

Για μια τάξη, της αταξίας

Το καθεστώς των μνημονίων ως συγκυριακή εκφορά της κανιβαλικής ιστορικότητας του καπιταλισμού, δεν απομυζά μονοδιάστατα το εισόδημα, τα δημοκρατικά δικαιώματα, τα δικαιώματα στην υγεία , στην ασφάλιση ή στην παιδεία. Πρόκειται για ένα καθεστώς που θρέφεται από την διαρκή υποταγή των υπηκόων του, από τη διαρκή και απεγνωσμένη απόπειρα επιβίωσης τους, χωρίς ποτέ να αμφισβητείται ο φορέας αυτής της απόγνωσης.

Οι κραυγές των ηττημένων πνίγονται στην “Βαβελική” οχλαγωγία μιας μεσσιανικής, μιας ιερής ανάπτυξης που δεν πρόκειται να σώσει, όσους έχουν πραγματική ανάγκη διάσωσης…..

Στις κατακόμβες του γερμανικού ιδεαλισμού : Johann Gottlieb Fichte

1. Εισαγωγικά στοιχεία

Ο Γιόχαν Φίχτε (Johann Gottlieb Fichte 1762-1814) αποτέλεσε μία εμβληματική φυσιογνωμία του γερμανικού Ιδεαλισμού. Με τα γραπτά αλλά και με την εν γένει φιλοσοφική του θεώρηση επηρέασε καθοριστικά όχι μόνο τον Γερμανικό αλλά και το Ευρωπαϊκό ρεύμα του Ιδεαλισμού.

Η θεώρηση του Φίχτε σχετικά με την Γαλλική Επανάσταση  δεν μπορεί να ιδωθεί σε διάσταση προς την γενικότερη φιλοσοφική και θεωρητική του οπτική σχετικά με τα δεσπόζοντα ζητήματα του Κράτους, της κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας, της φύσης της επαναστατικής διαδικασίας. Ταυτόχρονα αποτελεί αδήριτη αναγκαιότητα, να περιγραφεί σε αδρές γραμμές το ιστορικό και γεωπολιτικό πλαίσιο στο οποίο επωάζεται και κυοφορείται το θεωρητικό και φιλοσοφικό σχήμα του Φίχτε τόσο για τα γενικότερα ζητήματα όσο και κυρίως για την φυσιογνωμία και τον ιστορικό ρόλο της Γαλλικής Επανάστασης……

Νοθείες

Δεν υπάρχει εθνική διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση. Μια διαπίστωση που δεν προκύπτει ως παράγωγο ενός νηπιακού αντισωβινισμού, αλλά ως απόρροια της θέσης, ότι κάθε θεώρηση που προτάσσει την συνισταμένη του έθνους , ως την καθοριστική των ιστορικών, πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων, καταλήγει στην προβολή ενός ηθικοπλαστικού εθνικισμού, που διαιρεί τον κόσμο σε προδότες και πατριώτες.

Δεν υφίσταται παγκόσμιο σχέδιο σκλάβωσης των Ελλήνων. Υπάρχει όμως ως υλικό αποκρυστάλλωμα του διεθνούς συσχετισμού δύναμης, η επιδίωξη των καπιταλιστικών ελίτ, εγχώριων και διεθνών, να κατασκευάζονται τρύπες στην γεωγραφία, μαύρα σημάδια φτώχειας, εξαθλίωσης και φθηνής εργασίας, που επεκτείνονται διαρκώς, πάνω στο ανάγλυφο του παγκόσμιου χάρτη…..

Η δραματουργία της πολιτικής διαπραγμάτευσης

Προκαλεί έκπληξη που η επιμονή και εμμονή της κυβέρνησης στην πολιτική διαπραγμάτευση δεν γίνεται πιστευτή από την κοινή γνώμη, ενώ ακόμη περισσότερο, αντιμετωπίζεται ως τρόπος παραπλάνησης της ελληνικής κοινωνίας.

Η αλήθεια είναι πως πρέπει να θεωρείται ως δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο γεγονός, ότι η κυβέρνηση διεξάγει μια σκληρή πολιτική διαπραγμάτευση από την πρώτη στιγμή που έγινε κυβέρνηση, συνεχίζοντας την λογική που της κληροδότησε ο ΣΥΡΙΖΑ, όντας αξιωματική αντιπολίτευση.

Με την έννοια, ότι ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, διαπραγματεύονται πολιτικά τον βαθμό συμμετοχής τους, όπως και το διάστημα παραμονής τους, στην νομή και διαχείριση της πολιτικής εξουσίας. Γεγονός που αναντίρρητα συνιστά, δεσπόζουσα έκφραση πολιτικής διαπραγμάτευσης…..

Το ΟΧΙ που ήταν ΝΑΙ

Η αποστέωση της πολιτικής ανάλυσης από το θεωρητικό της πλαίσιο, η τεχνητή διάρρηξη της στρατηγικής προοπτικής από τις τακτικές επιλογές, όπως και η αδυναμία πρόσληψης του οντολογικού βάρους του συσχετισμού δύναμης, αποτελούν εκφάνσεις αλλά και όροι ανάδυσης μιας αριστερής αφήγησης που αποπειράται να στριμώξει την ιστορία του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος στα ασφυκτικά όρια, του διηνεκούς της, συμβιβασμού.

