Politics

Γιατί πέθανε ο Che

Ο Ερνέστο Γκεβάρα δεν πέθανε για μιαν απλή ανύψωση του βιοτικού επιπέδου των φτωχότερων λαών. Για μένα και πιστεύω για πολλούς, στην πραγματικότητα για εκατομμύρια πρόσωπα και κυρίως για τους νέους που θρήνησαν το τέλος του, πέθανε για ένα ιδανικό απείρως υψηλότερο, για το ιδανικό ενός Νέου Ανθρώπου.

Αυτό το ιδανικό προϋποθέτει προφανώς την πάλη ενάντια στην αθλιότητα των καταπιεζόμενων λαών. Αλλά προϋποθέτει επίσης -σε τελευταία και ίσως και σε πρώτη ανάλυση- και μια νέα μορφή συμβίωσης, μία κοινότητα στην οποία θα εξασφαλίζονται για όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις όχι μόνο τα υλικά αγαθά αλλά και μια αυθεντική επικοινωνία: μια κοινωνία, ένας βαθύτερος δεσμός ελεύθερων ανθρώπων, μια συνεργασία μεταξύ αυθεντικών προσώπων. Όχι ένα σύμφυρμα μηχανών και συναθροισμένων υπάρξεων. Όχι μια νέα κοινωνία η οποία, αφού θα έχει προηγηθεί μια αιματηρή επανάσταση, θα καταλήγει να μας προσφέρει ένα είδος Βόρειας Αμερικής από την ανάποδη, χωρίς την ηγεμονία των καπιταλιστικών τραστ αλλά κυριαρχούμενη από τα παντοδύναμα εργαλεία μιας εξίσου απάνθρωπης γραφειοκρατικής δικτατορίας.

«Σε ξέρω από παλιά, φασιστάκο…»

Σε θυμάμαι το 1922 ν΄ αποκαλείς «τουρκόσπορους» τους πρόσφυγες της Μικρασίας , του Πόντου , της Θράκης , της Καππαδοκίας.
Σε θυμάμαι την περίοδο της Κατοχής να χαίρεσαι, όταν οι ναζί εξολόθρευαν τον Εβραίο γείτονά σου και την οικογένεια του. Βλέπεις, ήταν ευκαιρία να βάλεις στο χέρι το μαγαζάκι του.

 

Σε θυμάμαι και λίγο αργότερα, τότε που κυνηγούσες τη γυναίκα και τα παιδιά του αντάρτη συγχωριανού σου , για ν’ αρπάξεις τ΄ αμπέλι  ή το λιοχώραφο του.

Απεργία ξεκίνησαν οι σκλάβοι των φυλακών των ΗΠΑ

Στις ΗΠΑ υπάρχουν 2,5 εκατομμύρια φυλακισμένοι. Περισσότεροι από τον εργαζόμενο πληθυσμό μια χώρας σαν την Ελλάδα. Ο λόγος που οι κρατούμενοι είναι τόσο πολλοί είναι απλός: οι περισσότερες φυλακές είναι ιδιωτικές που νοικιάζουν τους κρατούμενους ως φτηνούς εργαζόμενους σε άλλες εταιρίες. Έτσι, μια βιομηχανία δικαστικού πογκρόμ και εργασιακής εκμετάλλευσης έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια, αποκαλύπτοντας τον διαχρονικό ταξικό ρόλο του εγκλεισμού. Σήμερα, 9 Σεπτέμβρη, οι κρατούμενοι – εργάτες σε όλες τις φυλακές των ΗΠΑ ξεκίνησαν απεργία. Η καρδιά και η ψυχή μας είναι μαζί τους…

Ο τρομοκρατικός πόλεμος της φιλελεύθερης Δύσης

Οι υδρογονάνθρακες, στο θαλάσσιο χώρο που εκτείνεται νοτιοανατολικά της Κύπρου και ανάμεσα σε Συρία, Λίβανο, Λωρίδα της Γάζας και Αίγυπτο και οι αντίστοιχες γεωτρήσεις στην ΑΟΖ του Ισραήλ, που την ορίζει σύμφωνα με τα κάθε φορά συμφέροντα του, αποτελούν το «μήλον της έριδος» για τα μεγάλα πολυεθνικά πετρελαϊκά τραστ και ταυτόχρονα δίνουν την αφορμή να ξεδιπλωθούν κινήσεις από πολλούς παίχτες στην ιμπεριαλιστική σκακιέρα.

Λόγω γεωγραφικής θέσης στην Συρία αναλογεί ένα σημαντικό μέρος τού υπεράκτιου ορυκτού πλούτου της Μεσογείου και επιπροσθέτως  προσφέρει την δυνατότητα  μετατροπής της σε κόμβο μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Μαύρη Θάλασσα, την Κασπία, τον Περσικό Κόλπο ως τη Μεσόγειο.

Ούτως ή άλλως η Συρία διαθέτει υφισταμένα χερσαία κοιτάσματα πετρελαίου  και φυσικού αερίου. Τα αποδεδειγμένα αποθέματα της Συρίας  σε πετρέλαιο υπολογίζονται  σε 39 δισ. τόνους. Ωστόσο η χώρα έχει περιορισμένη ικανότητα διύλισης. Όσο αφορά το χερσαίο φυσικό αέριο της Συρίας τα αποδεδειγμένα αποθέματα εκτιμώνται σε 8,5 τρισ. κυβικά πόδια.

Βενεζουέλα : Η εδαφικότητα της βίας, νέα σημεία κλειδιά του πραξικοπήματος σε εξέλιξη

Η άμεση δράση των υπηρεσιών πληροφοριών και ασφάλειας, το Υπουργείο, η λαϊκή οργάνωση και η Μπολιβαριανή Κυβέρνηση εμπόδισαν τις επιθέσεις εναντίον του δημοκρατικού συστήματος. Σήμερα, Τετάρτη οι τομείς της Δεξιάς επιδιώκουν να προωθήσουν ένα νέο πραξικόπημα. Ο διευθυντής της Μπολιβαριανής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Sebin), Gustavo González López, προειδοποίησε τη Δευτέρα για τα συνεχιζόμενα βίαια σχέδια για την Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου, όταν η Στρογγυλή Τραπέζη της Λαϊκής Ενότητας (MUD) έχει καλέσει σε νέες διαδηλώσεις, ως μέρος του χρονοδιαγράμματος των διαμαρτυριών τους απαιτώντας δήθεν ανακλητικό δημοψήφισμα κατά του Προέδρου, Νικολάς Μαδούρο.

Βασίλης Ραφαηλίδης : “Γιατί θα ψήφιζα πάντα ΚΚΕ”

…” Θα ψήφιζα κκ και το 1943 αν αυτό ήταν δυνατό, γιατί είχα έναν πατέρα που δεν καλύφτηκε πίσω απ’ το αισχρό άλλοθι «έχω γυναίκα και παιδιά», αλλά πήρε τη γυναίκα του και τα ηλικίας οχτώ κι εννιά χρονών παιδιά του και βγήκε οικογενειακώς στο βουνό, όχι για να αναπνεύσουν καθαρό αέρα τα παιδιά, αλλά για να ενταχθούν οι γονείς στον ελας. Ωστόσο, εκείνος ο αέρας του βουνού ήταν ο καθαρότερος που ανάπνευσα ποτέ –κι ακόμα τον αναπνέω.

6 σεπτεμβρίου 1971! η απόδραση από την Punta Carretas

Grandezza carattere

Στις 6 σεπτεμβρίου του 1971, είναι μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα, και στην φυλακή της Punta Carretas βασιλεύει εκείνη η φαινομενική ηρεμία που πάντοτε ανακοινώνει πως κάτι μεγάλο πρόκειται να συμβεί. Όντως, όταν οι φύλακες βάζουν στα κελιά τους κρατούμενους, αντιλαμβάνονται πως λείπουν για τα καλά εκατόν έντεκα. εκατόν έξι τουπαμάρος, περιλαμβανομένου του Raul Sendic, που από τους αντάρτες είναι ο αναγνωρισμένος αρχηγός, και μια ολόκληρη ομάδα, ‘batteria’ di rapinatori di banche, ληστών τραπεζών, εκείνη του Negro Vinas, ενός ‘atracador’, ληστού, που πολιτικοποιήθηκε στην φυλακή.