Η μυθοπλασία που εμφάνιζε τον ΣΥΡΙΖΑ ως κοινωνικό και πολιτικό διακύβευμα που θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις, να ανοίξει δρόμους αρραγούς έκφρασης των εργατικών συμφερόντων, δεν αποτέλεσε ποτέ, πραγματική πιθανότητα. Με την έννοια, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό μόρφωμα και ως πολιτική και οικονομική πρόταση, εμφιλοχωρούσε αδιάλειπτα εντός του πλαισίου που οριζόταν από την οντολογική και μορφολογική εκφορά του καθεστώτος της καπιταλιστικής κυριαρχίας, ενώ ταυτόχρονα αναδείχθηκε- ως αντιφατικό αποκρυστάλλωμα των κοινωνικών και οικονομικών αντιθέσεων του συστήματος- σε μονόδρομη λύση σταθεροποίησης του ελληνικού καπιταλισμού όπως και σε μέσο εξασφάλισης, των όρων διαιώνισης του πολιτικού και οικονομικού σχεδιασμού των εγχώριων και ευρωπαϊκών καπιταλιστικών ελίτ….

Η αποπνικτική δυσωδία, της ελεύθερης αγοράς

Η Ευρώπη του Διαφωτισμού βουλιάζει στις λάσπες της Ειδομένης. Τα ανθρώπινα δικαιώματα φυλακίζονται στα ευρωπαϊκά στρατόπεδα συγκέντρωσης που οικοδομούνται στην ελληνική επικράτεια. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια απέραντη νήσο Έλις, όπου διαχωρίζονται οι πρόσφυγες από τους “παράτυπους” μετανάστες, με τους πρώτους να αποστέλλονται στην Τουρκία και από εκεί δυνητικά, στην υπόλοιπη Ευρώπη και τους δεύτερους, να απελαύνονται.

Ταυτόχρονα παραμένουν εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα 40.000 περίπου πρόσφυγες -σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία- που προωθούνται από τα νησιά του Αιγαίου σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην ηπειρωτική χώρα, καθώς ξεκινά η τουριστική περίοδος, και δεν πρέπει να αμαυρωθεί ο μύθος της Ελλάδας, ως ιδανικού τουριστικού προορισμού, όπως και να μην προκληθούν αντιδράσεις από τις ¨παραγωγικές τάξεις” της τουριστικής βιομηχανίας που έχουν -στα χρόνια της κρίσης- κερδοσκοπήσει σε δυσθεώρητο βαθμό, επιβάλλοντας μεταξύ άλλων, μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας, στους εργαζόμενους του κλάδου……

Δεσμώτης και οφειλέτης

Μπορεί στις γειτονιές των καπιταλιστικών μητροπόλεων να μην ακούγονται θόρυβοι από αλυσίδες. Μπορεί ακόμη οι φυλακισμένοι να είναι ελεύθεροι να περιπλανώνται στην πόλη, απολαμβάνοντας την φαντασμαγορία του καθεστώτος. Οι αλυσίδες όμως βρίσκονται εκεί. Γιατί οι φυλακισμένοι έχουν μετατραπεί οι ίδιοι στα δεσμά που τους φυλακίζουν. Δεσμώτες και δεσμά, ως μια αδιάρρηκτη ενότητα αντιθέτων.

Οι δεσμώτες του καπιταλιστικού καθεστώτος, αποτιμούν την καθημερινή απώλεια της ελευθερίας τους, με γνώμονα το μέτρο του χρέους που τους αναλογεί, απέναντι στο κράτος και στις τράπεζες…..

Η νεκροφιλία των αφεντικών

Σε κάθε άνεργο, σε κάθε άστεγο, σε κάθε πρόσφυγα, αντιστοιχεί και μια ΜΚΟ. Αυτή είναι η μαγεία στον καπιταλισμό. Κάθε καταστροφή του ανθρώπου και της φύσης συνοδεύεται από τα κατάλληλα εργαλεία, ώστε το σύστημα να αναπαράξει το εαυτό του, κερδοσκοπώντας μέχρι τέλους, χωρίς τέλος.