H Μάχη του Καράκας

Η μεγάλη συγκέντρωση του λαού του Καράκας που ματαίωσε το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα της φασιστικής δεξιάς, την εξαγγελθείσα επιχείρηση “La Toma  de Caracas” (Kατάληψη του Καράκας). Εικόνες που τα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο – με ειδική στόχευση σε Ισπανία και Ελλάδα – τις εξαφάνισαν μέσα στους τόνους της λάσπης και του ψέματος.

2 Σεπτεμβρίου 1970: Μια ξεχασμένη επέτειος : Σαράντα έξι χρόνια από τη θυσία του Γιώργου Τσικουρή και της Έλενας Αντζελόνι

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1970, εκρήγνυται, στον περίβολο της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, μια βόμβα μεγάλης ισχύος. Από την ισχυρή έκρηξη έσπασαν τα τζάμια της πρεσβείας, αλλά και πολλών κτιρίων στη γύρω περιοχή ως το Κολωνάκι. Στο σημείο της έκρηξης σπεύδουν άνδρες της Ασφάλειας και της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας (που είχε επικεφαλής τον αρχιπραξικοπηματία Ιωαννίδη. Εκεί βρίσκουν τα διαμελισμένα πτώματα ενός άνδρα και μιας γυναίκας, δίπλα σε ένα διαλυμένο από την έκρηξη αυτοκίνητο. Από τα χαρτιά που δεν είχαν καταστραφεί, οι ασφαλίτες μαθαίνουν την ταυτότητα των δύο νεκρών.

“Τα σπίτια της αντίστασης στην Κίνα”

Αντί προλόγου

Το να μιλήσει κάποιος για την Κίνα στο περιθώριο κάποιων σημειώσεων όπως αυτές εδώ δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα. Η χιλιομετρική απόσταση από αυτήν την κοσμογωνιά καθώς και η ελλιπής ενημέρωση για τους μη μυημένους στα κινέζικα τεκταινόμενα δημιουργεί αναχώματα στην προσπάθεια κατανόησης του τι συμβαίνει στην κινεζική κοινωνία. Από την άλλη το επαναστατικό παρελθόν της ίδιας της Κίνας και οι σκόρπιες αναφορές που βρίσκουμε σε διάφορες γωνιές του διαδικτύου μας δείχνουν ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως μας παρουσιάζονται. Σκόρπιες ιστορίες αρνήσεων, εργατικοί αγώνες  σε διάφορες επαρχίες, μικρές και μεγάλες αντιστάσεις δείχνουν ό,τι κάτι βρίσκεται σε εξέλιξη. Εδώ το ζητούμενο είναι η διάχυση αυτών των μικρών και μεγάλων στιγμών, όσων δεν “χωράνε” στις επίσημες βιβλιογραφίες. Γιατί η Κίνα δεν είναι και τόσο μακρυά και αποτελεί ίσως  μια εικόνα και από το δικό μας μέλλον.

Βασίλης Ραφαηλίδης: “Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο”

“Το να γεννηθείς άνθρωπος είναι ήδη ένα πρόβλημα. Το να γεννηθείς Έλληνας είναι ένα δεύτερο πρόβλημα. Αν όμως είσαι άνθρωπος, Έλληνας και κομουνιστής μαζί, χέστα! Στο αρχικό υπαρξιακό σου πρόβλημα προσθέτεις ένα αιματολογικό, και στο αιματολογικό ένα ιδεολογικό, οπότε τα πράγματα μπερδεύονται πολύ. Εδώ οι άλλοι δυσκολεύονται να τα καταφέρουν μόνο με την ιδιότητα του Έλληνα, και συ περιμένεις να τα καταφέρεις με την ιδιότητα του ανθρώπου, του Έλληνα και την επιπρόσθετη του κομουνιστή;”.

Τσαρλς Μπουκόφσκι: “Ο μόνος τίμιος αγώνας που υπάρχει”

Παίρνω ως αφορμή τα γενέθλια του, αλλά δεν πρόκειται να γράψω τη βιογραφία του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Μόνο στιγμιότυπα.

Θυμάμαι ότι ήμουν έφηβος όταν πρωτοδιάβασα κάποια συλλογή διηγημάτων. Δυο φίλες μου είχαν πει ότι ο Μπουκόφσκι δεν είναι παρά ένας μεθύστακας που γράφει. Τότε είχα διαφωνήσει, αλλά τώρα πια καταλαβαίνω ότι ο ίδιος θα συμφωνούσε απόλυτα μ’ αυτόν τον ορισμό.