Η ελεύθερη οικονομία, είναι τόσο ελεύθερη, τόσο εκπληκτικά ανοικτή, που ο βιομήχανος που πουλάει όπλα στην Μέση Ανατολή, μπορεί άνετα και φυσιολογικά, και χωρίς κανείς να παραξενευτεί, να δημιουργήσει μια ΜΚΟ ώστε να περιθάλπονται οι πρόσφυγες ενός πολέμου που προκαλείται από τα δικά του όπλα. Μπορεί ακόμη και να φωτογραφηθεί αγκαλιά με προσφυγόπουλα. Ποιος και γιατί να τον εμποδίσει ;……

Φασισμός και καπιταλιστική δημοκρατία

Ο χαρακτήρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης , όπως και της Νομισματικής Ένωσης ως ενός διττού μηχανισμού γεωπολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης αποκαλύπτεται ημέρα με την ημέρα. Ακόμη και ο πιο φανατικός θιασώτης , άσχετος από πολιτική, οικονομία και ιστορία, οπαδός του “Μένουμε Ευρώπη” , κατανοεί ότι οι εσωτερικές αντιφάσεις της ΕΕ σε συνδυασμό με τις πιέσεις του διεθνούς περιβάλλοντος ως απόρροια των παγκόσμιου ανταγωνισμού των δυνάμεων του κεφαλαίου, οδηγούν στην μετάλλαξη, αποσάθρωση ή ακόμη και διάλυση αυτής της ένωσης. Η μόνη ιλαρή παραφωνία παραμένει η ελληνική κυβέρνηση, όπου ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε εκκωφαντική πορεία αποσύνθεσης, εμμονικά ζητάει περισσότερη Ευρώπη, ψέγοντας μάλιστα τον Ν. Κάμερον που ζήτησε και έλαβε ειδικό καθεστώς στην σχέση της Μεγάλης Βρετανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση…..

Τα εγγόνια του Διαφωτισμού

Ο ευρύτατα διαδεδομένος μύθος περί της ελεύθερης επιλογής που παρέχει ο καπιταλισμός, καταρρέει υπό το αβάστακτο βάρος της πραγματικότητας. Κάποιος είναι ελεύθερος, στον βαθμό που η διεκδίκηση της ελευθερίας του δεν αμφισβητεί τις απρόσιτες περιφράξεις του συστήματος εξουσίας. Οποιοσδήποτε είναι ελεύθερος, αρκεί να διαθέτει την ελευθερία του, στην υπηρεσία των σκοπών της κυρίαρχης εξουσίας. Η αμφισβήτηση του κανονιστικού πλαισίου εξουσίας δεν συνιστά αυταπόδεικτη άσκηση ελευθερίας, αλλά απόπειρα αποδόμησης του “κοινά αποδεκτού” κανόνα ελευθερίας, για αυτό και στιγματίζεται ως παράλογη, ανεδαφική, μη ρεαλιστική, και καταστέλλεται, με συνοπτικές διαδικασίες.

Στην κοινωνία, στην πολιτική, στην οικονομία και στον πολιτισμό, η καπιταλιστική ελευθερία δεν είναι παρά η υλική αποκρυστάλλωση της καπιταλιστικής κυριαρχίας….

Οι χορτάτοι και οι αδαείς, “αγωνιούν” για την παιδεία

Ίσως πρέπει κάποτε να μιλήσουν για την πανεπιστημιακή παιδεία στην Ελλάδα οι άνθρωποι που πραγματικά αγωνίζονται διαχρονικά, ώστε η πανεπιστημιακή παιδεία να είναι κτήμα ολόκληρης της κοινωνίας,πραγματικό ίχνος και αποτύπωμα στην καθημερινότητα του λαού και των εργαζόμενων. Ίσως πρέπει να μιλήσουν οι άνθρωποι που συνειδητά δεν εξαργύρωσαν την συνδικαλιστική τους δράση στα πανεπιστήμια, συνειδητά δεν έγιναν επιστήθιοι φίλοι του καθηγητικού κατεστημένου, συνειδητά δεν ενθυλάκωσαν ξεροκόμματα από δήθεν επιστημονικά ερευνητικά προγράμματα.

Ίσως πρέπει να μιλήσουν οι άνθρωποι, που την πανεπιστημιακή γνώση την κατανοούν μόνο ως δυνατότητα και ως κεκτημένο, αναφαίρετο δικαίωμα, του κόσμου της εργασίας….

V.I.LENIN, επινοώντας την επανάσταση

Ο Λένιν κατανόησε ίσως πιο συνολικά από οποιονδήποτε άλλο θεωρητικό ή πολιτικό στοχαστή του μαρξισμού, ότι ο Μαρξ συνειδητά απέφυγε να κληροδοτήσει μια αυστηρά συγκεκριμένη εικόνα, ένα δομημένο μοντέλο μετάβασης και πραγματοποίησης της κομμουνιστικής προοπτικής, πιθανότατα εμφορούμενος από μια θεώρηση- που διατρέχει το σύνολο του έργου του- να μην προσπαθεί δηλαδή να προκαταβάλλει ή να «προφητέψει» την κίνηση της ανθρώπινης ιστορίας. Κατανόησε δηλαδή ο Λένιν, ότι ο μαρξισμός δεν είναι ένα κλειστό φιλοσοφικό και κοινωνικό σύστημα , αλλά μια ζωντανή κοινωνική και πολιτική θεωρία , ένα οπλοστάσιο στην διάθεση της εργατικής τάξης, για να προχωρήσει από το πεδίο της ανάγνωσης της καπιταλιστικής πραγματικότητας στο πεδίο της επαναστατικής αλλαγής της……

Δικαίωμα στην άρνηση

Αν ζει κάποιος στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης έχει απολέσει κάθε δικαίωμα στην άρνηση. Μια οποιαδήποτε δουλειά, μια οποιαδήποτε κατοικία, μια οποιαδήποτε ζωή, είναι το μόνιμο και διαρκές ζητούμενο. Αρκεί να επιτυγχάνεται η αναπαραγωγή μιας αφόρητης καθημερινότητας που προσλαμβάνεται ως η φυσιολογικά μοναδική επιλογή, για την κοινωνική πλειοψηφία.

Αν στην καπιταλιστική Ελλάδα, ανήκεις στον κόσμο της εργασίας, είσαι έρμαιο της δωροληψίας του κράτους και της καλής διάθεσης, των κάθε λογής αφεντικών……

Διαρκές καθεστώς, “Πάπα-Ντοκ”

Η επίφαση ελευθερίας μοιάζει με την πραγματική ελευθερία. Αλλά δεν είναι. Η επίφαση δημοκρατίας μοιάζει με την πραγματική δημοκρατία. Αλλά δεν αποτελεί παρά κατασκευασμένη ψευδής εκδοχή της. Οι πραιτοριανοί του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, ίσως να μην κυκλοφορούν με τα μαύρα γυαλιά των δημίων του καθεστώτος Πάπα-Ντοκ στην Αϊτή, αλλά καταλαμβάνουν κάθε πλευρά και κάθε στιγμή της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, στο κράτος, στα ΜΜΕ, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στον πολιτισμό, μολύνοντας την καθημερινότητα των ανθρώπων, με τον αποτρόπαιο ρεαλισμό τους.

Πρόκειται για τον ρεαλισμό του κανιβαλισμού της ανθρώπινης ζωής, που προϋποθέτει την απόλυτη και πλέρια υπακοή μας….

Κατάσταση Πολέμου

Δεν πρόκειται απλά για μια διαρκή κατάσταση εξαίρεσης. Πρόκειται για μια “εξαιρετική” πολεμική κανονικότητα, που πραγματώνεται ως διαρκές καθεστώς μαζικής κρατικής τρομοκρατίας. Ένα καθεστώς έννομης τρομοκρατίας, που εκπληρώνεται με μέσα στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά, σφυρηλατώντας μια κατάσταση τρόμου, που αφορά κάθε πτυχή της ανθρώπινης καθημερινότητας.

Οι φτωχοί , οι άνεργοι, οι εξαθλιωμένοι βρίσκονται στο κέντρο της επίθεσης. Μαζί με την επίφαση της καπιταλιστικής δημοκρατίας καταρρέει και η ονείρωξη της ειρηνικής συνύπαρξης των δολοφόνων με τα θύματά τους. Το ανειρήνευτο της συμβίωσης των θυμάτων του πολεμικού καπιταλισμού, με τους εκφραστές και τους σχεδιαστές του δόγματος της ολοκληρωτικής υποταγής στο Σχέδιο των καπιταλιστικών ελίτ, προβάλει πιο καθαρά από ποτέ….

Κάθε στιγμή, είναι η σωστή στιγμή

Μπροστά στα μάτια μας διεξάγεται, μια διττή ταξική σύγκρουση. Ο εσωτερικός ανταγωνισμός των ευρωπαϊκών αστικών ελίτ -και της ελληνικής- αλλά και των λαών της Ευρώπης και του ελληνικού λαού, ενάντια στον κανιβαλικό νεοφιλελευθερισμό, που συνιστά την συγκυριακή εκφορά του σύγχρονου καπιταλισμού.

Στην πρώτη εσωτερική αντιπαράθεση, ενδέχεται να υπάρξει κοινός τόπος συνεννόησης και κοινά επωφελής λύση. Στην σύγκρουση όμως των αναγκών και δικαιωμάτων των εργαζόμενων απέναντι στις κυρίαρχες αστικές τάξεις σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο, δεν υφίσταται αμοιβαία επωφελής λύση. Καθώς η ήττα του ενός, σημαίνει την επιβίωση και εδραίωση του άλλου, εις βάρος του ηττηθέντος…..

Μητροπόλεις σε πόλεμο

Η όψιμη ανησυχία για έναν επερχόμενο γενικευμένο πόλεμο έχει κατακλύσει την διεθνή ειδησεογραφία. Ανεδαφικά και αναίτια, με την έννοια, ότι ο πόλεμος στον καπιταλισμό δεν σταμάτησε ποτέ.Εξελίχθηκε, βάθυνε, επεκτάθηκε, και σε επίπεδο μορφής ανασυστήθηκε, ως έκφραση της πολιτικής της κυρίαρχης κανονικότητας, χωρίς ούτε μια νεκρή στιγμή, στα χρόνια που μεσολάβησαν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο πόλεμος συνοδεύει την καπιταλιστική καθημερινότητα, όπως ο θάνατος την ζωή…..