Νομίζω ότι ένας καλομαθημένος νέος που ζει με τους γονείς του δεν μπορεί να καταλάβει τον Μπουκόφσκι. Πρέπει να φας σκατά για να εκτιμήσεις τη δουλειά του. Πρέπει να μείνεις άφραγκος, άνεργος, να δουλέψεις σε όποια μαλακία δουλειά βρεις, να γίνεις λιώμα πολλές νύχτες και να περιφέρεσαι στους δρόμους κοιτώντας κάτω, ψάχνοντας για δέκα σέντς, προκειμένου να συμπληρώσεις το ποσό που χρειάζεσαι για να πάρεις ένα σάντουιτς.

Πρέπει να πονέσεις, να φτάσεις στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, πρέπει να τρελαθείς και να σκέφτεις ότι είσαι σκουπίδι. Κι από ‘κει μέσα, στο βούρκο όπου τσαλαβουτάς, να βρεις το θάρρος να γράψεις τρεις λέξεις……

Friedrich Engels // Για την τεχνητή διάρρηξη οικονομίας και πολιτικής

…  Σύμφωνα με  την υλιστική αντίληψη της  ιστορίας,  ο καθοριστικός  παράγοντας  στην ιστορία σε τελευταία ανάλυση, είναι η παραγωγή και η αναπαραγωγή της πραγματικής ζωής. Ούτε ο Μαρξ, ούτε εγώ ισχυριστήκαμε ποτέ τίποτα παραπάνω. Αν κάποιος τώρα το διαστρεβλώνει αυτό έτσι  που  να  βγαίνει  πως  ο  οικονομικός  παράγοντας  είναι  ο  μοναδικά  καθοριστικός,  τότε μετατρέπει εκείνη τη θέση σε αφηρημένη, παράλογη φράση, που δε λέει τίποτα.

V.I.Lenin // Μαρξισμός και εξέγερση

Μια από τις πιο κακόβουλες και ίσως τις πιο διαδεδομένες διαστρεβλώσεις του μαρξισμού, που γίνονται από τα κυρίαρχα «σοσιαλιστικά» κόμματα, είναι και το οπορτουνιστικό ψέμα ότι τάχα η προετοιμασία της εξέγερσης και γενικά το αντίκρισμα της εξέγερσης σαν τέχνης είναι «μπλανκισμός».

Ο αρχηγός του οπορτουνισμού Μπέρνσταϊν, έχει ήδη αποκτήσει θλιβερή φήμη, κατηγορώντας το μαρξισμό για μπλανκισμό, και οι σημερινοί οπορτουνιστές, φωνασκώντας για μπλανκισμό ουσιαστικά δεν ανακαινίζουν και δεν «πλουτίζουν» ούτε κατά ένα γιώτα τις πενιχρές «ιδέες» του Μπέρνσταϊν.

Δεσμώτης και οφειλέτης

Μπορεί στις γειτονιές των καπιταλιστικών μητροπόλεων να μην ακούγονται θόρυβοι από αλυσίδες. Μπορεί ακόμη οι φυλακισμένοι να είναι ελεύθεροι να περιπλανώνται στην πόλη, απολαμβάνοντας την φαντασμαγορία του καθεστώτος. Οι αλυσίδες όμως βρίσκονται εκεί. Γιατί οι φυλακισμένοι έχουν μετατραπεί οι ίδιοι στα δεσμά που τους φυλακίζουν. Δεσμώτες και δεσμά, ως μια αδιάρρηκτη ενότητα αντιθέτων.

Η νεκροφιλία των αφεντικών

Σε κάθε άνεργο, σε κάθε άστεγο, σε κάθε πρόσφυγα, αντιστοιχεί και μια ΜΚΟ. Αυτή είναι η μαγεία στον καπιταλισμό. Κάθε καταστροφή του ανθρώπου και της φύσης συνοδεύεται από τα κατάλληλα εργαλεία, ώστε το σύστημα να αναπαράξει το εαυτό του, κερδοσκοπώντας μέχρι τέλους, χωρίς τέλος.