Μα που πήγαν οι τάξεις ;

Αν κάποιος έχει πραγματικά ελεύθερο χρόνο για να ασχοληθεί με το εύρος της ακατάσχετης θεωρητικολογίας της “αντισυστημικής” “αριστερής” διανόησης, με αφορμή μικρά ή μεγαλύτερα γεγονότα της καθημερινότητας, δικαίως θα αναρωτηθεί αν διακτινίστηκε στην μετά- καπιταλιστική περίοδο, της εποχής της μετά – νεωτερικότητας , όπου αυτόνομες αντιμαχόμενες ομάδες κρατών, υπερεθνικών οργανισμών,τραπεζιτών, εμπόρων όπλων, ατομικών τρομοκρατών, συγκρούονται εντός του κενού ενός κοινωνικού, πολιτικού, οικονομικού αλλά και ιστορικού πλαισίου, που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.

Εντός της φτωχής σχετικοκρατίας της “αριστερής” διανόησης, ο παλλόμενος καπιταλιστικός κόσμος της ατέρμονης εκμετάλλευσης, πραγματώνεται και προβάλλεται, ως συνονθύλευμα ατομικών εξάρσεων ανορθολογικότητας, που αντίκειται προς την βολική ορθολογικότητα της συναίνεσης, της οποίας ακρογωνιαίος λίθος, είναι ο παρασιτικός και έρπων ¨αριστερός” ακαδημαϊσμός….

Η αφόρητη έλξη της υπακοής

Οι μονόδρομοι είναι ασφυκτικοί. Ωστόσο η σηματοδότηση είναι απλή, οι κανόνες εύληπτοι, με μόνο προαπαιτούμενο, τον αμελητέο βαθμό ελεύθερης σκέψης και δράσης. Μήπως το 3ο μνημόνιο, το κάθε μνημόνιο βίαιης προσαρμογής είναι μια κάποια λύση ; Ίσως η ενδεδειγμένη λύση για να δικαιολογηθεί η μαζική αδράνεια, η μαζική απραξία και η συνθηκολόγηση ; Είναι τελικά η δύναμη του συστήματος τόσο ακατανίκητη, που οι στρατιές πειθήνιων ατομικοτήτων που κατασκευάζει, να βολεύονται στον ρόλο που τους διανέμεται, χωρίς ουσιαστικές αντιρρήσεις ;

Ο εργαζόμενος μαθαίνει να διεκπεραιώνει πειθήνια το οκτάωρο, δεκάωρο ή δωδεκάωρό του, ανάλογα με τις ανάγκες της επιχείρησης, ο άνεργος εκπαιδεύεται να περιφέρεται άσκοπα στους διαδρόμους των ΜΚΟ και να θεωρεί επιπρόσθετο προσόν την δωρεάν εργασία, ο συνταξιούχος μαθαίνει να σιωπά και να φοβάται, αφού ακόμη μπορεί να επιβιώνει με τον ελάχιστο μισθό του, η νεολαία εθίζεται στο να αναγνωρίζει στην μοναξιά του ατομικισμού το μόνο οικείο τρόπο κοινωνικοποίησης, ενώ η ενσωμάτωση και η υποταγή, καλύπτουν κάθε ισχνή γωνιά ελευθερίας……

Κανονικότητα και Κατατάσταση Εξαίρεσης

Πάνδημη πεποίθηση, που εμφορείται από δεξιούς και αριστερούς αναγνώστες της κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας, φορτίζεται αναφορικά με την ελληνική οικονομική κρίση, ως μια ιδιαίτερη ιστορική στιγμή, μια εξαιρετική περίπτωση, που επιβάλλει την λήψη εξαιρετικών, ιδιαίτερων μέτρων ώστε να αντιμετωπιστεί αυτή η πρωτοφανής κατάσταση εξαίρεσης. Είναι όμως μια τέτοια ανάγνωση αληθής ; Πρόκειται πραγματικά για μια κατάσταση που έχοντας μια εσωτερική κοινωνική και οικονομική αυταξία, αιωρείται εκτός του επίγειου πεδίου του πρότερα διαμορφωμένου κοινωνικοπολιτικού status quo ;

Είναι δηλαδή η καπιταλιστική κρίση μια ιστορική ανωμαλία, απόρροια αποτυχημένων τακτικών χειρισμών στον τρόπο και στην μεθοδολογία της οικονομικής διαχείρισης, ως αποκρυστάλλωμα μιας λανθασμένης δοσολογίας μεταξύ υφεσιακών και αναπτυξιακών μέτρων ;

Αποτελεί τελικά το ξέσπασμα της της ελληνικής εκδοχής της καπιταλιστικής κρίσης, κεραυνό εν αιθρία , που διασάλευσε μια ομαλή κανονικότητα, ανακόπτοντας τεχνητά μια πορεία αέναης ανάπτυξης ;……….

Η αδύναμη κυριαρχία

Η ένταση και το βάθος της βίας που χρησιμοποιείται από την κυρίαρχη τάξη είτε με τρόπο προληπτικό, είτε με τρόπο κατασταλτικό, αναδύεται ως ενδεικτική εκφορά της σαθρότητας αλλά και της ρευστότητας που χαρακτηρίζει τα επιμέρους στοιχεία που συνέχουν το κυρίαρχο υπόδειγμα εξουσίας στην απόπειρα -αυτό- να εμφανιστεί, ως μια αδιατάρακτη συνέχεια, απρόσκοπτης ηγεμονίας.