Ε. Galeano : Ένας “ετερόδοξος” διανοούμενος της αριστεράς

επιμέλεια – μετάφραση, Βέρα Ξηρόπητα

Από την εφηβεία του ήταν αριστερός, αυτή του η επιλογή τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή. Ο τρόπος όμως με τον οποίο κατανοούσε το να είσαι αριστερός, αλλά πάνω από όλα ο τρόπος με τον οποίο τον εφάρμοζε, δεν ήταν εξαρτημένος από την ιδεολογία αλλά από την καθημερινή ζωή. Μακριά από κάθε είδους δογματισμό έστρεφε το βλέμμα του στους πιο ευάλωτους, σ’ εκείνους που θεωρούσε ότι αποτελούσαν τον σκοπό του. Με τα χρόνια, αγκάλιασε την υπεράσπιση της φύσης όπως και την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Δημοψήφισμα, για να μιλήσει η κοινωνία, για να σιωπήσει η “δημοκρατία” των media

γράφει, ο Χρήστος Μιάμης

Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Η αστική δημοκρατία ωστόσο στην Ελλάδα, είναι σε πλήρες αδιέξοδο. Δεδομένου, ότι υφίσταται πλήρης απορρύθμιση των βασικών λειτουργιών του αστικού κοινοβουλευτισμού, καθώς η εκλεγμένη βουλή της χώρας δεν μπορεί να ασκήσει νομοθετική εξουσία, ενώ ταυτόχρονα στην εκλεγμένη κυβέρνηση έχει αφαιρεθεί η δυνατότητα να ασκεί εκτελεστικό έργο.

Το γερμανικό πείραμα Χαρτς

του Χρήστου Μιάμη

Η παρούσα, εξαιρετικά έντονη, και συνεχής επίθεση σε κάθε απομεινάρι του δυτικού μοντέλου κράτους πρόνοιας, συνδέεται άρρηκτα με μια ολόκληρη εξελικτική πορεία που έχει την αφετηρία της στην Γερμανία στο λυκαυγές του νέου αιώνα. Ήταν τότε που έγινε αντιληπτό από τις κυρίαρχες καπιταλιστικές ελίτ στην Ευρώπη με προεξέχουσες τις γερμανικές, πως το μοντέλο κράτους πρόνοιας που ηγεμόνευσε στην Δυτική Ευρώπη, λειτουργώντας ως δίχτυ ασφαλείας, για τις κατώτερες και κατώτατες κοινωνικές τάξεις είχε φθάσει στο ιστορικό του όριο. Ήταν πλέον αδύνατο να συνεχίζεται η στήριξη σε ένα οικονομικό μοντέλο πολιτικής , που στόχευε στην λείανση των κραυγαλέων ταξικών διαφορών και λειτουργούσε ως βαλβίδα αποσυμπίεσης μιας ενδεχόμενης έξαρσης ενός κοινωνικού πολέμου στο εσωτερικό τω αστικών κοινωνιών, που για πολλές δεκαετίες είχε αποφευχθεί.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει λαϊκή εντολή

γράφει ο Χρήστος Μιάμης,

Τι σημαίνει ότι η κυβέρνηση έχει λαϊκή εντολή, και δεν θεωρεί χρήσιμο ή αναγκαίο να απευθυνθεί εκ νέου στην ελληνική κοινωνία, είτε με εκλογές , είτε με δημοψήφισμα, ώστε να τεθεί στην κρίση του ελληνικού λαού και των εργαζόμενων, τα συμφωνηθέντα με τους δανειστές ; Από που αντλεί αυτό το τεράστιο απόθεμα δημοκρατικής νομιμοποίησης, που της επιτρέπει να κρίνει μονομερώς πότε και πως μια συμφωνία είναι θετική, για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού και των εργαζόμενων ;

Οι μπάσταρδες λέξεις της εξουσίας

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

Η σύνθεση των λέξεων και η αντιστοίχιση τους με συγκεκριμένα γεγονότα, όπως και ο χειρισμός της γλώσσας μέσω της εισδοχής στον δημόσιο διάλογο, τελεολογικών διλημμάτων που εγκλωβίζουν τον ορίζοντα της αντιπαράθεσης, στα αποκρυσταλλώματα που απορρέουν από αυτά, αποτελεί προσφιλής τακτική της εξουσίας. Η εξουσία ή αρτιότερα, οι εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας είναι που θέτουν τα δεσπόζοντα κοινωνικό-πολιτικά δίπολα. Οι απαντήσεις όμως που μερικές φορές λαμβάνουν, δεν είναι οι αναμενόμενες. Εύγλωττο, πρόσφατο παράδειγμα αυτό του δημοψηφίσματος. Όπου η κυβέρνηση έθεσε ένα συγκεκριμένο ερώτημα, για μια συγκεκριμένη σύμβαση, και έλαβε μια συνολική πολιτική απάντηση αναφορικά με την συμφωνία ή όχι της κοινωνικής πλειοψηφίας, με το ηγεμονικό μοντέλο της ΕΕ.