Στην πραγματικότητα ωστόσο πρόκειται για μια κυριαρχία, αδύναμη.Με την έννοια, ότι το εύρος και το βάθος της κυριαρχίας αυτής, εδράζεται στην με την βία ή με την απειλή άσκησης βίας κατασκευασμένη συναίνεση, που λειτουργεί ως το καθοριστικό έρεισμα στην διαιώνιση του υποδείγματος εξουσίας που διαχέεται στην ολότητα των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών και πολιτισμικών εκβολών του……

Αριστερά ναυάγια

Η αριστερά πρέπει να κυβερνήσει, η αριστερά πρέπει να αφήσει την θέση της ανώδυνης διαμαρτυρίας και να εμπλακεί στην διαχείριση της εξουσίας, η αριστερά της μεταμοντέρνας υποταγής στην δεσπόζουσα δύναμη της μερικότητας, που ξορκίζει κάθε έννοια καθολικού χειραφετητικού εγχειρήματος, ως μη ρεαλιστικό και ως μη υλοποιήσιμο, ήρθε λοιπόν στην εξουσία.

Ανέλαβε την διαχείριση της πολιτικής εξουσίας σε μια χώρα όπου ο εργαζόμενος λαός βρίσκεται στα όρια της εξαθλίωσης και έλλογα, το μόνο που τελικά πράττει -αναμενόμενο ωστόσο- είναι να συνεχίζει την καταστροφική πολιτική της νεοφιλελεύθερης δεξιάς, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Ακριβώς γιατί δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα.Καθώς συνεχίζεται με ρυθμούς γεωμετρικούς η συντριβή κάθε εργατικού, κάθε κοινωνικού και πολιτικού δικαιώματος, στον βωμό της δημοσιονομικής προσαρμογής, στο βωμό της υποταγής, στο δόγμα ΤΙΝΑ…..

Διηνεκής πόλεμος

Αίφνης ανακαλύφθηκε ότι μαίνεται ένας υπόγειος, διαρκής πόλεμος που έκανε την εμφάνισή του με τον πιο ωμό τρόπο με την επίθεση των ισλαμοφασιστών στο Παρίσι. Η αλήθεια ωστόσο είναι πολύ πιο πολύπλοκη ώστε να εξαντληθεί μέσω της όψιμης συγκινησιακής φόρτισης του εγχώριου και ευρωπαϊκού κατεστημένου των καπιταλιστικών ελίτ.

Η αλήθεια είναι πως το σάπιο, απάνθρωπο και κανιβαλικό καπιταλιστικό σύστημα ξέρνα σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο τον φόβο, την τρομοκρατία και τον θάνατο. Οι μορφές που λαμβάνει η καπιταλιστική βία σε όλες της τις εκφορές, έχουν τα πρόσωπα των δολοφονημένων μαύρων αποσυνάγωγων της Βαλτιμόρης και του Φέργιουσον, τα νεκρά βλέμματα των μεταναστών που ξεβράζονται στις ελληνικές ακτές, τα σώματα των δολοφονημένων στο Παρίσι από τις πρωτόγονες ορδές των ισλαμοφασιστών που δήθεν αντιμάχονται τον δυτικό κόσμο. Λες και υπάρχει ένας, ενιαίος και αδιαίρετος δυτικός κόσμος……

Το υπόγειο ρεύμα του Υλισμού της Συνάντησης, το μέλλον δεν υπάρχει

Κανείς δεν μπορεί να ξεμπερδέψει εύκολα με τον μαρξισμό, κλειδώνοντας τον, εντός των ασφυκτικών ορίων μιας εγχειριδιακής διδαχής, που τον μετατρέπει σε ένα κανονιστικό θετικιστικό μοντέλο ανάγνωσης , πρόσληψης και κατανόησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπου ο καπιταλισμός διαδέχεται μέσα από μια εξελικτική επαγωγική διαδικασία τον φεουδαρχικό κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο ενώ ο σοσιαλισμός ή ακόμη και ο κομμουνισμός απορρέουν περίπου έλλογα ως αποτέλεσμα κορεσμού ή κατάρρευσης του καπιταλιστικού υποδείγματος.

Πρόκειται για μια ιδεαλιστική οπτική που αντιμετωπίζει με τρόπο ευθύ, η θεώρηση του υπόγειου ρεύματος του υλισμού της συνάντησης, καθώς θέτει το ζήτημα της Ιστορίας, δηλαδή της ιστορικής πράξης ως αποτέλεσμα των επιλογών των ανθρώπων , των επιλογών των ίδιων των υποκειμένων, ως μια ενδεχομενικότητα που αφορά τόσο στην εν γένει πραγμάτωσή τους, όσο και στους δρόμους, στους τρόπους και στις μεθόδους που ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν, για την πραγματοποίηση αυτών των επιλογών……

Ανοργασμική αριστερά

Υπάρχει ένα σημείο στο βιβλίο της Αλιέντε «Του έρωτα και της σκιάς» όπου περιγράφεται ίσως μια από τις πιο ερωτικές σκηνές στην λογοτεχνία όπου οι δύο πρωταγωνιστές κυνηγημένοι από το φασιστικό καθεστώς και έχοντας μόλις ανακαλύψει ένα ορυχείο γεμάτο με πτώματα αντιφρονούντων, σε ένα ζοφερό τοπίο θλίψης και ήττας, ολοκληρώνουν τον έρωτά τους, ξορκίζοντας ταυτόχρονα την ήττα, την θλίψη και τον θάνατο. Η μισή μαγεία, η μισή ουσία της ζωής ενυπάρχει στον μυστικισμό της πορείας προς την ολοκλήρωση του σκοπού. Η άλλη μισή όμως είναι ακριβώς η ίδια η ολοκλήρωση του σκοπού που διαλύει ταυτόχρονα κάθε μυστικισμό, πραγματώνοντας την επίτευξη του σκοπού κυοφορώντας σε χρόνο ενεργού παρόντος, μια νέα αφετηρία…..

Θρησκεία, “Η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου”

Υφίστανται ποικίλοι τρόποι αθεΐας. Όπως και ευάριθμοι τρόποι να ιδωθεί η πίστη των ανθρώπων, στην ύπαρξη μιας υπερφυσικής οντότητας. Ωστόσο δύο είναι τα κυρίαρχα ρεύματα σκέψης που κυρίως αντιπαρατίθενται. Απέναντι στον ρηχό, υπολογιστικό, α-ιστορικό, ελιτίστικο αθεϊσμό αντιπαραβάλλεται συνήθως, μια εξίσου πρωτόγονη θεώρηση που αντιλαμβάνεται την θρησκεία, εκτός των εξελικτικών διαδικασιών και αντιθέσεων της ανθρώπινης ιστορίας, ως μια εν τέλει, αυστηρά ιδιωτική υπόθεση. Πρόκειται για δύο μεθοδολογικές εκφορές, οι οποίες συναντώνται, στην αδυναμία κατανόησης του καθολικού ρόλου που ιστορικά διαδραματίζει η θρησκεία ως κοινωνικό μέγεθος καθοριστικής σημασίας, γέννημα της αέναης ενότητας και αντίθεσης ανάμεσα στο κόσμο των ιδεών και στον κόσμο της ύλης…..

Οι μπάσταρδες λέξεις της εξουσίας

Η σύνθεση των λέξεων και η αντιστοίχιση τους με συγκεκριμένα γεγονότα, όπως και ο χειρισμός της γλώσσας μέσω της εισδοχής στον δημόσιο διάλογο, τελεολογικών διλημμάτων που εγκλωβίζουν τον ορίζοντα της αντιπαράθεσης, στα αποκρυσταλλώματα που απορρέουν από αυτά, αποτελεί προσφιλής τακτική της εξουσίας. Η εξουσία ή αρτιότερα, οι εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας είναι που θέτουν τα δεσπόζοντα κοινωνικό-πολιτικά δίπολα. Οι απαντήσεις όμως που μερικές φορές λαμβάνουν, δεν είναι οι αναμενόμενες. Εύγλωττο, πρόσφατο παράδειγμα αυτό του δημοψηφίσματος. Όπου η κυβέρνηση έθεσε ένα συγκεκριμένο ερώτημα, για μια συγκεκριμένη σύμβαση, και έλαβε μια συνολική πολιτική απάντηση αναφορικά με την συμφωνία ή όχι της κοινωνικής πλειοψηφίας, με το ηγεμονικό μοντέλο της ΕΕ…..

Μια συνάντηση, αδιανόητη

Ένα καθοριστικό λάθος, διέπραξε ο αστικός πολιτικός κόσμος. Σε μια τεράστια αβλεψία υπέπεσε η καπιταλιστική χούντα, ο παρασιτικός εσμός των ΜΜΕ και του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου. Η πλειοψηφία του λαού και των εργαζόμενων δεν είχαν και δεν έχουν τίποτα να χάσουν, κάτι που φάνηκε με τρόπο έκδηλο, στο πρόσφατο δημοψήφισμα.

Η συντριπτική πλειοψηφία των καταθέσεων του λαού στις τράπεζες , κυμαίνεται από 0-2000 ευρώ. Μεγάλο κομμάτι των εργαζόμενων δεν έχει καν καταθέσεις, ενώ ένα τεράστιο κομμάτι του κόσμου της εργασίας, επιβιώνει υπό το διαρκές τρομοκρατικό καθεστώς, της απόλυσης, της ανεργίας και της φτώχειας…..