Έτσι ή αλλιώς

Η επίκληση της δημοκρατίας εντός του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού πλαισίου, εντός των ορίων της καπιταλιστικής δημοκρατίας, σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, συνιστά μια κενού περιεχομένου επίκληση. Ή καλύτερα μια επίκληση άτοπη, μια επίκληση χωρίς σημασία.

Καθώς η καπιταλιστική δημοκρατία, δομείται σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, ως διαλεκτικό απότοκο της δυναμικής σχέσης πολιτικής και οικονομίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η καπιταλιστική κρίση που ξεσπά στην σφαίρα της οικονομίας και διαχέεται σε όλες τις πολιτικές περιοχές της κοινωνίας, μεταλλάσσει δραματικά και καθοριστικά, το περιεχόμενο και την μορφή της καπιταλιστικής δημοκρατίας.

Δύο σενάρια, εξίσου δυναμικά

Η πυρετώδης διαπραγμάτευση με το “σκληρό λόμπι” των δανειστών συνεχίζεται αμείωτη. Οι “δραματικές” ώρες που περνά η χώρα, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της καθημερινής ειδησεογραφίας. Είναι όμως τα πράγματα τόσο τραγικά ; Και αν ναι, για ποιόν ;

Στην πραγματικότητα δύο είναι τα πιθανά σενάρια αναφορικά με την έκβαση της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης, με τις κυρίαρχες καπιταλιστικές ελίτ στην Ευρώπη.

Ο φετιχισμός του “αντικαπιταλιστικού ρεαλισμού”

Υπάρχει κάτι χειρότερο και πολύ πιο επικίνδυνο από την επαναστατική ανυπομονησία. Είναι η μικροαστική ραστώνη του «ορθολογιστή-αντικαπιταλιστή» που αναμένει με αξιοσημείωτη υπομονή την επίτευξη όλων των όρων επαναστατικής κατάστασης, που θα την ακολουθήσει-στο μυαλό του- ως έλλογη συνέχειά της η επαναστατική ανατροπή και ο κομμουνισμός.

Ανοργασμική αριστερά

Υπάρχει ένα σημείο στο βιβλίο της Αλιέντε «Του έρωτα και της σκιάς» όπου περιγράφεται ίσως μια από τις πιο ερωτικές σκηνές στην λογοτεχνία όπου οι δύο πρωταγωνιστές κυνηγημένοι από το φασιστικό καθεστώς και έχοντας μόλις ανακαλύψει ένα ορυχείο γεμάτο με πτώματα αντιφρονούντων, σε ένα ζοφερό τοπίο θλίψης και ήττας, ολοκληρώνουν τον έρωτά τους, ξορκίζοντας ταυτόχρονα την ήττα, την θλίψη και τον θάνατο. Η μισή μαγεία, η μισή ουσία της ζωής ενυπάρχει στον μυστικισμό της πορείας προς την ολοκλήρωση του σκοπού. Η άλλη μισή όμως είναι ακριβώς η ίδια η ολοκλήρωση του σκοπού που διαλύει ταυτόχρονα κάθε μυστικισμό, πραγματώνοντας την επίτευξη του σκοπού κυοφορώντας σε χρόνο ενεργού παρόντος, μια νέα αφετηρία.

Είμαστε η αριστερά, που ανεχθήκαμε

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αριστερή κυβέρνηση. Δεν ήταν καν κυβέρνηση, κλασσικής σοσιαλδημοκρατίας, με την έννοια της υπεράσπισης ενός μοντέλου κράτους πρόνοιας ή ενός προτάγματος μεικτής οικονομίας με την καθοριστική πρωτοκαθεδρία του δημοσίου τομέα. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε ως η συνέχιση της αστικής πολιτικής -της πιο ωμής νεοφιλελεύθερης εκδοχής της- με άλλα μέσα, δηλαδή με μια διαφορετική διαχείριση της ίδιας καπιταλιστικής εξουσίας, που μεταλλάχθηκε μόνο εξωτερικά, στο επίπεδο της μορφολογικής απόδοσής της.