Το “Όχι” του λαού , δεν ανήκει στην κυβέρνηση

Η διενέργεια του δημοψηφίσματος -αν και όπως αυτό πραγματοποιηθεί- , επιτελεί ένα διττό σκοπό. Αφενός λειτουργεί ως διαπραγματευτικό όπλο στην διάθεση της κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές, αφετέρου λειτουργεί πρακτικά ως δυναμική διαδικασία διαχωρισμού της ελληνικής κοινωνίας ανάμεσα σε εκείνους που ταυτίζονται πλήρως με το νεοφιλελεύθερο ευρωπαϊκό μοντέλο και σε αυτούς που το αμφισβητούν, είτε σε επιμέρους στοιχεία του, είτε ολοκληρωτικά, επιδιώκοντας την έξοδο από την ΕΕ και την ΟΝΕ.

Το κυρίαρχο μέλημα της κυβέρνησης είναι να διατηρήσει την αντιπαράθεση που αντικειμενικά προκύπτει, εντός του κανονιστικού πλαισίου που τίθεται από το καπιταλιστικό κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο. Ακριβώς για αυτό, η αντίθεση που προτάσσεται ως κυρίαρχη, είναι αυτή ανάμεσα στον νεοφιλελευθερισμό και στην ήπια σοσιαλδημοκρατική -ωστόσο καπιταλιστική- προσαρμογή, σε μια απονενοημένη απόπειρα αναβίωσης ενός καπιταλισμού με κοινωνικό πρόσωπο, ως οιονεί επίκληση του δυτικού μοντέλου κράτους πρόνοιας. Η προταγματική αποδοχή αυτής της αντίθεσης ως κυρίαρχης, είναι που νοηματοδοτεί σε επίπεδο περιεχομένου, την φόρμα του δημοψηφίσματος που προτείνεται, και το οποίο επιλέγεται, να τοποθετηθεί αυστηρά εντός του πεδίου που ορίζεται από την αποδοχή τόσο της ΕΕ, όσο και της ΟΝΕ….

“Κάθε βελανίδι, μπορεί να σκέπτεται ότι θα γίνει βελανιδιά”

Η επαναστατική κοινωνική και πολιτική διαδικασία είναι μια ενιαία πορεία, μια πορεία με καμπές και υφέσεις, με πισωγυρίσματα, με νίκες και ήττες. Με αυτή την έννοια δεν είναι , ποτέ δεν ήταν μια γραμμική διαδικασία, με γνωστούς ενδιάμεσους σταθμούς και γνωστό “τερματικό σταθμό”. Δεν υπάρχει “γη της επαγγελίας”, αν και πολλές φορές θα καταστεί αναγκαίο, σε αυτή την μακρά ιστορική πορεία να πέσουν τα “τείχη της Ιεριχούς”, ξανά και ξανά… Η εναγώνια αναζήτηση αλχημιστή, με ειδίκευση στην κατασκευή επαναστάσεων, μια συγκεκριμένη στιγμή, ύστερα από μια συγκεκριμένη αλληλουχία πολιτικών και οικονομικών προϋποθέσεων, δεν είναι παρά ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή στην άβυσσο της μεταφυσικής.

Η ιδεαλιστική θεώρηση, που κατανοεί την Ιστορία, ως απρόσωπη άυλη Ιδέα, όπου οι ζωντανοί άνθρωποι, δεν είναι παρά άβουλα υποχείρια ενός ουράνιου σχεδίου που βαίνει ασθμαίνοντας προς την τελική του πραγμάτωση, οδηγεί στην κατανόηση της επαναστατικής διαδικασίας των κοινωνιών ως μια ¨σκυταλοδρομία¨ όπου το προηγούμενο ιστορικό στάδιο παραδίδει το φορτίο του στο επόμενο, σε μια διαρκή , γαλήνια εξελικτική πορεία…..

Για μια διαλεκτική των φτωχών

Αδύνατον να προβλεφθούν οι μικρές στιγμές , τα εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες “μικρογεγονότα” που διαμεσολαβούν τον πολιτικό χρόνο, -και διαμεσολαβούνται από αυτόν- μέχρι την τελική και ταυτόχρονα αφετηριακή ρήξη, του απερχόμενου με το επερχόμενο. Η μόνη ασφαλής πρόβλεψη είναι αυτή που σχετίζεται με την στρατηγική. Μόνο μέσα από την οπτική της στρατηγικής είναι δυνατόν να διακρίνουμε έστω πρωτόλεια, την μορφή του επερχόμενου μέλλοντος.

Ο πολιτικός χρόνος δεν μπορεί να υπαχθεί σε κάποιο ιδιόμορφο “ωρολόγιο πρόγραμμα”, όπου σε κάθε χρονική στιγμή του, μπορεί να αντιστοιχηθεί ένα συγκεκριμένο γεγονός ή μια συγκεκριμένη δράση που θα προκαλέσει, ένα ντετερμινιστικά αναμενόμενο γεγονός. Έλλογα λοιπόν, ο πολιτικός χρόνος είναι κυρίως ξεκούρδιστος, άναρχος , αντιφατικός, γελοιοποιώντας με τρόπο τραγικό, κάθε θεώρηση που τον κατανοεί μονοδιάστατα προσθετικά, ή μονόδρομα αφαιρετικά…..