Το αριστερό μνημόνιο και το τέλος των ψευδαισθήσεων

1. Κάποια μέτρα…..

Το βράδυ της 13ης Αυγούστου μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κάλεσε αιφνιδιαστικά συνεδρίαση στην βουλή. Ακολούθησε μία συνεδρίαση παρωδία (1) και μέχρι το πρωί-με ορισμένους απο τους εθνοπατέρες να κοιμούνται πάνω στα έδρανα περιμένοντας την ψηφοφορία- το νέο μνημόνιο της αριστεράς είχε πάρει την έγκριση 222 βουλευτών μαζί με την ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Λίγες μέρες αργότερα, ο πρωθυπουργός προκήρυξε-σε συντονισμό και συννενόηση με την Ε.Ε- και εκλογές εξπρές (για να μην προλάβει να καταλάβει ο κόσμος τι έχει κάνει). Έτσι μπήκε και το τυπικό-γιατί το πραγματικό είχε ξεκαθαρίσει πολύ πρίν- τέλος των ψευδαισθήσεων όχι πια μόνο για τα παραδοσιακά αστικά κόμματα αλλά ιδιαίτερα για την αριστερή εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας που ζήσαμε ως κυβέρνηση τους τελευταίους μήνες (μαζί με τους δεξιούς συμμάχους της).

The PAH: defending the right to housing in Spain

In Spain, where the government bails out banks, the Platform for People Affected by Mortgages (PAH) bails out families and defends their right to housing.

In February 2009, after the Spanish government had shown itself incapable of enforcing Article 47 of the Spanish Constitution — declaring that “all Spaniards have the right to enjoy decent and adequate housing” — a citizens’ assembly was held in Barcelona to establish the Platform for People Affected by Mortgages, or the PAH (Spanish: Plataforma de Afectados por la Hipoteca), a social movement which would wait for neither government action nor market corrections for this right to be enforced.

Μια οδυνηρή στιγμή για την επαναστατική υπόθεση

Το μπολιβαριανό σοσιαλιστικό εγχείρημα στην Βενεζουέλα,  μετά από δεκαέξι χρόνια κατέρρευσε. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η κατάρρευση συνέβη εντός της περιδίνησης της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης αναδεικνύοντας την απόλυτη αδυναμία επιβίωσης κοινωνικών και πολιτικών εγχειρημάτων που αμφισβητούν αλλά δεν ανατρέπουν το κυρίαρχο καπιταλιστικό υπόδειγμα εξουσίας. Η κριτική αμφισβήτηση αν δεν μετουσιωθεί εγκαίρως σε συνολικά διαφορετική πολιτική και οικονομική πρόταση εξουσίας, συντριπτικά ανταγωνιστική προς την κυρίαρχη, -αναδομείται με επώδυνο τρόπο- για τον κόσμο της εργασίας, ο πρότερος συσχετισμός δύναμης.

Δικαίωμα στην άρνηση

Αν ζει κάποιος στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης έχει απολέσει κάθε δικαίωμα στην άρνηση. Μια οποιαδήποτε δουλειά, μια οποιαδήποτε κατοικία, μια οποιαδήποτε ζωή, είναι το μόνιμο και διαρκές ζητούμενο. Αρκεί να επιτυγχάνεται η αναπαραγωγή μιας αφόρητης καθημερινότητας που προσλαμβάνεται ως η φυσιολογικά μοναδική επιλογή, για την κοινωνική πλειοψηφία.

Αν στην καπιταλιστική Ελλάδα, ανήκεις στον κόσμο της εργασίας, είσαι έρμαιο της δωροληψίας του κράτους και της καλής διάθεσης, των κάθε λογής αφεντικών.

Nochixtlán: “ Τα φαντάσματα” της αντίστασης επιστρέφουν

Μεξικό: ο αγώνας των εκπαιδευτικών αγώνας όλων

Βlack Lives Matter:Ανοιχτό γράμμα της μητέρας του Michael Brown στις οικογένειες των δολοφονημένων Alton Sterling και Philando Castile

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s